It's Not the "Great Recession". It's the Great BANK ROBBERY

ΤHURSDAY, NOVEMBER 11, 2010

It's Not the "Great Recession". It's the Great BANK ROBBERY

In case it's not crystal clear, this isn't the "Great Recession".

It's really the Great Bank Robbery.
First, there was the threat of martial law if the $700 Billion Tarp bailout wasn't passed. Specifically, Treasury Secretary Hank Paulson warned Congress that there would be martial law unless the Tarp bailouts were approved.
As I pointed out last October:

The New York Times wrote on July 16th:

In retrospect, Congress felt bullied by Mr. Paulson last year. Many of them fervently believed they should not prop up the banks that had led us to this crisis — yet they were pushed by Mr. Paulson and Mr. Bernanke into passing the $700 billion TARP, which was then used to bail out those very banks.

***
Congressmen Brad Sherman and Paul Kanjorski and Senator James Inhofe all say that the government warned of martial law if Tarp wasn't passed:

Bait And Switch
Indeed, the Tarp Inspector General has said that Paulson misrepresented some fundamental aspects of Tarp.

And Paulson himself has said:

During the two weeks that Congress considered the [Tarp] legislation, market conditions worsened considerably. It was clear to me by the time the bill was signed on October 3rd that we needed to act quickly and forcefully, and that purchasing troubled assets—our initial focus—would take time to implement and would not be sufficient given the severity of the problem. In consultation with the Federal Reserve, I determined that the most timely, effective step to improve credit market conditions was to strengthen bank balance sheets quickly through direct purchases of equity in banks.

So Paulson knew "by the time the bill was signed" that it wouldn't be used for its advertised purpose - disposing of toxic assets - and would instead be used to give money directly to the big banks?

And see this and this.But at least the bailout money was used to help the economy by stabilizing the financial sector, right?
Sorry.
As I wrote in March 2009:

The bailout money is just going to line the pockets of the wealthy, instead of helping to stabilize the economy or even the companies receiving the bailouts:

• Bailout money is being used to subsidize companies run by horrible business men, allowing the bankers to receive fat bonuses, toredecorate their offices, and to buy gold toilets and prostitutes

• A lot of the bailout money is going to the failing companies'shareholders

• Indeed, a leading progressive economist says that the true purpose of the bank rescue plans is "a massive redistribution of wealth to the bank shareholders and their top executives"

• The Treasury Department encouraged banks to use the bailout money to buy their competitors, and pushed through an amendment to the tax laws which rewards mergers in the banking industry (this has caused a lot of companies to bite off more than they can chew, destabilizing the acquiring companies)

And as the New York Times notes, "Tens of billions of [bailout] dollars have merely passed through A.I.G. to its derivatives trading partners".

***

In other words, through a little game-playing by the Fed, taxpayer money is going straight into the pockets of investors in AIG's credit default swaps and is not even really stabilizing AIG.

But at least the government is trying to help the struggling homeowner, right?
Well, PhD economists John Hussman and Dean Baker (and fund manager and financial writer Barry Ritholtz) say that the only reason the government keeps giving billions to Fannie and Freddie is that it is really a huge, ongoing, back-door bailout of the big banks.
Many also accuse Obama's foreclosure relief programs as being backdoor bailouts for the banks. (See this, this and this).
But certainly quantitative easing is helping the little guy?
Unfortunately, QE only helps the big banks and giant corporations, and the small number of investors who hold most of the stock. See this, this, this, this and this.
And now, the government has announced that it will maintain tax breaks for the wealthiest while considering slashing social security and medicare.
Warren Buffet famously said a couple of years ago:

There's class warfare, all right, but it's my class, the rich class, that's making war, and we're winning.

The proof is in the pudding: a small handful of people have ended up with a lot more loot in their safes, while everyone else has gotten a lot poorer. And, unfortunately,radical concentration of wealth is destroying both capitalism and democracy.
The government has not only failed to enforce any laws to prevent theft, but has been so busy helping the big boys carry their bags of cash that - even with the sheriffs' badges - it is difficult to tell who is who.

