Πέμπτη 28 Απριλίου 2011
Παρασκευή 22 Απριλίου 2011
Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
Αναδιάρθρωση χρέους: "Τσουνάμι" 30 δισ. σε ελληνικές τράπεζες και ταμεία.
18-04-2011 10:38:53
Παρά τις συνεχείς διαψεύσεις από την Αθήνα, τις μεγάλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την ΕΚΤ, η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους όχι απλώς είναι υπαρκτή, αλλά έχει προχωρήσει και σε νούμερα. Βοηθάει σε αυτό το ότι περίπου το 40% του ελληνικού χρεους ανήκει σε δύο πηγές δανειοδότησης από τις οποίες η μία, ας πούμε ελέγχεται (τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και οι ελληνικές τράπεζες) και η άλλη είναι σχετικά φιλική (ΕΚΤ). Τα ελληνικά ταμεία και οι τράπεζες κρατάνε το 22% του δημόσιου χρέους και η ΕΚΤ το 15% περίπου. Είναι σαφές ότι ένα συνολικό κούρεμα π.χ. κατά 40% θα έφερνε στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία απώλειες άνω των 30 δισ. ευρώ!
Δηλαδή το "κούρεμα" αν "τσούξει" τους ξένους, τους Έλληνες θα τους "αποκεφαλίσει". Εκτός και αν τα ανταλλάγματα σε δημόσιες αξίες (ΔΕΚΟ, δίκτυα, γη κλπ) είναι τέτοια που να ικανοποιηθούν απόλυτα οι Έλληνες πιστωτές.
Η κυβέρνηση είναι σαφές, λοιπόν, ότι έχει ζητήσει την επιμήκυνση του «παλαιού» πρωτογενούς χρέους - εκτός Μνημονίου- των 340 δισ. ευρώ. Τα 80 δισ. ευρώ ανήκουν σε ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία και τα 50 δισ. ευρώ στην ΕΚΤ.
Από το δάνειο ΕΕ-ΔΝΤ, ύψους 110 δισ. ευρώ, έχουν δοθεί μέχρι σήμερα 50 δισ. ευρώ. Το ΔΝΤ αναμένεται να συμφωνήσει στην επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των 30 δισ. ευρώ (το δικό του τμήμα από τα 110 δισ. ευρώ) σε επτά από τρία χρόνια.
Σε ό,τι αφορά την επιμήκυνση, Κομισιόν και ΕΚΤ φέρονται να αρνούνται μέχρι σήμερα να ικανοποιήσουν το εληνικό αίτημα.
Με το ενδεχόμενο της επιμήκυνσης, φέρεται να συμφωνεί και να πιέζει το ΔΝΤ, παρά τις συνεχείς διαψεύσεις. Το ΔΝΤ έχει δηλώσει πως εξετάζει το ενδεχόμενο επέκτασης του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής του δανείου από την Αθήνα, κάτι που αποτελεί μια μορφή αναδιάρθρωσης.
Το ΔΝΤ φέρεται να ζητά από την ΕΕ και την ΕΚΤ να εξετάσουν το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους μέχρι το 2012, καθώς υπάρχουν αμφιβολίες για τη δυνατότητα επιστροφής του Ελληνικού Δημοσίου στις αγορές για δανεισμό.
Μετά τη συνάντησή του με τον Ντομινίκ Στρος-Καν στην Ουάσινγκτον την Κυριακή, ο υπουργός Οικονομικών δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να υπάρξει κάποια καθυστέρηση στην επιστροφή στις αγορές, επισημαίνοντας πως σε κάθε περίπτωση υπάρχει ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης.
Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός Οικονομικών διέψευσε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει επιμήκυνση όλου του χρέους, ενώ ερωτηθείς αν λέει την αλήθεια, απάντησε: «Την αλήθεια στον ελληνικό λαό τη λέμε κάθε μέρα».
Το σενάριο που θα εξεταστεί πρώτα θα αφορά την επέκταση της αποπληρωμής των δανείων από 10 έως και 30 χρόνια, όπου στους ιδιώτες ομολογιούχους θα προσφερθούν νέα ομόλογα σε αντάλλαγμα παλαιά με το ίδιο κουπόνι (τόκο), αλλά με πιο μακρά ωρίμανση.
Ένα άλλο σενάριο προβλέπει τη μείωση των πληρωμών των ελληνικών κουπονιών και την επέκταση των ημερομηνιών ωρίμανσης.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Παρά τις συνεχείς διαψεύσεις από την Αθήνα, τις μεγάλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την ΕΚΤ, η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους όχι απλώς είναι υπαρκτή, αλλά έχει προχωρήσει και σε νούμερα. Βοηθάει σε αυτό το ότι περίπου το 40% του ελληνικού χρεους ανήκει σε δύο πηγές δανειοδότησης από τις οποίες η μία, ας πούμε ελέγχεται (τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και οι ελληνικές τράπεζες) και η άλλη είναι σχετικά φιλική (ΕΚΤ). Τα ελληνικά ταμεία και οι τράπεζες κρατάνε το 22% του δημόσιου χρέους και η ΕΚΤ το 15% περίπου. Είναι σαφές ότι ένα συνολικό κούρεμα π.χ. κατά 40% θα έφερνε στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία απώλειες άνω των 30 δισ. ευρώ!
Δηλαδή το "κούρεμα" αν "τσούξει" τους ξένους, τους Έλληνες θα τους "αποκεφαλίσει". Εκτός και αν τα ανταλλάγματα σε δημόσιες αξίες (ΔΕΚΟ, δίκτυα, γη κλπ) είναι τέτοια που να ικανοποιηθούν απόλυτα οι Έλληνες πιστωτές.
Η κυβέρνηση είναι σαφές, λοιπόν, ότι έχει ζητήσει την επιμήκυνση του «παλαιού» πρωτογενούς χρέους - εκτός Μνημονίου- των 340 δισ. ευρώ. Τα 80 δισ. ευρώ ανήκουν σε ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία και τα 50 δισ. ευρώ στην ΕΚΤ.
Από το δάνειο ΕΕ-ΔΝΤ, ύψους 110 δισ. ευρώ, έχουν δοθεί μέχρι σήμερα 50 δισ. ευρώ. Το ΔΝΤ αναμένεται να συμφωνήσει στην επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής των 30 δισ. ευρώ (το δικό του τμήμα από τα 110 δισ. ευρώ) σε επτά από τρία χρόνια.
Σε ό,τι αφορά την επιμήκυνση, Κομισιόν και ΕΚΤ φέρονται να αρνούνται μέχρι σήμερα να ικανοποιήσουν το εληνικό αίτημα.
