ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

ΠΥΡΡΕΙΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Τετάρτη, 02 Νοέμβριος 2011 01:31

Η Ελλάδα ακολουθεί σταθερά έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο, ο οποίος ουσιαστικά αναβάλλει και αυξάνει τα δεινά μίας μελλοντικής, ανεξέλεγκτης πτώχευσης - δυστυχώς, με καταναγκαστικό τελικό προορισμό τη δραχμή

“Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη τα πράγματα έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε, η κυρία καγκελάριος αποφασίζει μόνη της - ενώ στο τέλος ο Γάλλος πρόεδρος (ο μπάτλερ της κατά κάποιον τρόπο), συγκαλεί μία συνέντευξη Τύπου, για να ανακοινώσει τις αποφάσεις της” (Romano Prodi).

“Η πραγματική δύναμη της κυρίας Merkel, η δυνατότητα της να αποφασίζει μόνη της για όλους τους Ευρωπαίους, δεν οφείλεται στη δική της υπεροχή, αλλά στις τεράστιες αδυναμίες των υπολοίπων – αφού είναι η μοναδική σοβαρή παρουσία στις συνόδους κορυφής” (M.Bros - «στους τυφλούς ο μονόφθαλμος»).      

Ανάλυση

Η νέα σύνοδος κορυφής τελείωσε, τα χρηματιστήρια ως συνήθως «πανηγυρίζουν» την πρώτη ημέρα, οι αισιόδοξες αναφορές ευρίσκονται στο προσκήνιο, κυριαρχούν καλύτερα, ενώ οι «αριθμοί» εμφανίζονται όσο το δυνατόν περισσότερο «ωραιοποιημένοι». Εξωτερικά φαίνεται ότι, η κυρία Merkel(πολιτική) κέρδισε τον κύριο Ackermann (τράπεζες), πως η Ελλάδα «κατάφερε» τελικά να μην χρεοκοπήσει «επίσημα», χάρη στη βοήθεια της Ευρωζώνης (επέλεξε τελικά την υποταγή από τη φτώχεια), ενώ ότι η Ιταλία αναγκάσθηκε να συμβιβαστεί, αναγγέλλοντας αύξηση του χρόνου συνταξιοδότησης και νέα μέτρα λιτότητας.  

Εκτός αυτών, φαίνεται ότι το Ευρώ παρέμεινε σταθερό στη θέση του, πως η Ευρωζώνη έκανε ένα ακόμη θετικό βήμα προς το μέλλον, καθώς επίσης ότι το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF) θα ενισχυθεί με τη βοήθεια της μόχλευσης (άρθρο μας) - παράλληλα με την ανακεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών, ύψους 106 δις € (αντί 200 δις €, όπως είχε υπολογίσει το ΔΝΤ), έτσι ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν με τη διαγραφή του Ελληνικού χρέους.

Ειδικά όσον αφορά τις τράπεζες, οι γερμανικές θα χρειασθούν 5,2 δις € νέα κεφάλαια, οι ελληνικές 30 δις €, οι ισπανικές 26,16 δις €, οι ιταλικές 14,77 δις € και οι γαλλικές 8,84 δις € - με χρονικό περιθώριο τον Ιούνιο του 2012. Είναι όμως όλα τόσο καλά, όσο φαίνονται με την πρώτη, «ερασιτεχνική» ματιά, ή μήπως υπάρχουν κάποιες «θολές» καταστάσεις, αμφιβολίες ίσως και κίνδυνοι, οι οποίοι οφείλουν να προσεχθούν;

Κλείνοντας τη μικρή εισαγωγή μας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, ουσιαστικά πρόκειται για μία απόπειρα χρεοκοπίας (αυτοκτονίας) της Ελλάδας, εκ μέρους της Ευρωζώνης και ερήμην της κυβέρνησης της, αφού η ενδεχόμενη ολοκλήρωση της θα ακολουθήσει, εάν και εφόσον συμφωνήσουν οι τράπεζες-δανειστές της, καθώς επίσης όταν ολοκληρωθεί η ανταλλαγή των ομολόγων (Ιανουάριος του 2012).    

Η ΕΛΛΑΔΑ

Όπως όλοι γνωρίζουμε, το δημόσιο χρέος της χώρας μας ήταν «μόλις» 260 δις € στα τέλη του 2008, έναντι ΑΕΠ ύψους περίπου 240 δις € - στο 110% δηλαδή του ΑΕΠ μας. Σήμερα, μετά από τρία σχεδόν χρόνια συνεχιζόμενης ύφεσης, ειδικά μετά την κατάληψη της χώρας μας από το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος μας πλησιάζει τα 370 δις €, έναντι ενός ΑΕΠ, το οποίο πιθανότατα θα είναι της τάξης των 210 δις € - επομένως, τέλη του 2011, το χρέος θα αποτελούσε περίπου το 175% του ΑΕΠ.

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί, φαίνεται η κατανομή του χρέους και της (πιθανής,αφού οι τράπεζες δεν δεσμεύονται από τις διαπραγματεύσεις του συνδέσμου τους – του IIF δηλαδή) διαγραφής του:  

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Οι «μεριδιούχοι» του δημοσίου χρέους, η διαγραφή και το υπόλοιπο – αριθμοί κατά προσέγγιση, τέλη του 2011.  

Δανειστές	Ποσόν	Διαγραφή	Υπόλοιπο
ΕΚΤ	60,00	./.	60,00
Τρόικα*	65,00	./.	65,00
Έντοκα Γραμμάτια**	15,00	./.	15,00
Άλλα δάνεια**	20,00	./.	20,00
Έλληνες Πιστωτές***	110,00	50%	55,00
Ξένοι πιστωτές	100,00	50%	50,00
Σύνολα	370,00	29%	265,00

* Πρόκειται για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας και του ΔΝΤ.