Η ΝΕΑ ΕΝΩΜΕΝΗ ; ΕΥΡΩΠΗ

Ο δύσβατος δρόμος της ενωμένης(;) Ευρώπης

Τετάρτη, 03 Αύγουστος 2011 01:39

Η τελευταία πράξη του δράματος στην κρίση χρέους της ευρωπαϊκής περιφέρειας και την κρίση του πανευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος μας δείχνει ότι η Ευρώπη σε καμία περίπτωση δεν θα μετατραπεί σε δημοσιονομική συνομοσπονδία. Ούτε εν τέλει θα δούμε ένα αρχέγονο αδελφάκι της, μια Ευρώπη απεριορίστων και δίχως όρια μεταβιβάσεων όπου οι χώρες πιστωτές ή δωρητές θα ελέγχουν τις δημόσιες δαπάνες, τη φορολογία και τις ιδιωτικοποιήσεις στις χώρες δανειολήπτες. Οι αγορές πιστωτές του ευρωπαϊκού πυρήνα θα κάνουν απεργία και οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας θα αρνηθούν να παραιτηθούν από την εθνική τους κυριαρχία.

Αυτό όμως αφήνει μόνο δύο δρόμους για την Ευρωζώνη. Ο ένας είναι ο δρόμος της διάρρηξης. Ο δεύτερος αφορά την κίνηση προς μια Ευρώπη του τύπου ‘ο καθείς πληρώνει τη ζημιά του’, όπου η αφερεγγυότητα ενός κράτους γίνεται αντικείμενο διακανονισμού μεταξύ των φορολογουμένων του κράτους αυτού και των πιστωτών του, δίχως καμία μόνιμη  οικονομική στήριξη από τους φορολογούμενους των υπολοίπων κρατών. Αντιστοίχως, η επαπειλούμενη χρεοκοπία κάποιων τραπεζικών και άλλων ιδρυμάτων με συστημική σημασία επιβαρύνει καταρχήν τους μη ασφαλισμένους πιστωτές των εν λόγω ιδρυμάτων,  ενδεχομένως και τους senior πιστωτές. Οι απαιτήσεις τους διαγράφονται ή μετατρέπονται σε μετοχές προτού χορηγηθεί έστω και ένα σεντ από τα χρήματα των φορολογουμένων.

Η συμφωνία ανάμεσα στους Ευρωπαίους ηγέτες της 21ης Ιουλίου μάς επιτρέπει να διακρίνουμε τις βασικές γραμμές των πραγμάτων που μέλλεται να έρθουν. Το επιλεκτικό χρεοστάσιο της Ελλάδας θέτει ένα σημαντικό προηγούμενο. Το πιθανότερο είναι ότι η Ελλάδα θα μπει και θα βγει πολλές φορές ακόμη στην διαβάθμιση της χρεοκοπίας προτού  αποκατασταθεί η φερεγγυότητά της, με τη συνολική ζημιά στην καθαρή παρούσα αξία του χρέους για τους πιστωτές της να εκτιμάται ότι θα κυμανθεί σε επίπεδα από 65% ως 80%.

Πολύ πιθανό είναι επίσης ότι κάποια στιγμή θα βρεθούν σε χρεοστάσιο και άλλες χώρες, συγκεκριμένα η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Ο νέος μόνιμος Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας που θα αντικαταστήσει τον σημερινό προσωρινό Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προβλέπει ένα σύστημα αντιμετώπισης ενός εθνικού χρεοστασίου. Για τα κράτη που κρίνονται αφερέγγυα η αναδιάρθρωση του χρέους τους τίθεται ως προϋπόθεση προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στα κονδύλια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού.

Οι πιστωτές του ιδιωτικού τομέα μοιράζονται το βάρος της αναδιάρθρωσης του χρέους των κρατών. Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, μέχρι στιγμής υποτίθεται σε εθελοντική βάση, βρίσκεται ήδη στο τραπέζι. Πριν όμως το τέλος του ελληνικού προγράμματος, θα πρέπει να περιμένουμε μεγάλες και υποχρεωτικές αναδιαρθρώσεις του χρέους της Ελλάδας και άλλων κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Δίχως αυτές δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μειωθεί το βάρος του χρέους των κρατών σε επίπεδα που θα καταστήσουν δυνατή τη φερεγγυότητά τους.