Με το ενδεχόμενο της επιμήκυνσης, φέρεται να συμφωνεί και να πιέζει το ΔΝΤ, παρά τις συνεχείς διαψεύσεις. Το ΔΝΤ έχει δηλώσει πως εξετάζει το ενδεχόμενο επέκτασης του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής του δανείου από την Αθήνα, κάτι που αποτελεί μια μορφή αναδιάρθρωσης.
Το ΔΝΤ φέρεται να ζητά από την ΕΕ και την ΕΚΤ να εξετάσουν το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους μέχρι το 2012, καθώς υπάρχουν αμφιβολίες για τη δυνατότητα επιστροφής του Ελληνικού Δημοσίου στις αγορές για δανεισμό.
Μετά τη συνάντησή του με τον Ντομινίκ Στρος-Καν στην Ουάσινγκτον την Κυριακή, ο υπουργός Οικονομικών δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να υπάρξει κάποια καθυστέρηση στην επιστροφή στις αγορές, επισημαίνοντας πως σε κάθε περίπτωση υπάρχει ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης.
Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός Οικονομικών διέψευσε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει επιμήκυνση όλου του χρέους, ενώ ερωτηθείς αν λέει την αλήθεια, απάντησε: «Την αλήθεια στον ελληνικό λαό τη λέμε κάθε μέρα».
Το σενάριο που θα εξεταστεί πρώτα θα αφορά την επέκταση της αποπληρωμής των δανείων από 10 έως και 30 χρόνια, όπου στους ιδιώτες ομολογιούχους θα προσφερθούν νέα ομόλογα σε αντάλλαγμα παλαιά με το ίδιο κουπόνι (τόκο), αλλά με πιο μακρά ωρίμανση.
Ένα άλλο σενάριο προβλέπει τη μείωση των πληρωμών των ελληνικών κουπονιών και την επέκταση των ημερομηνιών ωρίμανσης.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
Κλείδωσε η αναδιάρθρωση- Πήρε εντολή η Lazard. ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ !
Κλείδωσε η αναδιάρθρωση- Πήρε εντολή η Lazard .
Τετάρτη, 13 Απρίλιος 2011 02:04 .
Στην παγκόσμιας εμβέλειας τραπεζική «μπουτίκ» του οίκου Lazard, που από την άνοιξη του 2010 συμβουλεύει την κυβέρνηση σε θέματα διαχείρισης χρέους, πέφτει τώρα όλο το βάρος για την προώθηση ενός “new deal” με τους ιδιώτες πιστωτές της χώρας, καθώς το Βερολίνο διαμηνύει με όσο μεγαλύτερη καθαρότητα γίνεται, ότι το 2012 δεν πρόκειται να εγκρίνει νέα χρηματοδότηση της χώρας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να επιστρέψει στις αγορές τον επόμενο χρόνο.
Η Lazard έχει επεξεργασθεί, σύμφωνα με πληροφορίες του «S10», ένα σχέδιο ελάφρυνσης της Ελλάδας από το υπερβολικό χρέος, το οποίο συνδυάζει και ένα… ανώδυνο για τις τράπεζες «κούρεμα» των ομολόγων.
Μια πιο «φτωχή» εκδοχή του ίδιου σχεδίου είχε συζητηθεί με τους ιδιώτες πιστωτές και στα τέλη του 2010, αλλά η εφαρμογή του «σκάλωσε» στις αντιρρήσεις των ελληνικών τραπεζών:
-Για τα ομόλογα που έχουν εκδοθεί σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, πλην αυτών που έχουν αγορασθεί από την ΕΚΤ, το σχέδιο προβλέπει ανταλλαγή με νέους τίτλους ίδιας ονομαστικής αξίας, αλλά με λήξη πέντε χρόνια αργότερα και επιτόκια ίσα με το νέο, μειωμένο επιτόκιο δανεισμού των 110 δισ. ευρώ (περίπου 4%). Με τον τρόπο αυτό, επιμηκύνεται η διάρκεια του 70% του συνολικού χρέους και μειώνεται το κόστος εξυπηρέτησης, χωρίς να θιγεί η ονομαστική αξία του, κάτι που θα άνοιγε «τρύπες» στους ισολογισμούς των τραπεζών, οι οποίες, ως γνωστόν, αποτιμούν το χρέος στα τραπεζικά τους βιβλία με βάση το κόστος αγοράς και όχι τις τρέχουσες τιμές.
- Για τα ομόλογα που έχουν αγορασθεί από την ΕΚΤ σε τιμές χαμηλότερες από την ονομαστική τους αξία (κόστος αγοράς 35 δισ. ευρώ, έναντι ονομαστικής αξίας 50 δισ. ευρώ), το σχέδιο της Lazard προβλέπει να αγορασθούν στις τιμές που τα απέκτησε η ΕΚΤ, με αξιοποίηση μέρους των κεφαλαίων του δανείου των 110 δισ. ευρώ, τα οποία δεν θα χρειασθεί να χρησιμοποιηθούν για τις αποπληρωμές ομολόγων που λήγουν, αφού αυτά στο μεταξύ θα έχουν ρυθμισθεί με την επιμήκυνση του χρέους που κατέχουν οι ιδιώτες. Ουσιαστικά, δηλαδή, η επιμήκυνση του χρέους προς ιδιώτες πιστωτές θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να «κουρέψει» κατά 15 δισ. ευρώ τα ομόλογα που έχει σήμερα στην κατοχή της η ΕΚΤ, μειώνοντας ανώδυνα για την αγορά τη συνολική αξία του χρέους.
-Με αυτές τις μεθόδους, η κυβέρνηση εξασφαλίζει μια αρκετά σημαντική περίοδο μείωσης του δυσβάστακτου σήμερα κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, ώστε να δοθεί ο χρόνος στην οικονομία για επάνοδο σε ανάπτυξη, που θα επιτρέψει την ομαλή εξυπηρέτηση του χρέους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει την προσπάθεια για επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων από το τέλος του 2012, χωρίς τα οποία ακόμη και αυτές οι «διευκολύνσεις» δεν θα είναι αρκετές για να «κλειδώσουν» την ομαλή εξυπηρέτηση του χρέους.
Κίνητρα για συμφωνία
Το δέλεαρ προς τους ιδιώτες πιστωτές, δηλαδή κυρίως στις τράπεζες, για να αποδεχθούν αυτή την πρόταση «ήπιας» αναδιάρθρωσης του χρέους είναι απλό: αν την κάνουν δεκτή, θα αποφύγουν το 2013, όταν η Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να χρειασθεί ένα νέο δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, να αποτύχει η χώρα να περάσει τους προβλεπόμενους ελέγχους φερεγγυότητας και να οδηγηθεί σε «κούρεμα» των πιστωτών της, σύμφωνα με το νέο θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. για τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες.