** Δεν υπόκεινται σε διαγραφή, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε (Τράπεζα Πειραιώς).

*** Αποτελούν περίπου το 30% του συνόλου (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ιδιώτες κλπ.)

Σημείωση: Το εντυπωσιακό κατά την άποψη μας είναι το γεγονός ότι, η ΕΚΤ δεν θα προβεί σε διαγραφή, παρά το ότι έχει αγοράσει ομόλογα του δημοσίου μας σε πολύ χαμηλές τιμές – επομένως, το ότι θα κερδοσκοπήσει εις βάρος μας και προς όφελος των μετόχων της. 

Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι, ο μέσος όρος της διαγραφής επί του συνολικού χρέους υπολογίζεται στο 29% - ενώ θα διαγραφούν περίπου 105 δις €, εάν φυσικά συμφωνήσουν όλοι οι πιστωτές μας. Πρακτικά λοιπόν, έως τον Ιανουάριο του 2012, θα αντικατασταθούν τα παλαιά ομόλογα με νέα, χαμηλότερης ονομαστικής αξίας κατά 50% και με ένα (μικρότερο) επιτόκιο της τάξης του 4,5% (αφού, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, οι τόκοι θα μειωθούν στα 12 δις €, από 17 δις € σήμερα).

Παράλληλα, τα τοκοχρεολύσια θα εξοφλούνται από έναν νέο δανεισμό της Τρόικας ύψους 130 δις €, ενώ τα πρωτογενή ελλείμματα του προϋπολογισμού μας (προ τόκων και χρεολυσίων, τα τρέχοντα δηλαδή του δημοσίου), θα πρέπει να πάψουν να υπάρχουν – αφού δεν θα μπορούν να χρηματοδοτηθούν, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της χρεοκοπίας-στάσης πληρωμών, οπότε θα πρέπει να καλυφθούν από νέους φόρους (τα ελλείμματα του εξωτερικού ισοζυγίου μας επίσης θα περιορισθούν, αφού για τις εισαγωγές μας θα απαιτείται πλέον πληρωμή μετρητοίς – γεγονός που πιθανότατα θα προκαλέσει τεράστιες ελλείψεις προϊόντων στη αγορά, πρώτων υλών, ενέργειας, φαρμάκων, χρεοκοπίες εισαγωγικών επιχειρήσεων κλπ. – άρθρο μας).     

Από τα 105 δις € τώρα, τα οποία θα «χαρισθούν» στην Ελλάδα, τα 55 δις € ανήκουν σε Έλληνες – με αποτέλεσμα να υπάρξει ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης τόσο των τραπεζών μας (κάποιες από τις οποίες μάλλον δεν θα αποφύγουν την Ευρωκρατικοποίηση), όσο και των ασφαλιστικών ταμείων μας. Ουσιαστικά λοιπόν θα πληρωθούν έμμεσα από εμάς τους ίδιους, ενώ οι ξένες τράπεζες, στο σύνολο τους, θα διαγράψουν «μόλις» 50 δις €.

Περαιτέρω, αφού δεν ανακοινώθηκε κανένα απολύτως μέτρο ανάπτυξης της οικονομίας μας, η ύφεση θα συνεχισθεί – με αποτέλεσμα να μειωθεί το ΑΕΠ μας στα 200 δις € περίπου το 2012. Επομένως, το χρέος μας το 2012 θα αποτελεί το 132,5% του ΑΕΠ μας, συν τα νέα ελλείμματα – ενώ το δημόσιο θα πρέπει να ενισχύσει τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία με τουλάχιστον 40 δις €, τα οποία θα δανεισθεί από το EFSF (πιθανολογούμε ότι, το χρέος θα φτάσει τέλη του 2012, εάν συμφωνήσουν όλες οι ξένες τράπεζες στη διαγραφή του 50%, καθώς επίσης εάν ενισχυθούν οι δικές μας και τα ταμεία, στα 320 δις € ή στο 160% του τότε ΑΕΠ μας – περίπου στα ίδια επίπεδα δηλαδή με σήμερα). 

Εκτός αυτού οι τράπεζες μας, κυρίως οι μεγαλύτερες, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν την κρατικοποίηση, θα θελήσουν να μειώσουν τις κεφαλαιακές ανάγκες τους, περιορίζοντας τις ήδη χαμηλές πιστώσεις τους στις Ελληνικές επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Επομένως, η χώρα μας θα οδηγηθεί σε μία νέα, μεγαλύτερη πιστωτική παγίδα (άρθρο μας), η οποία θα υποχρεώσει πολλές υγιείς επιχειρήσεις να χρεοκοπήσουν – με δυσμενή αποτελέσματα για την ανεργία («εκβάλλει» στα ελλείμματα), για τις επενδύσεις, για τη διατήρηση του όποιου παραγωγικού ιστού μας έχει απομείνει, για ταδίδυμα ελλείμματα(προϋπολογισμός, εξωτερικό ισοζύγιο), για τα έσοδα του δημοσίου κλπ.    