Η ευρωπαϊκή συμφωνία του Ιουλίου μοιάζει να έχει φτωχά αποτελέσματα για την ελληνική φερεγγυότητα, καλά αποτελέσματα για τους ιδιώτες πιστωτές και να αντιπροσωπεύει ένα συν για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, εξαιτίας των χαμηλότερων επιτοκίων που πήραν και της παράτασης της διάρκειας λήξης των επίσημων δανείων τους.

Οι επίσημοι πιστωτές, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, κάποια στιγμή θα καταλήξουν με σημαντικές ζημιές επί της καθαρής παρούσας ονομαστικής αξίας των δανείων τους προς την ευρωπαϊκή περιφέρεια. Αυτή η εφάπαξ και εκ των υστέρων μερική μεταβίβαση πόρων είναι το κόστος που θα πληρώσει η Ευρώπη για την πολιτική και θεσμική της έλλειψη ετοιμότητας. Και σίγουρα θα πρέπει να υπάρξει ένας πλήρης απολογισμός για τον κατ’ εξαίρεσιν οιονεί δημοσιονομικό και πολιτικό ρόλο που διαδραμάτισε η ΕΚΤ στην κρίση.

Θα δούμε επίσης διακανονισμούς για τη διαχείριση των διασυνοριακών τραπεζικών και άλλων ιδρυμάτων συστημικής σημασίας. Οι διακανονισμοί αυτοί πιθανότατα θα περιλαμβάνουν μια πανευρωπαϊκή εποπτική αρχή, ένα σύστημα διασυνοριακών τραπεζών και ένα συναφές καθεστώς επίλυσης προβλημάτων, ένα ευρωπαϊκό Ταμείο στα πρότυπα του αμερικανικού TARP το οποίο θα λειτουργήσει ως μηχανισμός έσχατου καταφυγίου για την αποκατάσταση της κεφαλαιακής βάσης των τραπεζών και ένα πανευρωπαϊκό σχήμα εγγύησης καταθέσεων.

Είναι βέβαιο ακόμη ότι θα παρασχεθεί επαρκής στήριξη με ρευστότητα στα κράτη που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας και όχι αφερεγγυότητας. Όπως και οι τράπεζες, έτσι και τα κράτη, ακόμα κι όταν είναι κατά βάση φερέγγυα, κινδυνεύουν από μια φυγή κεφαλαίων που θα τα οδηγούσε σε χρεοκοπία. Τα περιουσιακά τους στοιχεία (η καθαρή παρούσα αξία των μελλοντικών φόρων και η καθαρή παρούσα αξία των μελλοντικών δημοσιονομικών περικοπών) είναι μακροπρόθεσμα και δύσκολα ρευστοποιήσιμα. Αντίθετα το παθητικό τους είναι συχνά βραχυπρόθεσμο.

Όπως οι τράπεζες, έτσι και τα κράτη χρειάζονται κάποιον δανειστή εσχάτου καταφυγίου. Για το χρέος σε εθνικό νόμισμα το ρόλο αυτό έχει κατά κανόνα η εθνική κεντρική τράπεζα. Στην Ευρωζώνη χρειάζεται κάποιος συνδυασμός του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας – με διευρυμένα κονδύλια τουλάχιστον ως το ύψος των

2.5 τρις ευρώ – και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ως τον Σεπτέμβριο το νωρίτερο, ο ευρωπαϊκός μηχανισμός δεν θα διαθέτει τα εργαλεία ή τα κονδύλια για να παράσχει ρευστότητα στα κράτη. Μετά τον Σεπτέμβριο μπορεί να διαθέτει τα εργαλεία αλλά το μέγεθος της δανειοδοτικής του ισχύος (440 δις ευρώ) παραμένει γελοιωδώς ανεπαρκές.