Επιπλέον, με το σχέδιο της Lazard εξασφαλίζεται ότι δεν θα ενεργοποιηθούν τα συμβόλαια ασφάλισης έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας (CDS), πληρώνοντας στους «ασφαλισμένους» επενδυτές και κερδοσκόπους το σύνολο της αξίας των τίτλων που έχουν ασφαλίσει. Και αυτό γιατί η προτεινόμενη ανταλλαγή ομολόγων με συναίνεση των πιστωτών δεν οδηγεί σε μείωση της ονομαστικής αξίας των τίτλων, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για την ενεργοποίηση των CDS. Με αυτό τον τρόπο, οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης δεν θα έχουν το μείζον πολιτικό βάρος να έχουν «ευλογήσει» μια αναδιάρθρωση χρέους, που μέσω των CDS θα ανταμείψει τους κερδοσκόπους.
Το μόνο εμπόδιο πλέον που πρέπει να ξεπερασθεί είναι η σθεναρή, ως τώρα, άρνηση των ελληνικών τραπεζών σε μια επιμήκυνση των ομολόγων που κατέχουν. Μεγάλο μέρος των τίτλων που έχουν οι τράπεζες ήταν προγραμματισμένο να εξοφληθούν από τις δόσεις του δανείου των 110 δισ. ευρώ, γι’ αυτό και οι Έλληνες τραπεζίτες ήταν αρνητικοί και στην προηγούμενη φάση των ανεπίσημων διαπραγματεύσεων για «ήπια» αναδιάρθρωση. Όμως, υπό το βάρος των αδιεξόδων στην εφαρμογή του Μνημονίου και του κινδύνου μιας «βαριάς» αναδιάρθρωσης του χρέους, οι τραπεζίτες αναμένεται να δείξουν θετικότερη στάση αυτή την φορά.
Γιατί επισπεύδουν την αναδιάρθρωση
Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και των συμβούλων της τραπεζιτών της Lazzard, είναι πλέον επιβεβλημένη από την Γερμανία, για λόγους που αποκαλύπτει το εκτενές σχετικό ρεπορτάζ του περιοδικού “Spiegel”, το οποίο είναι φανερό ακόμη και στους αδαείς ότι «τροφοδοτηθεί» από πηγές της γερμανικής κυβέρνησης.
Μυστική έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (έλεγχος φερεγγυότητας), που έχει συνταχθεί από τεχνοκράτες της ΕΚΤ και της Κομισιόν, αποκαλύπτει, σύμφωνα με το “Spiegel”, ότι η ύφεση στην Ελλάδα είναι πολύ σοβαρότερη από όσο προβλεπόταν αρχικά και καθιστά αδύνατη την επάνοδο της οικονομίας στους ρυθμούς ανάπτυξης που χρειάζεται, για να εξυπηρετηθεί ομαλά το χρέος. Αυτή την έκθεση είχε προφανώς κατά νου ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όταν δήλωσε μετά την τελευταία συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της περασμένης Παρασκευής, ότι έχει σοβαρές αμφιβολίες για το αν η Ελλάδα θα μπορέσει μόνο με την επιμήκυνση και τη μείωση του επιτοκίου των 110 δισ. ευρώ να επανέλθει σε τροχιά δημοσιονομικής βιωσιμότητας.
Μια δεύτερη αποκάλυψη του “Spiegel”, που προς το παρόν δεν διαψεύδεται από το Βερολίνο, είναι ότι η γερμανική κυβέρνηση ξεκαθαρίζει πλέον με καθαρότητα στους Ευρωπαίους εταίρους, πως δεν υπάρχει περίπτωση να εγκριθεί νέο δάνειο στην Ελλάδα το 2012 από το EFSF, παρότι οι τελευταίες αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών δίνουν τυπικά στο μηχανισμό στήριξης τη δυνατότητα να αγοράζει ομόλογα από την πρωτογενή αγορά. Οι Γερμανοί φοβούνται, ότι αν εγκρίνουν άλλο ένα δάνειο στην Ελλάδα, επειδή δεν θα μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές το 2012, όπως προβλέπει το Μνημόνιο, θα εδραιωθεί η εντύπωση στους ψηφοφόρους, ότι η κυβέρνησή τους στηρίζει χωρίς όρια και προϋποθέσεις χρεοκοπημένες χώρες της Ευρωζώνης. Δύο κορυφαία κοινοβουλευτικά στελέχη του κυβερνώντος συνασπισμού της Άνγκελα Μέρκελ δηλώνουν στο “Spiegel” την κατηγορηματική τους άρνηση να συναινέσουν σε ένα νέο δάνειο προς την Ελλάδα, καθώς μάλιστα το 2013 τοποθετούνται χρονικά οι κρίσιμες εθνικές εκλογές, που θα κρίνουν την τύχη της κυβέρνησης Μέρκελ.
Ουσιαστικά, δηλαδή, το φάσμα της χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2012, αν στο μεταξύ δεν πετύχει μια συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές, προβάλλει πλέον απειλητικό, με βάση τους γερμανικούς σχεδιασμούς για «κλείσιμο της στρόφιγγας» του μηχανισμού στήριξης προς τη χώρα μας, καθιστώντας επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων μια συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές φέτος. Δεν είναι τυχαίο, ίσως, ότι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες με μεγάλη έκθεση στο ελληνικό χρέος σπεύδουν ήδη να ενισχύσουν την κεφαλαιακή βάση τους –χαρακτηριστικότερη η περίπτωση της γερμανικής Commerzbank.
Εξάλλου, όσο περνά ο καιρός, τόσο τα πλεονεκτήματα μιας αναδιάρθρωσης χρέους θα εξασθενούν για την ελληνική κυβέρνηση, αφού μεγαλύτερο μέρος του χρέους θα περνά στους επίσημους πιστωτές (ευρωπαϊκά κράτη, Δ.Ν.Τ.), με αντίστοιχο περιορισμό του χρέους που θα μπορεί να περιληφθεί σε μια συμφωνία νέας ρύθμισης. Κατά συνέπεια, θα χρειασθούν μεγαλύτερες θυσίες από τους ιδιώτες πιστωτές που θα έχουν απομείνει, καθιστώντας βέβαιο το «κούρεμα» των απαιτήσεών τους, για να βγει ένα βιώσιμο πλάνο εξυπηρέτησης του χρέους. Όλα δηλαδή συνηγορούν στο «όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα»…
Τετάρτη, 13 Απρίλιος 2011 02:04 .