Ακόμη όμως και αν η ύφεση δεν επιδεινωθεί, εάν απλά διαμορφωθεί δηλαδή ως έχει προβλεφθεί (-2%) τον επόμενο χρόνο, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί πλέον να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη, αφού δεν θα έχει πια καμία δυνατότητα να διαχειριστεί τη κρίση χρέους και δανεισμού – ειδικά όταν καίγονται καθημερινά χρήματα και συρρικνώνεται συνεχώς η ποσότητα τους. Επομένως, η καταναγκαστική επιστροφή στο σενάριο της δραχμής, χωρίς κανένα πλεονέκτημα πλέον, γίνεται πολύ πιο πιθανή – ειδικά όταν η Ευρωζώνη απαιτεί πρωτογενές πλεόνασμα από την Ελλάδα, για να συνεχίσει να την δανείζει.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν η κυβέρνηση «επέλεξε» τη λύση της χρεοκοπίας για να «εξοικονομήσει» 50 δις € - με μάλλον δυσανάλογα ανταλλάγματα (για παράδειγμα, την παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τη λεηλασία της ιδιωτικής, τον εξευτελισμό των Ελλήνων, τη «μήνη» των αγορών, τη συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής λιτότητας, την εξαθλίωση του πληθυσμού κλπ.), καθώς επίσης με τεράστιους κινδύνους. Επομένως, πρόκειται για μία «Πύρρειο χρεοκοπία» - μία χρεοκοπία δηλαδή με όλα τα αρνητικά της επακόλουθα και χωρίς κανένα από τα θετικά.    

Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Η Γερμανίδα καγκελάριος φαίνεται ότι κατάφερε να χρησιμοποιήσει ακόμη μία φορά την Ελλάδα, αφενός μεν σαν πειραματόζωο στην αντιπαράθεση της με τις αγορές, αφετέρου για τον εκφοβισμό των υπολοίπων «εταίρων» της - έτσι ώστε να συνεχίσουν να υποτάσσονται στις εντολές της, θέλοντας να αποφύγουν τα Ελληνικά δεινά. Παράλληλα, η πρωσική Γερμανία της κυρίας Merkel απόφυγε ξανά την απαίτηση αποπληρωμής των Γερμανικών επανορθώσεων – προσφέροντας ακόμη μία φορά στην κυριολεξία «ψίχουλα» (οι τράπεζες της θα επιβαρυνθούν μόλις με 5,2 δις €).

Από την άλλη πλευρά, η δήθεν «νίκη» της τευτονοκρατούμενης Ευρωζώνης απέναντι στις αγορές, μόνο σαν «πύρρειος» μπορεί να χαρακτηρισθεί – αφού υποθέτουμε ότι, οι αγορές θα επανέλθουν σύντομα, πολύ πιο έμπειρες και ισχυρές, στις μάχες της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας, οι οποίες τελικά θα κρίνουν τη βιωσιμότητα ή μη του κοινού νομίσματος.

Η καγκελάριος, αυτή τη φορά, δεν είχε κανένα πρόβλημα να αναλάβει το ρίσκο μίας Ελληνικής, ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας ερήμην της κυβέρνησης μας – αφού η οικονομία της χώρας της θα επηρεαζόταν ελάχιστα, ενώ θα άξιζε το «μάθημα» για τους υπόλοιπους «εταίρους» της. Έτσι λοιπόν, κατάφερε με σχετική ευκολία να εκβιάσει τους εκπροσώπους των τραπεζών,υποχρεώνοντας τους να δεχθούν την προτεινόμενη διαγραφή για να μην χάσουν το σύνολο των επενδυμένων κεφαλαίων τους – κάτι που, πολύ σωστά, δεν το αξιολόγησαν ως «μπλόφα» οι αγορές.

Την επόμενη φορά όμως, όταν θα διακυβεύεται πολύ σοβαρά το μέλλον ολόκληρης της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, λόγω της πιθανής άρνησης των αγορών να δανείσουν με λογικά επιτόκια την Ιταλία ή την Ισπανία, έχουμε την άποψη ότι, η καγκελάριος δεν θα είναι σε θέση να αναλάβει το ρίσκο. Υποθέτουμε λοιπόν πως, αυτή τη φορά δεν ήταν η Α.Merkel αυτή που «μπλοφάριζε», αλλά οι αγορές – οι οποίες θυσίασαν 50 δις € (εάν τελικά συμφωνήσουν), για να κερδίσουν πολύ περισσότερα στο μέλλον.

Στην περίπτωση αυτή βέβαια ο ηττημένος θα είναι δυστυχώς ο ευρωπαίος φορολογούμενος, ο οποίος θα αναγκασθεί να αυξήσει ξανά το «πακέτο» του μηχανισμού στήριξης – όπως ακριβώς συμβαίνει και στα τυχερά παιχνίδια, όπου ο πλούσιος αντίπαλος οδηγείται σε μία όλο και μεγαλύτερη παρτίδα, η οποία θα του κοστίσει τελικά όλα όσα κατέχει.

Φυσικά η κυρία Merkel γνωρίζει το ρίσκο που ανέλαβε, αφού τονίζει συνεχώς ότι, η Ελλάδα είναι μία ειδική περίπτωση, η οποία δεν έχει τίποτα κοινό με τις υπόλοιπες χώρες. Ίσως όμως οι αγορές να έχουν διαμορφώσει τη δική τους άποψη, η οποία δεν είναι η ίδια – πόσο μάλλον αφού όλοι πλέον γνωρίζουμε ότι, η Ελλάδα είναι πάμπλουτη, δεν είναι χρεοκοπημένη, ενώ οδηγήθηκε στο «ικρίωμα» αποκλειστικά και μόνο από την Πολιτική της, χωρίς καμία απολύτως λογική αιτία (άρθρο μας).