Αν οι αγορές όντως απορρίψουν την Ιταλία ή την Ισπανία,  τίποτα πέρα από την επανέναρξη του προγράμματος αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ με αγορές ισπανικών και ιταλικών κρατικών τίτλων χωρίς περιορισμούς χρόνου και πλαφόν στα ποσά δεν πρόκειται να εμποδίσει την καταστροφή της Ευρωζώνης.

Δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά από την ενίσχυση του προληπτικού βραχίονα του μηχανισμού διαχείρισης δημοσιονομικής βιωσιμότητας της Ευρωζώνης. Το ενισχυμένο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης θα παραμείνει χάρτινος τίγρης. Τα ισχυρότερα κίνητρα για την αποτροπή της μη βιωσιμότητας του χρέους είναι το κόστος που έχει στο εσωτερικό των κρατών και η εγγυημένη απουσία της διάσωσης. Πρέπει κατά συνέπεια να εγκαθιδρυθούν μηχανισμοί που θα καταστήσουν τον κανόνα μη διάσωσης της ΕΕ αξιόπιστο.

Επομένως η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη παραπαίουν κακήν κακώς προς ένα μέλλον που ταιριάζει με τη μοναδική φύση τους ως κάτι που δεν είναι ούτε έθνος κράτος ούτε διακυβερνητικός διακανονισμός, αλλά έχει χαρακτηριστικά και των δύο αυτών σχημάτων. Δεν θα είναι κάτι ωραίο αλλά εφόσον πάρει σχήμα, μπορεί κάλλιστα να δουλέψει και να 

Σταθεροί οι φόβοι για τις πιθανότητες μιας ελληνικής χρεοκοπίας

Τρίτη, 02 Αύγουστος 2011 01:04

Μπορεί οι πιθανότητες της Ελλάδας να θέσει υπό έλεγχο το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος της να αυξήθηκαν μετά το νέο ευρωπαϊκό πακέτο διάσωσης, όμως οι αναλυτές προειδοποιούν ότι ο κίνδυνος ελληνικού χρεοστασίου παραμένει.

Οι όροι της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες πριν λίγες μέρες ίσως βοηθήσουν την Ελλάδα να αποκτήσει πρωτογενή πλεονάσματα ώστε στα τέλη της παρούσας δεκαετίας να έχει περιορίσει το δημόσιο χρέος της σε πιο ρεαλιστικά επίπεδα. Η χώρα έχει τώρα τουλάχιστον ‘κάποιες πιθανότητες να το παλέψει’, λέει ο Ζιλ Μεκ, οικονομολόγος της Deutsche Bank. «Δεν είναι πια αδύνατο για την Ελλάδα να πετύχει μια προσαρμογή δίχως ‘σκληρή’ αναδιάρθρωση, ενώ κάτι τέτοιο δεν ίσχυε πριν», προσθέτει.

Η συμβολή του ιδιωτικού τομέα στο νέο ελληνικό πακέτο διάσωσης είναι στην πραγματικότητα πολύ χαμηλή – πολύ χαμηλότερη του 50% που οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι απαιτείται προκειμένου η Αθήνα να επιστρέψει οριστικά στη φερεγγυότητα. Αν υποθέσουμε ότι το σχέδιο πετύχει, οι επενδυτές θα χάσουν μόλις το 20% της καθαρής παρούσας αξίας των τοποθετήσεων τους σε ελληνικά ομόλογα – αν και μερικοί αναλυτές λένε ότι ακόμη κι αυτές οι εκτιμήσεις είναι υψηλές.

Η Ελλάδα θα επωφεληθεί επίσης από το σχήμα επαναγοράς των ομολόγων της, από την σημαντική επιμήκυνση της διάρκειας λήξης των τίτλων της και από τα χαμηλότερα επιτόκια που συμφώνησε με την Ευρωζώνη. Τα μελλοντικά δάνεια της Ελλάδας από το ταμείο διάσωσης της Ευρωζώνης θα αφορούν περιόδους έως 30 ετών έναντι της σημερινής μέσης διάρκειας λήξης των ελληνικών ομολόγων στα 7.5 χρόνια. Τα επιτόκια θα είναι γύρω στο 3.5% έναντι του 4.5% που πληρώνει σήμερα η Αθήνα προς τους επίσημους πιστωτές της και σε κάθε περίπτωση πολύ πιο χαμηλά από αυτά που θα υποχρεώνονταν να πληρώσει αν επέμενε να βγει στις αγορές το 2012.