Στην παγκόσμιας εμβέλειας τραπεζική «μπουτίκ» του οίκου Lazard, που από την άνοιξη του 2010 συμβουλεύει την κυβέρνηση σε θέματα διαχείρισης χρέους, πέφτει τώρα όλο το βάρος για την προώθηση ενός “new deal” με τους ιδιώτες πιστωτές της χώρας, καθώς το Βερολίνο διαμηνύει με όσο μεγαλύτερη καθαρότητα γίνεται, ότι το 2012 δεν πρόκειται να εγκρίνει νέα χρηματοδότηση της χώρας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να επιστρέψει στις αγορές τον επόμενο χρόνο.
Η Lazard έχει επεξεργασθεί, σύμφωνα με πληροφορίες του «S10», ένα σχέδιο ελάφρυνσης της Ελλάδας από το υπερβολικό χρέος, το οποίο συνδυάζει και ένα… ανώδυνο για τις τράπεζες «κούρεμα» των ομολόγων.
Μια πιο «φτωχή» εκδοχή του ίδιου σχεδίου είχε συζητηθεί με τους ιδιώτες πιστωτές και στα τέλη του 2010, αλλά η εφαρμογή του «σκάλωσε» στις αντιρρήσεις των ελληνικών τραπεζών:
-Για τα ομόλογα που έχουν εκδοθεί σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, πλην αυτών που έχουν αγορασθεί από την ΕΚΤ, το σχέδιο προβλέπει ανταλλαγή με νέους τίτλους ίδιας ονομαστικής αξίας, αλλά με λήξη πέντε χρόνια αργότερα και επιτόκια ίσα με το νέο, μειωμένο επιτόκιο δανεισμού των 110 δισ. ευρώ (περίπου 4%). Με τον τρόπο αυτό, επιμηκύνεται η διάρκεια του 70% του συνολικού χρέους και μειώνεται το κόστος εξυπηρέτησης, χωρίς να θιγεί η ονομαστική αξία του, κάτι που θα άνοιγε «τρύπες» στους ισολογισμούς των τραπεζών, οι οποίες, ως γνωστόν, αποτιμούν το χρέος στα τραπεζικά τους βιβλία με βάση το κόστος αγοράς και όχι τις τρέχουσες τιμές.
- Για τα ομόλογα που έχουν αγορασθεί από την ΕΚΤ σε τιμές χαμηλότερες από την ονομαστική τους αξία (κόστος αγοράς 35 δισ. ευρώ, έναντι ονομαστικής αξίας 50 δισ. ευρώ), το σχέδιο της Lazard προβλέπει να αγορασθούν στις τιμές που τα απέκτησε η ΕΚΤ, με αξιοποίηση μέρους των κεφαλαίων του δανείου των 110 δισ. ευρώ, τα οποία δεν θα χρειασθεί να χρησιμοποιηθούν για τις αποπληρωμές ομολόγων που λήγουν, αφού αυτά στο μεταξύ θα έχουν ρυθμισθεί με την επιμήκυνση του χρέους που κατέχουν οι ιδιώτες. Ουσιαστικά, δηλαδή, η επιμήκυνση του χρέους προς ιδιώτες πιστωτές θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να «κουρέψει» κατά 15 δισ. ευρώ τα ομόλογα που έχει σήμερα στην κατοχή της η ΕΚΤ, μειώνοντας ανώδυνα για την αγορά τη συνολική αξία του χρέους.
-Με αυτές τις μεθόδους, η κυβέρνηση εξασφαλίζει μια αρκετά σημαντική περίοδο μείωσης του δυσβάστακτου σήμερα κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, ώστε να δοθεί ο χρόνος στην οικονομία για επάνοδο σε ανάπτυξη, που θα επιτρέψει την ομαλή εξυπηρέτηση του χρέους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίσει την προσπάθεια για επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων από το τέλος του 2012, χωρίς τα οποία ακόμη και αυτές οι «διευκολύνσεις» δεν θα είναι αρκετές για να «κλειδώσουν» την ομαλή εξυπηρέτηση του χρέους.
Κίνητρα για συμφωνία
Το δέλεαρ προς τους ιδιώτες πιστωτές, δηλαδή κυρίως στις τράπεζες, για να αποδεχθούν αυτή την πρόταση «ήπιας» αναδιάρθρωσης του χρέους είναι απλό: αν την κάνουν δεκτή, θα αποφύγουν το 2013, όταν η Ελλάδα είναι πολύ πιθανό να χρειασθεί ένα νέο δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, να αποτύχει η χώρα να περάσει τους προβλεπόμενους ελέγχους φερεγγυότητας και να οδηγηθεί σε «κούρεμα» των πιστωτών της, σύμφωνα με το νέο θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε. για τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες.
Επιπλέον, με το σχέδιο της Lazard εξασφαλίζεται ότι δεν θα ενεργοποιηθούν τα συμβόλαια ασφάλισης έναντι του κινδύνου χρεοκοπίας (CDS), πληρώνοντας στους «ασφαλισμένους» επενδυτές και κερδοσκόπους το σύνολο της αξίας των τίτλων που έχουν ασφαλίσει. Και αυτό γιατί η προτεινόμενη ανταλλαγή ομολόγων με συναίνεση των πιστωτών δεν οδηγεί σε μείωση της ονομαστικής αξίας των τίτλων, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για την ενεργοποίηση των CDS. Με αυτό τον τρόπο, οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης δεν θα έχουν το μείζον πολιτικό βάρος να έχουν «ευλογήσει» μια αναδιάρθρωση χρέους, που μέσω των CDS θα ανταμείψει τους κερδοσκόπους.
Το μόνο εμπόδιο πλέον που πρέπει να ξεπερασθεί είναι η σθεναρή, ως τώρα, άρνηση των ελληνικών τραπεζών σε μια επιμήκυνση των ομολόγων που κατέχουν. Μεγάλο μέρος των τίτλων που έχουν οι τράπεζες ήταν προγραμματισμένο να εξοφληθούν από τις δόσεις του δανείου των 110 δισ. ευρώ, γι’ αυτό και οι Έλληνες τραπεζίτες ήταν αρνητικοί και στην προηγούμενη φάση των ανεπίσημων διαπραγματεύσεων για «ήπια» αναδιάρθρωση. Όμως, υπό το βάρος των αδιεξόδων στην εφαρμογή του Μνημονίου και του κινδύνου μιας «βαριάς» αναδιάρθρωσης του χρέους, οι τραπεζίτες αναμένεται να δείξουν θετικότερη στάση αυτή την φορά.