Συνεχίζοντας, η τευτονοκρατούμενη ηγεσία της Ευρωζώνης θέλει να πείσει τις αγορές ότι, ο κίνδυνος «μετάστασης» της Ελληνικής κρίσης στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν είναι υπαρκτός - επειδή ο μηχανισμός στήριξης (EFSF) θα αυξήσει τα κεφάλαια του στο 1-2 τρις €, με τη βοήθεια της μόχλευσης, οπότε θα είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με ενδεχόμενα προβλήματα δανεισμού της Ισπανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Κατά την άποψη μας όμως, οι επενδυτές θα εμπιστευθούν πολύ δύσκολα κάτι τέτοιο – πόσο μάλλον όταν ο μηχανισμός αυτός είναι εξαιρετικά «δυσκίνητος», αφού όλες οι χώρες-μέλη θα πρέπει να συμφωνούν με κάθε πρόγραμμα βοήθειας, μετά από αποφάσεις των Κοινοβουλίων τους. 

Ένα επόμενο πρόβλημα θα προέλθει από τις ίδιες τις διασωθείσες τράπεζες, οι οποίες στο μέλλον θα προσέχουν πολύ περισσότερο τις χορηγήσεις τους στην πραγματική οικονομία – έτσι ώστε να έχουν αποθεματικά για την αντιμετώπιση ενδεχομένων απωλειών, όπως συνέβη με την Ελλάδα. Υπό αυτό το πρίσμα, οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής είναι η καλύτερη ίσως συνταγή για την πρόκληση μίας νέας πιστωτικής παγίδας, η οποία θα επιδεινώσει την ύφεση στην Ευρώπη.

Ειδικότερα, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μπορεί να προέλθει είτε από την αύξηση των αποθεματικών τους μέσω της μικρότερης διανομής κερδών, είτε από την έκδοση νέων μετοχών – κάτι που οι ηγέτες της Ευρωζώνης φαντάζονται ότι θα επιλεχθεί από τις τράπεζες. Εν τούτοις, οι επενδυτές διεθνώς δεν φαίνονται διατεθειμένοι σήμερα να αγοράσουν μετοχές τραπεζών. Ακριβώς για το λόγο αυτό προτάθηκε εναλλακτικά η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών από το EFSF - για την περίπτωση αδυναμίας να αυξήσουν μόνες τους τα κεφάλαια τους. 

Επειδή όμως η βοήθεια στην αύξηση κεφαλαίου εκ μέρους των κρατών συνδέεται συνήθως με απαιτήσεις (μειώσεις μισθών, προμηθειών, κρατικοποιήσεις κλπ.), οι οποίες δεν είναι ευχάριστες για τις τράπεζες, θα προσπαθήσουν πιθανότατα να την αποφύγουν - αφού υπάρχει και άλλος δρόμος αύξησης της κεφαλαιακής τους επάρκειας.

Οι τράπεζες λοιπόν θα επιδιώξουν πιθανότατα να περιορίσουν το πιστωτικό ρίσκο τους, το οποίο μειώνει την κεφαλαιακή τους επάρκεια, πουλώντας τα επικίνδυνα ομόλογα της ευρωπαϊκής περιφέρειας ή ελαχιστοποιώντας το δανεισμό των επιχειρήσεων. Τα αποτελέσματα του συνδυασμού των παραπάνω επιλογών τους είναι προφανώς η αδυναμία δανεισμού των κρατών, η αύξηση των επιτοκίων, μία νέα πιστωτική παγίδα των επιχειρήσεων κλπ. – ενώ όλα μαζί θα «εκβάλλουν» τελικά σε μία καταστροφική ύφεση, η οποία θα οδηγήσει την Ευρώπη σε μία νέα, οδυνηρότερη χρηματοπιστωτική κρίση. 

Περαιτέρω η υπερχρέωση, καθώς επίσης οι μεγάλες οικονομικές ανισότητες εντός της Ευρωζώνης, δεν μπορούν να καταπολεμηθούν μόνο με χρηματοπιστωτικά τεχνάσματα ή με μηχανισμούς στήριξης – αφού απαιτούνται εθνικές προσπάθειες. Εν τούτοις, μόνο οι εθνικές προσπάθειες επίσης δεν αρκούν, αφού από τη στιγμή και μετά που η Ευρωζώνη επέτρεψε τη χρεοκοπία εντός των συνόρων της, όπως συνέβη στις 26.10.2011 με την Ελλάδα, τα κράτη-μέλη της είναι εντελώς ανοχύρωτα απέναντι στις επιθέσεις των αγορών.

Αναλυτικότερα, κάθε ανεξάρτητο κράτος έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στην κεντρική του τράπεζα, έτσι ώστε να ανταπεξέλθει οικονομικά στην περίπτωση που οι αγορές αδυνατούν να το χρηματοδοτήσουν – σκόπιμα, με στόχο τα υψηλότερα επιτόκια, ή από υπερβολικό φόβο απώλειας των επενδύσεων τους, λόγω της πιθανολογούμενης χρεοκοπίας του κράτους-οφειλέτη τους.

Οι χώρες της Ευρωζώνης όμως δεν έχουν αυτό το μηχανισμό προστασίας - αφού δεν διαθέτουν κεντρική τράπεζα, το ταμείο σταθερότητας δεν μπορεί να αναλάβει αυτό το ρόλο, ενώ η έκδοση ευρωομολόγων, εγγυημένων από όλους μαζί, δεν φαίνεται πολιτικά εφικτή. Εκτός αυτού, έχουν χάσει πλέον την εμπιστοσύνη των αγορών, οι οποίες μέχρι σήμερα ήταν σίγουρες ότι, δεν θα επιτρεπόταν σε καμία χώρα-μέλος να χρεοκοπήσει, αφού θα ενισχυόταν από όλες τις υπόλοιπες (κοινοτική αλληλεγγύη).  