«Μολονότι η προκαταβολική μείωση των επιπέδων του ελληνικού χρέους είναι περιορισμένη, σε σύγκριση με τις προγενέστερες εκτιμήσεις ο συνδυασμός της επιμήκυνσης της διάρκειας ωρίμανσης των ελληνικών ομολόγων και της μείωσης των επιτοκίων βελτιώνει σημαντικά τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους» καταλήγει η BNP Paribas σε σημείωμα  προς τους πελάτες της.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί να φτάσει το 172% του ΑΕΠ το 2012. Αλλά η συμφωνία της περασμένης βδομάδας συνεπάγεται ότι θα χρειαστεί σημαντικά λιγότερη δημοσιονομική προσπάθεια προκειμένου να μειωθεί στο 120% – να  φτάσει δηλαδή στα επίπεδα του χρέους της Ιταλίας – μέχρι το τέλος της παρούσας δεκαετίας.

Σύμφωνα με την Deutsche Bank, προκειμένου η Ελλάδα να πετύχει το στόχο του 120% ως το τέλος της 10ετίας θα πρέπει να έχει πρωτογενές πλεόνασμα, δηλαδή πλεόνασμα που δεν συμπεριλαμβάνει το κόστος των τοκοχρεολυσίων, της τάξης του 5% του ΑΕΠ από το 2015  έως το 2020, έναντι πλεονάσματος 9% που θα έπρεπε να έχει πριν ληφθούν τα τελευταία μέτρα. Η προσπάθεια ανάκαμψης της ελληνικής δημοσιονομικής θέσης και εξασφάλισης μεγάλων δημοσιονομικών πλεονασμάτων θα ασκήσει ισχυρές πιέσεις στην ελληνική οικονομία, προσθέτουν πηγές της τράπεζας, αλλά δεν πρόκειται για κάτι χωρίς προηγούμενο στην πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία.

Η Barclays Capital συμφωνεί ότι η δυναμική του ελληνικού χρέους βελτιώθηκε σημαντικά με την τελευταία ευρωπαϊκή συμφωνία, εκτιμά όμως ότι το δημόσιο χρέος θα παραμείνει άνω του 150% για τα επόμενα 10 χρόνια.

Οι κίνδυνοι

Ένας μείζον κίνδυνος είναι ότι η αδύναμη και στερούμενη ανταγωνιστικότητας οικονομία της Ελλάδας δεν θα μπορέσει να επιστρέψει στην ανάπτυξη – και έτσι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να πετύχει η Αθήνα τους δημοσιονομικούς στόχους. Άλλος ένας κίνδυνος έχει να κάνει με το ότι το κόστος που θα αναλάβουν εθελοντικά οι πιστωτές του ιδιωτικού τομέα μπορεί κάλλιστα να μην φτάνει για να στηρίξει την προσπάθεια της Ελλάδας.

Τέλος, μια τρίτη πηγή ανησυχίας σχετίζεται με το σενάριο διεύρυνσης της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη προς άλλες μεγαλύτερες χώρες, συγκεκριμένα την Ιταλία και την Ισπανία, που, αν υλοποιηθεί, ενδέχεται να εξαντλήσει τα διαθέσιμα κονδύλια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ο οποίος προβλέπεται να παράσχει το μεγαλύτερο μέρος της εξωτερικής βοήθειας προς την Ελλάδα.

Όπως λέει ο Πιέρο Γκέζι, επικεφαλής οικονομικής έρευνας στη Barclays Capital: «Οι Ευρωπαίοι έκαναν αρκετά για να αποκλείσουν ένα μεγάλο χρεοστάσιο; Πιθανότατα όχι».