Γιατί επισπεύδουν την αναδιάρθρωση
Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης και των συμβούλων της τραπεζιτών της Lazzard, είναι πλέον επιβεβλημένη από την Γερμανία, για λόγους που αποκαλύπτει το εκτενές σχετικό ρεπορτάζ του περιοδικού “Spiegel”, το οποίο είναι φανερό ακόμη και στους αδαείς ότι «τροφοδοτηθεί» από πηγές της γερμανικής κυβέρνησης.
Μυστική έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (έλεγχος φερεγγυότητας), που έχει συνταχθεί από τεχνοκράτες της ΕΚΤ και της Κομισιόν, αποκαλύπτει, σύμφωνα με το “Spiegel”, ότι η ύφεση στην Ελλάδα είναι πολύ σοβαρότερη από όσο προβλεπόταν αρχικά και καθιστά αδύνατη την επάνοδο της οικονομίας στους ρυθμούς ανάπτυξης που χρειάζεται, για να εξυπηρετηθεί ομαλά το χρέος. Αυτή την έκθεση είχε προφανώς κατά νου ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όταν δήλωσε μετά την τελευταία συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της περασμένης Παρασκευής, ότι έχει σοβαρές αμφιβολίες για το αν η Ελλάδα θα μπορέσει μόνο με την επιμήκυνση και τη μείωση του επιτοκίου των 110 δισ. ευρώ να επανέλθει σε τροχιά δημοσιονομικής βιωσιμότητας.
Μια δεύτερη αποκάλυψη του “Spiegel”, που προς το παρόν δεν διαψεύδεται από το Βερολίνο, είναι ότι η γερμανική κυβέρνηση ξεκαθαρίζει πλέον με καθαρότητα στους Ευρωπαίους εταίρους, πως δεν υπάρχει περίπτωση να εγκριθεί νέο δάνειο στην Ελλάδα το 2012 από το EFSF, παρότι οι τελευταίες αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών δίνουν τυπικά στο μηχανισμό στήριξης τη δυνατότητα να αγοράζει ομόλογα από την πρωτογενή αγορά. Οι Γερμανοί φοβούνται, ότι αν εγκρίνουν άλλο ένα δάνειο στην Ελλάδα, επειδή δεν θα μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές το 2012, όπως προβλέπει το Μνημόνιο, θα εδραιωθεί η εντύπωση στους ψηφοφόρους, ότι η κυβέρνησή τους στηρίζει χωρίς όρια και προϋποθέσεις χρεοκοπημένες χώρες της Ευρωζώνης. Δύο κορυφαία κοινοβουλευτικά στελέχη του κυβερνώντος συνασπισμού της Άνγκελα Μέρκελ δηλώνουν στο “Spiegel” την κατηγορηματική τους άρνηση να συναινέσουν σε ένα νέο δάνειο προς την Ελλάδα, καθώς μάλιστα το 2013 τοποθετούνται χρονικά οι κρίσιμες εθνικές εκλογές, που θα κρίνουν την τύχη της κυβέρνησης Μέρκελ.
Ουσιαστικά, δηλαδή, το φάσμα της χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2012, αν στο μεταξύ δεν πετύχει μια συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές, προβάλλει πλέον απειλητικό, με βάση τους γερμανικούς σχεδιασμούς για «κλείσιμο της στρόφιγγας» του μηχανισμού στήριξης προς τη χώρα μας, καθιστώντας επιβεβλημένη εκ των πραγμάτων μια συμφωνία με τους ιδιώτες πιστωτές φέτος. Δεν είναι τυχαίο, ίσως, ότι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες με μεγάλη έκθεση στο ελληνικό χρέος σπεύδουν ήδη να ενισχύσουν την κεφαλαιακή βάση τους –χαρακτηριστικότερη η περίπτωση της γερμανικής Commerzbank.
Εξάλλου, όσο περνά ο καιρός, τόσο τα πλεονεκτήματα μιας αναδιάρθρωσης χρέους θα εξασθενούν για την ελληνική κυβέρνηση, αφού μεγαλύτερο μέρος του χρέους θα περνά στους επίσημους πιστωτές (ευρωπαϊκά κράτη, Δ.Ν.Τ.), με αντίστοιχο περιορισμό του χρέους που θα μπορεί να περιληφθεί σε μια συμφωνία νέας ρύθμισης. Κατά συνέπεια, θα χρειασθούν μεγαλύτερες θυσίες από τους ιδιώτες πιστωτές που θα έχουν απομείνει, καθιστώντας βέβαιο το «κούρεμα» των απαιτήσεών τους, για να βγει ένα βιώσιμο πλάνο εξυπηρέτησης του χρέους. Όλα δηλαδή συνηγορούν στο «όσο πιο γρήγορα, τόσο καλύτερα»…
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
AGENDA 21 UN OFFICIAL SITE
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ NESTOR KIRCHNER - ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!
Αναδημοσίευση: http://www.antinews.gr/?p=71768
Ο πρόσφατος απρόσμενος θάνατος του Nestor Kirchner στέρησε την Αργεντινή από έναν αμφισβητούμενο αλλά συγχρόνως εκπληκτικό ηγέτη. Και επίσης στέρησε από το νότιο ημισφαίριο του πλανήτη, μια ξεχωριστή προσωπικότητα που μπορούσε να αντιμετωπίσει στα ίσα τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Ο Kirchner τα έβαλε με τους πιστωτές, και κέρδισε.
Η σπουδαιότητα των κινήσεων του πρέπει να ιδωθεί μέσα στα πλαίσια της οικονομίας που κληρονόμησε όταν εξελέγη πρόεδρος της Αργεντινής το 2003. Η χώρα ήταν χρεοκοπημένη, μη μπορώντας να αποπληρώσει $100 δισ. που χρωστούσε. Η οικονομία της ήταν σε βαθιά ύφεση, με το ΑΕΠ της να έχει πέσει κατά 16% μέσα σε ένα χρόνο. Η ανεργία έφτανε στο 21.5%, και το 53% του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχιας. ‘Ένα από τα πλουσιότερα κράτη της Νοτίου Αμερικής, είχε κυριολεκτικά εξαθλιωθεί, και σε κατά κεφαλή εισόδημα είχε καταντήσει φτωχότερο, ακόμη και από το Περού.