Αυτό που τους απομένει λοιπόν είναι, όπως προηγουμένως, η ΕΚΤ, η οποία μάλλον θα συνεχίσει να δραστηριοποιείται μη συμβατικά στη δευτερογενή αγορά, χωρίς όμως να μπορεί να επιλύσει ριζικά το πρόβλημα – όπως αποδείχθηκε από τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Δυστυχώς για όλους μας, η Γαλλία απέτυχε ακόμη μία φορά να επιβάλλει τις δικές της προτάσεις – οι οποίες προέβλεπαν, πολύ σωστά, την απεξάρτηση των κρατών της Ευρωζώνης από τις αγορές και τη χρηματοδότηση τους από μία δημόσια τράπεζα, η πολιτική χρήματος της οποίας (επιτόκια κλπ.) θα  ήταν προς όφελος του συνόλου.   

Κλείνοντας, υπάρχουν αρκετοί στη Γερμανία οι οποίοι υποστηρίζουν ότι, η κυρία Merkel δεν αντιπαρατίθεται με τις αγορές, επειδή είναι δικό τους «πιόνι» – ο πολιτικός τους, έμμισθος υπάλληλος. Επομένως ότι, όλα όσα συμβαίνουν είναι «τεχνάσματα», τα οποία κρύβουν την οδυνηρή πραγματικότητα της επιδιωκόμενης παγκόσμιας διακυβέρνησης εκ μέρους της ελίτ.  

Η πεποίθηση τους αυτή στηρίζεται στο ότι, τα τελευταία είκοσι χρόνια στη Γερμανία, η ιδιωτική περιουσία αυξήθηκε από 1,8 τρις € στα 4 τρις € - παράλληλα με την αύξηση του δανεισμού του δημοσίου, από 600 δις € στα 2 τρις €. Επομένως θεωρείται πως τόσο η κυρία Merkel, όσο και οι προκάτοχοι της, προστάτευαν και προστατεύουν τις τράπεζες και το Καρτέλ – με την έννοια του ότι, «τα χρέη του κράτους αυξάνουν την περιουσία των πλουσίων». Αν και είναι δύσκολο να αποδειχθεί κάτι τέτοιο, αξίζει εν τούτοις την προσοχή μας – αφού δεν τεκμηριώνεται τόσο εσφαλμένα.  

ΟΙ Η.Π.Α.

Η υπερδύναμη, μέσω κυρίως του ΔΝΤ, αλλά και των πιέσεων του προέδρου Obama προς την πολιτική ηγεσία της Ευρωζώνης (Γερμανία), ήταν παρούσα σε όλες τις διαπραγματεύσεις της συνόδου κορυφής. Εκ των πραγμάτων, στόχος της ήταν η χρεοκοπία μίας χώρας της Ευρωζώνης, η οποία θα είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας ολόκληρης της νομισματικής ένωσης και τη διάλυση της – την αρχή του τέλους του κοινού νομίσματος, με τη βοήθεια του Ελληνικού Δούρειου Ίππου.

Η πιθανή αντίθετη εξέλιξη, η δημοσιονομική και πολιτική ένωση της Ευρωζώνης δηλαδή, η οποία θα ισχυροποιούσε την Ευρώπη,δεν ήταν προς το συμφέρον των Η.Π.Α. – ειδικά επειδή ευρίσκονται σε έντονη πορεία παρακμής, έχοντας τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.

Περαιτέρω, αν και οι διεργασίες της συνόδου επικεντρώθηκαν θεωρητικά στην Ελλάδα, οφείλει κανείς να παρατηρήσει ότι, για πρώτη φορά οι χώρες της Ευρωζώνης διαφοροποιήθηκαν εξ ολοκλήρου από τις υπόλοιπες της ΕΕ – στις οποίες δεν επετράπη ουσιαστικά να συμμετέχουν στις κρίσιμες αποφάσεις. Επομένως συμπεραίνουμε ότι, η ΕΕ έχει πλέον χάσει τη σημασία της, ευρισκόμενη σε πορεία διάλυσης – παράλληλα με την «διάβρωση» της Ευρωζώνης, η οποία αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσει την ίδια πορεία.

Αυτό λοιπόν που στην ουσία συνέβη σίγουρα στη σύνοδο κορυφής, είναι η απόλυτη επικράτηση των Η.Π.Α. στην Ευρώπη,μέσα από την απαίτηση του ΔΝΤ για διαγραφή μέρους του χρέους της Ελλάδας – γεγονός στο οποίο συνέβαλλε ο πρωθυπουργός μας, με ή χωρίς τη θέληση του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

“Οι δυσοίωνες προβλέψεις δεν έχουν στόχο να διασπείρουν την απαισιοδοξία ή τον πανικό, αλλά να αποφευχθούν τα λάθη και να μην γίνουν πραγματικότητα – επίσης, να κινητοποιήσουν τους Πολίτες όλων των χωρών, ειδικά τους Έλληνες, οι οποίοι πρέπει να πάψουν να εμπιστεύονται το μέλλον τους στις κυβερνήσεις-υπαλλήλους των τραπεζών ή/και των σκιωδών οργανώσεων της παγκόσμιας ελίτ”.

Κατά την άποψη μας, ευχόμενοι φυσικά να κάνουμε λάθος, ο μεγάλος χαμένος της συνόδου κορυφής δεν ήταν μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη. Ειδικά όσον αφορά τη χώρα μας, χωρίς καμία διάθεση απαισιοδοξίας ή πολιτικής κριτικής,επικράτησε τελικά το χειρότερο δυνατό σενάριο – η χρεοκοπία της δηλαδή, με όλα όσα δεινά τη συνοδεύουν, χωρίς τα κάποια πλεονεκτήματα μίας στάσης πληρωμών, η οποία θα μηδένιζε, έστω για κάποιο χρονικό διάστημα αναπροσαρμογής, τα βάρη του χρέους.