Η κρίση της Αργεντινής οφείλονταν ξεκάθαρα στη πιστή συμμόρφωσή της στο νέο-φιλελεύθερο μοντέλο. Η οικονομική φιλελευθεροποίηση που προκάλεσε τη κατάρρευση, ήταν κομμάτι ενός μεγαλύτερου προγράμματος ριζοσπαστικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων, που είχαν μετατρέψει την Αργεντινή σε υπόδειγμα της παγκοσμιοποίησης. Η χώρα άνοιξε τα σύνορά της στο ελεύθερο εμπόριο, και προχώρησε σε ταχύρυθμη ιδιωτικοποίηση των πάντων, πουλώντας πάνω από 400 κρατικές επιχειρήσεις (αερογραμμές, εταιρίες πετρελαίου, χάλυβα, ταχυδρομεία, πετροχημικά, κλπ) που ήταν υπεύθυνες για το 7% του ετήσιου εθνικού της προϊόντος.
Σε μια επίδειξη απόλυτης πίστης στο φιλελεύθερο μοντέλο, το Buenos Aires παρέδωσε οικειοθελώς τον έλεγχο της οικονομίας της χώρας σε τρίτους, και μάλιστα σε μια εποχή ασταθούς παγκοσμιοποίησης της διεθνούς οικονομίας. Το νέο σύστημα που υιοθετήθηκε, συνέδεσε τη ποσότητα των pesos που ήταν σε κυκλοφορία, με τη ποσότητα των εισερχομένων δολαρίων. Αυτή η πολιτική, όπως έγραψε και η Washington Post, παρέδωσε τη δημοσιονομική πολιτική της χώρας στα χέρια του Alan Greenspan, που σαν επικεφαλής της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας (Federal Reserve), ήλεγχε τη παγκόσμια προσφορά του αμερικανικού νομίσματος. Αυτό δηλαδή που έγινε, ήταν ουσιαστικά η «δολαριοποίηση» του εθνικού νομίσματος της Αργεντινής.
Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, και το συνεργαζόμενο με αυτό ΔΝΤ, ενθάρρυναν και συμφώνησαν με όλα αυτά τα μέτρα. Με βάση μάλιστα την αμφισβήτηση απέναντι στην φιλελευθεροποίηση που είχε προκύψει εξαιτίας της ασιατικής κρίσης του 1997-98, ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Larry Summers επευφήμησε τη πώληση του τραπεζικού τομέα της Αργεντινής ως το ιδανικό μοντέλο για τις αναπτυσσόμενες χώρες. ‘Όπως είπε: «Σήμερα, το 50% του τραπεζικού τομέα, και το 70% των ιδιωτικών τραπεζών της Αργεντινής είναι υπό ξένο έλεγχο, το 1994 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 30%. Το αποτέλεσμα είναι μια πολύ πιο αποδοτική αγορά, και η αύξηση της εμπιστοσύνης από πλευράς των ξένων επενδυτών».
Καθώς το δολάριο ανέβαινε σε αξία, ανέβαινε και το αργεντίνικο peso, καθιστώντας όμως τα προϊόντα εξαγωγών της χώρας μη ανταγωνιστικά, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε τοπικό επίπεδο. Η επιβολή δασμών στις εισαγωγές ως μέτρο ανακούφισης δεν συζητήθηκε καν, καθώς οι τεχνοκράτες ήταν πλήρως αφοσιωμένοι στην απόλυτα ελεύθερη οικονομία. Αντ`αυτού, η χώρα άρχισε να δανείζεται τεράστια ποσά, ώστε να χρηματοδοτήσει το αυξανόμενο έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο, με αποτέλεσμα να πνιγεί στα χρέη. Όσο πιο πολύ δανείζονταν, τόσο ανέβαιναν και τα επιτόκια δανεισμού, καθώς οι διεθνείς πιστωτές άρχισαν να ανησυχούν. Το χρήμα άρχισε να φεύγει από τη χώρα, ενώ ο ξένος έλεγχος των τραπεζών διευκόλυνε την απομάκρυνση του απαραίτητου τραπεζικού κεφαλαίου, και έτσι οι τράπεζες άρχισαν να διστάζουν να δανειοδοτούν, τόσο προς το κράτος όσο και προς τους ιδιώτες.
Με την στήριξη όμως του ΔΝΤ, η νέο-φιλελεύθερη κυβέρνηση συνέχισε το στραγγαλισμό της χώρας που οφείλονταν κυρίως στη σύνδεση του εθνικού νομίσματος με το αμερικανικό δολάριο. Όπως μάλιστα παρατήρησε ο George Soros, «Η Αργεντινή θυσίασε τα πάντα, στο βωμό της σύνδεσης αυτής, και προκειμένου να τηρήσει τις διεθνείς της υποχρεώσεις».
Η κρίση που ξεδιπλώθηκε το 2001 ήταν τρομακτική σε ένταση, και ανάγκασε τη χώρα να απευθυνθεί στο ΔΝΤ για να πάρει χρήματα ώστε να εξυπηρετήσει το πελώριο χρέος της. Το ΔΝΤ, στο οποίο ήδη χρωστούσε, αρνήθηκε, με αποτέλεσμα η χώρα να κηρύξει στάση πληρωμών για $100 δισεκατομμύρια χρέους. Οι επιχειρήσεις κατέρρευσαν, ο κόσμος έχασε τη δουλειά του, το κεφάλαιο έφυγε από τη χώρα, και η λαϊκή δυσαρέσκεια που εκδηλώθηκε με διαδηλώσεις και ταραχές στους δρόμους ανέτρεπε τη μια κυβέρνηση μετά την άλλη.
Όταν κέρδισε τις εκλογές του 2003 ο Kirchner, κληρονόμησε μια κατεστραμμένη χώρα. Οι επιλογές που είχε ήταν: Χρέος ή αναγέννηση. Τα συμφέροντα των δανειοληπτών πάνω από όλα, ή προτεραιότητα στην οικονομική ανάκαμψη; Προσφέρθηκε να αποπληρώσει τα οφειλόμενα, αλλά με μεγάλη έκπτωση. Θα διέγραφε το 70-75%, και θα πλήρωνε 25-30 σέντς στο δολάριο. Οι δανειστές εξοργίστηκαν και απαίτησαν από το ΔΝΤ να τον επιπλήξει. Αυτός ανταπάντησε λέγοντας πως αυτή είναι η προσφορά, και προειδοποίησε πως είναι και η τελική. Ή θα τη δέχονταν ή θα έχαναν την ευκαιρία να πάρουν πίσω χρήματα. Ανακοίνωσε μάλιστα στους διεθνείς δανειστές πως δεν πρόκειται να φορολογήσει άλλο τους ήδη εξαθλιωμένους συμπατριώτες του και τους κάλεσε να επισκεφτούν τη χώρα ώστε να «δουν από κοντά τι σημαίνει φτώχια». Αντιμέτωπο με την αποφασιστικότητα του Kirchner, το ΔΝΤ ήταν αδύναμο να επέμβει, ενώ η πλειονότητα των δανειστών αποδέχθηκε, με θυμό, τους όρους του.
Ο Kirchner έπαιξε γερά, όχι μόνο με τους δανειστές, αλλά και με το ίδιο το ΔΝΤ. Ανακοίνωσε μάλιστα πως η χώρα του δεν θα ξοφλήσει μια δόση $3.3 δισ. που όφειλε στο ΔΝΤ, αν αυτό δεν του εγκρίνει ένα νέο δάνειο του ιδίου ποσού. Το ΔΝΤ φοβήθηκε, και έσπευσε να συμμορφωθεί. Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Kirchner ξεπλήρωσε τα χρέη της χώρας του προς το ΔΝΤ και το έδιωξε πάραυτα και οριστικά.
Για περισσότερες από δυο δεκαετίες, από την εποχή της οικονομικής κρίσης του τρίτου κόσμου στη δεκαετία του 1980, πολλές κυβερνήσεις αναπτυσσόμενων χωρών ήθελαν να τα βάλουν με τους πιστωτές τους. Υπήρξαν πολλές περιπτώσεις στάσης πληρωμών, όμως ο Αργεντίνος Kirchner ήταν ο πρώτος που τους απείλησε δημοσίως και κέρδισε. Το Stratfor, που μελετά τα πολιτικά ρίσκα, υπογράμμισε τις ενέργειες του Kirchner λέγοντας πως «Αν η Αργεντινή απομακρυνθεί επιτυχώς από τα χρέη της, δηλαδή αν δεν καταρρεύσει οικονομικά όταν αποκλειστεί από τις διεθνείς χρηματαγορές εξαιτίας της μη αποπληρωμής των οφειλών της, τότε μπορεί και άλλα κράτη να ακολουθήσουν το παράδειγμά της. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί οριστικά η οποιαδήποτε θεσμική και πολιτική επιρροή που έχει απομείνει στο ΔΝΤ». Και πράγματι, οι κινήσεις του Kirchner συνετέλεσαν στη φθορά της αξιοπιστίας και της ισχύος του ταμείου στα μέσα της δεκαετίας που διανύουμε.
Η Αργεντινή δεν κατέρρευσε. Αντίθετα, αναπτύχθηκε με εκπληκτικούς ετήσιους ρυθμούς 10% , για τα επόμενα 4 χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί μυστήριο. Η βασική αιτία της ανάκαμψης και της ανάπτυξης ήταν το γεγονός ότι η κυβέρνηση επένδυσε στην οικονομία της χώρας αντί να στέλνει τα χρήματα στο εξωτερικό ως αποπληρωμή των δανείων. Η ιστορική αυτή πρωτοβουλία του Kirchner συνδυάστηκε και με άλλες κινήσεις που είχαν σκοπό το λύσιμο της χώρας του από τα δεσμά του νέο-φιλελευθερισμού. Ξαναπήρε τον έλεγχο του εθνικού νομίσματος, υιοθέτησε ελέγχους τιμών, επέβαλλε φόρους εξαγωγών, προχώρησε αύξηση των δημοσίων δαπανών, και θέσπισε οροφές στη τιμολόγηση των ΔΕΚΟ.
Ο Kirchner δεν περιορίστηκε σε μεταρρυθμίσεις μόνο στο εσωτερικό. Ανέλαβε πρωτοβουλίες υψηλού προφίλ, σε συνεργασία με άλλους προοδευτικούς ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, με σκοπό τη καλύτερη εμπορική, οικονομική, και πολιτική συνεργασία. Χαρακτηριστική αυτής της συνεργασίας, ήταν η αγορά εκ μέρους της Βενεζουέλας κρατικών ομολόγων της Αργεντινής ύψους $2.4 δισ. που επέτρεψε στον Kirchner να ξοφλήσει το ΔΝΤ.
Μαζί με τον Hugo Chavez της Βενεζουέλας, τον Lula της Βραζιλίας, τον Evo Morales της Βολιβίας, και τον Rafael Correa του Εκουαδόρ, ο Kirchner ήταν ένας από τους αξιοθαύμαστους πολιτικούς ηγέτες που ξεπήδησαν από τη κρίση που προκάλεσε ο νέο-φιλελευθερισμός στη Νότια Αμερική. Όπως γράφει ο Mark Weisbrot, «Οι ενέργειες του Kirchner δεν τον κατέστησαν συμπαθή στη Ουάσιγκτον και στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους, όμως θα καταγραφεί στην ιστορία όχι μόνο ως ένας μεγάλος πρόεδρος, αλλά και ως ένας ήρωας της ανεξαρτησίας της λατινικής Αμερικής»
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Βαλλιστικά βλήματα ATACMS MGM-140A στα νησιά!
«Μέσα στην δεκαετία θα έχουμε μείζονα κρίση με την Τουρκία, υψηλότερου επιπέδου από αυτή την Ιμίων, από την οποία πρέπει πάση θυσία να βγούμε αλώβητοι. Δυστυχώς φαίνεται ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε μιά τέτοια κρίση. Όλες οι κινήσεις τους αυτό δείχνουν. Αιμορραγούμε καθημερινά και το αίμα έχει τραβήξει τα σκυλόψαρα» περιέγραφε την διαμορφούμενη κατάσταση στο Αιγαίο και την Α.Μεσόγειο ανώτατος αξιωματικός του ΓΕΕΘΑ, σχολιάζοντας στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ τα όσα ήρθαν στην δημοσιότητα για το τουρκικό σχέδιο απόβασης SUGA.
Το διαμορφούμενο ελλειμματικό ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αλλά κυρίως η αρνητική πολιτικο-οικονομική συγκυρία που αναμένεται να διαρκέσει αρκετά χρόνια και να φέρει σε ακόμα πιο μειονεκτική θέση την Ελλάδα και τις ηγεσίες της ακόμα πιο διστακτικές στην λήψη αποφάσεων αναχαίτισης των τουρκικής επέκτασης, οδηγεί τα ελληνικά Επιτελεία σε λήψη αποφάσεων έκτακτης ανάγκης μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Και τα τρία Επιτελεία, αλλά κυρίως ο Στρατός Ξηράς αναθεωρεί τα σχέδιά του και η αποτροπή διαδέχεται τον όποιο σχεδιασμό για «ευέλικτη άμυνα» και εν συνεχεία «αντεπιθέσεις». «Ότι έδαφος χάσουμε, πολύ δύσκολα θα το ξαναπάρουμε. Έχουμε χάσει ήδη από την εποχή της ειρήνης την μάχη των εφεδρειών και οι απέναντι βελτιώνουν τις δυνατότητές τους σε βαριά όπλα καθημερινά. Αυτό σημαίνει ότι η όποια αντεπίθεσή μας θα έχει να αντιμετωπίσει πολύ μεγάλες δυσκολίες».