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα συμφώνησε δυστυχώς σε μία «λύση», την οποία δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί στο μέλλον – αφού είναι αδύνατον να μηδενίσει τα πρωτογενή ελλείμματα της χωρίς ανάπτυξη ή να ανταπεξέλθει με τόκους της τάξης των 12 δις €, οι οποίοι θα έχουν στη συνέχεια ανοδική πορεία, ανάλογη της αύξησης του χρέους (πόσο μάλλον με τα χρεολύσια, με τις δόσεις των δανείων της δηλαδή).

Εάν η Ελλάδα είχε επιδιώξει την έντιμη αναδιάρθρωση του χρέους της, χωρίς καμία απολύτως διαγραφή του, με επιτόκιο της τάξης του 1,5% (5,5 δις € ετήσιοι τόκοι) και με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του για 40-50 έτη, παράλληλα με τις επενδύσεις και την τεχνική στήριξη όλων των ευρωπαϊκών χωρών (όχι μόνο της Γερμανίας) στα σημεία που υποφέρει (οργάνωση του δημοσίου κλπ.), το πρόβλημα της οικονομίας της θα είχε λυθεί.

Δυστυχώς, σκόπιμα εκ μέρους της κυβέρνησης της ή μη, η Ελλάδα ακολούθησε έναν εντελώς αυτοκαταστροφικό δρόμο, ο οποίος ουσιαστικά αναβάλλει και αυξάνει παράλληλα τα δεινά μίας «ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας», η οποία θα συνδεθεί ταυτόχρονα με την έξοδο από το Ευρώ και την αναγκαστική επιστροφή στη δραχμή – ένα κατά τη γνώμη μας εφιαλτικό σενάριο.

Η μοναδική μας ελπίδα είναι δυστυχώς να προηγηθεί η διάλυση της Ευρωζώνης και η επιστροφή όλων των χωρών-μελών της από κοινού στα εθνικά τους νομίσματα - κάτι πολύ πιθανόν, μετά από την προβλεπόμενη επίθεση των αγορών στην Ιταλία, στην Ισπανία και στη Γαλλία. Όσον αφορά τα παραπλανητικά «εύσημα» των Ευρωπαίων στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία, έτσι ώστε να πεισθούν οι αγορές ότι, η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι μία ειδική περίπτωση, δύσκολα θα έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Συνεχίζοντας, αν και το να εύχεσαι μία μεγάλη καταστροφή των άλλων για να αποφύγεις τη δική σου δεν είναι ότι καλύτερο, έχουμε την άποψη ότι, οι ενοχές δεν είναι δικές μας – αλλά όλων αυτών, οι οποίοι οδήγησαν την πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα μας, δόλια και χωρίς καμία απολύτως οικονομική αιτία, στον σημερινό αυτοκαταστροφικό μονόδρομο.

Ολοκληρώνοντας υπενθυμίζουμε ότι, κατά την πάγια τακτική των παιδιών του Σικάγου, αφού όλα τα κρίσιμα νομοσχέδια και οι σοβαρές αποφάσεις περάσουν από μία «μεταβατική κυβέρνηση» (η οποία θα εισπράξει όλη την οργή των «υπηκόων» της), χωρίς ως συνήθως να είναι κατοχυρωμένα από την απόλυτη πλειοψηφία (180 βουλευτές), θα ακολουθήσει αμέσως μετά η επόμενηκυβέρνηση «σωτηρίας» – η οποία, αφενός μεν θα τα κατοχυρώσει «τελεσίδικα», χωρίς μεγάλες αντιδράσεις από το «πλήθος», αφετέρου θα τα δρομολογήσει σταδιακά στην πράξη, διατηρώντας φυσικά όλα τα εγκληματικά μέτρα (με την εκλεπτυσμένη αιτιολογία ότι, το κράτος έχει συνέχεια και πρέπει να σεβόμαστε τα υπογεγραμμένα).

Όλα αυτά όπως στο «παράδειγμα» της Τουρκίας όπου, αφού ολόκληρη σχεδόν η πολιτική ηγεσία κατέρρευσε, μετά την από κοινού ψήφιση των νομοσχεδίων (για την λήψη των δόσεων του ΔΝΤ), εν μέσω μεγάλων κοινωνικών αναταραχών, ο σημερινός πρόεδρος της, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία αμέσως μετά, ήταν στην πραγματικότητα αυτός που ξεπούλησε τα πάντα στις πολυεθνικές, μοιράσθηκε διαχρονικά την εθνική κυριαρχία της Τουρκίας με τους εισβολείς, ενώ διατήρησε φυσικά τους μισθούς των 300 € (άρθρο μας).       

Είναι προφανώς το χειρότερο, αλλά ταυτόχρονα το πιθανότερο σενάριο από όλα όσα μπορούν να μας συμβούν στη συνέχεια – ενώ πολύ δύσκολα θα το αποφύγουμε, εάν επιτρέψουμε να γίνει πράξη η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης σε σχέση με τη χρεοκοπία, εάν δεν διώξουμε αμέσως το ΔΝΤ και εάν δεν αποστασιοποιηθούμε από όλους όσους υποστηρίζουν τα προγράμματα του (άμεσα ή έμμεσα – με δήθεν αλλαγές δηλαδή).

VIDEO

http://www.youtube.com/watch?v=i0S1YuCPQkk&feature=share

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright

Αυτή την Ελλάδα ονειρεύομαι για να ξαναβρούμε την ελπίδα. Του Α.Ανδρικάκη

ΑΡΘΡΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ - Αυτή την Ελλάδα ονειρεύομαι για να ξαναβρούμε την ελπίδα

Του Αλέκου A. Ανδρικάκη andrikakis@patris.gr


Μια Ελλάδα που θα έχει και θα δίνει ελπίδα, μια Ελλάδα που δεν θα φωτίζεται μόνο από το φως των αρχαίων προγόνων. Μια Ελλάδα που θα δώσει και πάλι σ’ αυτόν τον σκοροφαγωμένο διεθνή ορίζοντα φως από τον σύγχρονο πολιτισμό της, τη σύγχρονη φιλοσοφία της, τη σύγχρονη έρευνα και τις επιστήμες, τη σύγχρονη ανθρωπιά και το φιλότιμό της, θα φωτίσει με τον κόσμο της εργασίας, θα ξαναδιδάξει τη Δημοκρατία

Για να ξαναβρούμε την ελπίδα, να ξεφύγουμε λίγο από τη σημερινή μιζέρια και τη μαζική κατάθλιψη και να σκεφτούμε ότι όταν – και εάν- κάποτε τα οικονομικά προβλήματα λήξουν, θα πρέπει να έχουμε σκεφτεί: πώς θα είναι η χώρα στην οποία θα θέλουμε να ζούμε; Γιατί ένας από τους λόγους που φτάσαμε στα σημερινά είναι ότι ουδέποτε ονειρευτήκαμε, ουδέποτε παλέψαμε για μια άλλη Ελλάδα, κι αφήσαμε απλώς τους πολιτικούς να κάνουν ψεύτικα σχέδια επί αέρος, τα οποία ανεχόμασταν.


Πόσο μας πληγώνει αυτή η χώρα! Σα να μας εκδικείται που ξεσκίσαμε τις σάρκες της και τις πουλήσαμε για μερικές χρυσές λίρες, από τον 19ο ακόμη αιώνα… Ακόμη και μερικοί από εκείνους τους παππούληδες που έδωσαν τη ζωή τους για να μας έχουν σήμερα λεύτερους, δεν άντεξαν στον πειρασμό. Απ’ τη μια τουφεκίζανε για να διώξουν τους Τούρκους, κι από την άλλη τρώγανε τα πρώτα δάνεια για τον επαναστατικό αγώνα.


Φανταστείτε οι επίγονοι πόσο πιο εύκολα βάλανε το χέρι στο βάζο με το μέλι. Έγινε πλέον εθνικό σπορ να τρώμε τις σάρκες της μικρής πατρίδας. Κι εκείνη αποφάσισε να τιμωρήσει τα παιδιά της, να τα κάνει να πονέσουν πολύ γιατί την κακομεταχειρίστηκαν… Και τα εκδικήθηκε γιατί τα πάτησε εκεί που πονούν, στον ευαίσθητο οικονομικό «κάλο» τους. Πολύ φυσικός ο πόνος, αλλά εντελώς αφύσικα τα παιδιά της δεν πόνεσαν νωρίτερα όταν έσβησαν τα φώτα της μόρφωσης, του πολιτισμού, όταν η ζωή στη χώρα έγινε μια απέραντη αγορά, όπου όλα πωλούνταν κι όλα αγοράζονταν, επειδή ακυρώθηκαν οι αληθινές αξίες του βίου που μας παρέδωσαν χιλιάδες χρόνια πριν οι πρωτοπόροι και σοφοί αρχαιοέλληνες. 


Αλλόκοτη τούτη η χώρα που έδωσε τα φώτα της δημοκρατίας, του πολιτισμού, της φιλοσοφίας, των τεχνών και των επιστημών σ’ όλο τον κόσμο. Οι πάντες καταγγέλλουν, συνήθως εκείνο που δεν τους αρέσει επειδή δεν τους συμφέρει προσωπικά – ακόμη κι αν αυτό είναι καλό για το ευρύ κοινωνικό σύνολο- οι πάντες φωνάζουν «κάτω» και μουντζώνουν, αλλά ουδείς βγαίνει μπροστά για να πει, «φταίω κι εγώ», ή «για την Ελλάδα ρε γαμώτο». Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που τελευταία φορά ακούσαμε αυτή τη φράση, που μάλιστα μας έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, ώστε την αναδείξαμε σε εθνικό σύνθημα, μόνο και μόνο επειδή ήταν παράξενη και εύηχη κι όχι επειδή είχαμε καμιά διάθεση να την κάνουμε σημαία μας; 


Την στραπατσάραμε την Ελλάδα οι σύγχρονοι. Της κλείσαμε τα φώτα του πολιτισμού και της μόρφωσης, ακυρώσαμε την κοινωνική αλληλεγγύη και τη γεμίσαμε χρέη να πληρώνουν μέχρι και τα δισέγγονά μας. Όμως δεν την γεμίσαμε μόνο χρέη, αλλά και με πολιτικούς που νόμιζαν ότι η κρατική καρέκλα έγινε ιδιοκτησία τους από τότε που στρογγυλοκάθισαν κι άρα το να λένε ψέματα ήταν προϋπόθεση για να ξανακάθονται στη θέση εξουσίας, κι όχι ευθύνης τους, όπως πρέπει να την αντιλαμβάνονται. Τη γεμίσαμε επίσης με ανθρώπους βολεψάκηδες, χωρίς αλληλεγγύη προς το διπλανό, χωρίς ενδιαφέρον για το συλλογικό καλό, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η πάρτη και η βολή τους, πώς να τη βγάλουν ακόμη και σε βάρος του κοινωνικού συνόλου ή του γείτονα. 