Μία κρίσιμη απόφαση που έχει ληφθεί στο πλαίσιο της αναθεώρησης βασικών σημείων της αποτρεπτικής στρατηγικής είναι η ανάπτυξη βαλλιστικών βλημάτων ATACMS MGM-104A Block I στα νησιά του Αν. Αιγαίου. Δεδομένων των προβλημάτων που μπορεί να δημιουργηθούν λόγω της υπάρχουσας Συνθήκης της Λοζάνης που αποτρέπει την εγκατάσταση επιθετικών όπλων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, η ανάπτυξη αυτή δεν θα είναι μόνιμη.
Αλλά θα υπάρξουν στοχοποιήσεις, σχέδια μεταφοράς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, σημεία ανάπτυξής τους κλπ. Το κάθε βλήμα μπορεί μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να μετατρέψει σε ... οικόπεδο στρατιωτικές εγκαταστάσεις μεγέθους ποδοσφαιρικού γηέδου με τις κατάλληλες κεφαλές και όλα αυτά σε βάθος 165 χλμ. από τα ελληνικά νησιά.
«Υπάρχουν περίπου 25 στόχοι Α’ Επιπέδου στην μικρασιατική ακτή και στην ενδοχώρα που θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις «Follow-on-Forces» πριν ακόμα εκδηλωθεί η κύρια επιθετική ενέργεια και αυτός είναι ο στόχος μας. Πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να αντιληφθούν οι απέναντι ότι σχέδια όπως η SUGA θα απαντηθούν με όλες μας τις δυνάμεις και θα τους κοστίσουν πολύ ακριβά» σημείωνε ανώτερος αξιωματικός του ΓΕΣ μιλώντας στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Κατόπιν αυτών η «Σ» επισκέφθηκε την βάση της μεγαλύτερης συγκέντρωσης βαρέων όπλων στην ιστορία του Ελληνικού Στρατού, της 193 Μοίρας ΠΕΠ στην Ελευθερούπολη Καβάλας, όπου τα στελέχη του ελληνικού Πυροβολικού οπλισμένα με βαλλιστικά βλήματα ATACMS και συστήματα ΜLRS, «υπόσχονται» καταστροφή, πόνο και αίμα σε ολόκληρη την μικρασιατική ακτή.
Επίσης μπορείτε να διαβάσετε και τα μελλοντικά σχέδια αναβάθμισης των ATACMS σε αερομεταφερόμενα συστήματα έτσι ώστε να μειωθεί ακόμα περισσότερο ο νυν χρόνος ανάπτυξής τους στο Ανατολικό Αιγαίο.
Το διαμορφούμενο ελλειμματικό ισοζύγιο στρατιωτικής ισχύος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, αλλά κυρίως η αρνητική πολιτικο-οικονομική συγκυρία που αναμένεται να διαρκέσει αρκετά χρόνια και να φέρει σε ακόμα πιο μειονεκτική θέση την Ελλάδα και τις ηγεσίες της ακόμα πιο διστακτικές στην λήψη αποφάσεων αναχαίτισης των τουρκικής επέκτασης, οδηγεί τα ελληνικά Επιτελεία σε λήψη αποφάσεων έκτακτης ανάγκης μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Και τα τρία Επιτελεία, αλλά κυρίως ο Στρατός Ξηράς αναθεωρεί τα σχέδιά του και η αποτροπή διαδέχεται τον όποιο σχεδιασμό για «ευέλικτη άμυνα» και εν συνεχεία «αντεπιθέσεις». «Ότι έδαφος χάσουμε, πολύ δύσκολα θα το ξαναπάρουμε. Έχουμε χάσει ήδη από την εποχή της ειρήνης την μάχη των εφεδρειών και οι απέναντι βελτιώνουν τις δυνατότητές τους σε βαριά όπλα καθημερινά. Αυτό σημαίνει ότι η όποια αντεπίθεσή μας θα έχει να αντιμετωπίσει πολύ μεγάλες δυσκολίες».
Μία κρίσιμη απόφαση που έχει ληφθεί στο πλαίσιο της αναθεώρησης βασικών σημείων της αποτρεπτικής στρατηγικής είναι η ανάπτυξη βαλλιστικών βλημάτων ATACMS MGM-104A Block I στα νησιά του Αν. Αιγαίου. Δεδομένων των προβλημάτων που μπορεί να δημιουργηθούν λόγω της υπάρχουσας Συνθήκης της Λοζάνης που αποτρέπει την εγκατάσταση επιθετικών όπλων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, η ανάπτυξη αυτή δεν θα είναι μόνιμη.
Αλλά θα υπάρξουν στοχοποιήσεις, σχέδια μεταφοράς μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, σημεία ανάπτυξής τους κλπ. Το κάθε βλήμα μπορεί μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να μετατρέψει σε ... οικόπεδο στρατιωτικές εγκαταστάσεις μεγέθους ποδοσφαιρικού γηέδου με τις κατάλληλες κεφαλές και όλα αυτά σε βάθος 165 χλμ. από τα ελληνικά νησιά.
«Υπάρχουν περίπου 25 στόχοι Α’ Επιπέδου στην μικρασιατική ακτή και στην ενδοχώρα που θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις «Follow-on-Forces» πριν ακόμα εκδηλωθεί η κύρια επιθετική ενέργεια και αυτός είναι ο στόχος μας. Πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να αντιληφθούν οι απέναντι ότι σχέδια όπως η SUGA θα απαντηθούν με όλες μας τις δυνάμεις και θα τους κοστίσουν πολύ ακριβά» σημείωνε ανώτερος αξιωματικός του ΓΕΣ μιλώντας στην ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ.
Κατόπιν αυτών η «Σ» επισκέφθηκε την βάση της μεγαλύτερης συγκέντρωσης βαρέων όπλων στην ιστορία του Ελληνικού Στρατού, της 193 Μοίρας ΠΕΠ στην Ελευθερούπολη Καβάλας, όπου τα στελέχη του ελληνικού Πυροβολικού οπλισμένα με βαλλιστικά βλήματα ATACMS και συστήματα ΜLRS, «υπόσχονται» καταστροφή, πόνο και αίμα σε ολόκληρη την μικρασιατική ακτή.
Επίσης μπορείτε να διαβάσετε και τα μελλοντικά σχέδια αναβάθμισης των ATACMS σε αερομεταφερόμενα συστήματα έτσι ώστε να μειωθεί ακόμα περισσότερο ο νυν χρόνος ανάπτυξής τους στο Ανατολικό Αιγαίο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)