Έτσι χάσαμε την αληθινή έννοια του πολιτικού και του πολίτη. 


Δεν συνειδητοποιήσαμε ότι αυτός ο κόσμος δεν μας ανήκει, δεν ανήκει μόνο στον καθένα μας, αλλά σ’ όλους μας, όλοι μαζί πρέπει να τον χαρούμε κι όλοι μαζί να δημιουργήσουμε σ’ αυτόν. Και, κυρίως, επειδή είμαστε προσωρινοί χρήστες, δεν συνειδητοποιήσαμε ότι ανήκει περισσότερο στους επόμενους στους οποίους θα πρέπει να τον παραδώσουμε, αν όχι καλύτερο, τουλάχιστο όχι χειρότερο απ’ ό,τι τον παραλάβαμε απ’ τους προηγούμενους. Για να μπορέσουν κι εκείνοι να τον χαρούν, να χαρούν τη ζωή και τη δημιουργία, κι όχι μόνο την αγωνία της επιβίωσης. 


Σ’ αυτό τον έρημο τόπο λένε πολλοί ότι σταματήσαμε να ονειρευόμαστε. Ότι χάσαμε τον ύπνο και το χαμόγελό μας, υπό το βάρος των προβλημάτων. Σκέφτομαι όμως ότι κάποτε άλλοι Έλληνες, όταν ακόμη και να δηλώνεις Γραικός ήταν απαγορευμένο κι επικίνδυνο, όχι μόνο ονειρεύονταν αλλά αποφάσισαν και τη ζωή τους να δώσουν ώστε να κάνουν πράξη τους στόχους, που δεν ήταν παρά: να ονειρεύονται, έστω, οι επόμενες γενιές. Και σκέφτομαι ότι επειδή πλέον δεν μπορούμε να ζούμε μόνο με την προγονολατρεία, καιρός είναι βάλουμε τους δικούς μας στόχους, πάντα με τη σκέψη στη ρήση του Καζαντζάκη για την ευθύνη και το χρέος του ανθρώπου, αλλά και στη βεβαιότητα του Πλάτωνα ότι είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος, αν δεν βελτιωθούν οι άνθρωποι που κατοικούν σ' αυτόν. 


Εδώ και πολλούς μήνες ζούμε μέσα σε μιζέρια, σ’ ένα περιβάλλον μαζικής κατάθλιψης. Μήπως είναι ώρα – εκτός απ’ το να θυμώνουμε και να καταγγέλλουμε- να αρχίσουμε να βλέπουμε λίγο πιο μπροστά; Να σκεφτόμαστε, όταν, και αν, αυτά τα οικονομικά που μας πνίγουν, ξεπεραστούν, πώς θα θέλαμε να είναι η Ελλάδα; Γιατί ένας από τους λόγους που φτάσαμε εδώ είναι γιατί δεν ονειρευτήκαμε και δεν παλέψαμε για μια άλλη Ελλάδα, και αφήσαμε τους πολιτικούς – με την ανοχή μας- να μας δίνουν ψεύτικες υποσχέσεις. 


Εγώ, λοιπόν, ονειρεύομαι την Ελλάδα και τους Έλληνες, πολύ πιο διαφορετικούς από σήμερα και χθες:


-Στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, δεν μπορεί να μη λειτουργούν η Δημοκρατία και οι θεσμοί της. Δεν μπορεί για άλλα να ψηφίζονται οι πολιτικοί και άλλα να κάνουν, γιατί αυτή είναι απάτη, δεν είναι Δημοκρατία. Δεν μπορεί να ψηφίζω τον πολιτικό με κριτήριο την προσδοκία ότι θα με εξυπηρετήσει, ακόμη και στην παράλογη ή παράνομη αξίωσή μου, κι όχι επειδή θα κάνει καλό στον τόπο. 


Δεν είναι δυνατό οι πολιτικοί όσο πιο λαϊκιστές είναι τόσο πιο λαοφιλείς να καταγράφονται. Θέλω λοιπόν να δω σοβαρούς κι ειλικρινείς –ακόμη και μη ευχάριστους- πολιτικούς, με απόφαση συμμετοχής σε ένα βωμό θυσίας και προσφοράς, όπως είναι συμμετοχή στη δημόσια ζωή, κι όχι σε ένα φαγοπότι με χρυσά και ασημένια κουταλοπίρουνα. Και παράλληλα, υπεύθυνους κι όχι βολεψάκηδες και συμφεροντολόγους πολίτες. 


-Θέλω οι θεσμοί της πολιτείας, η αυτοδιοίκηση, η δημόσια διοίκηση, η δικαιοσύνη, η ίδια η νομοθετική εξουσία να λειτουργούν. Ο πολίτης να εξυπηρετείται κατά καθήκον της διοίκησης και των ανθρώπων της και όχι με βάση γνωριμίες και περάσματα. Η δικαιοσύνη να αποτελεί πρότυπο και όχι να τιμωρεί τον κλέφτη του ψωμιού και να είναι τυφλή στον παράγοντα που έκλεψε απ’ το δημόσιο ταμείο. 


-Να διακινηθεί και πάλι απ’ αυτή τη χώρα το πραγματικό νόημα της έννοιας της Δημοκρατίας: αρχή και ευθύνη εκ μέρους των πολιτών και στο όνομα των πολιτών.


-Οι εκπρόσωποι των πολιτών, με την έννοια των υπηρετών του κοινού συμφέροντος, να δίνουν δημόσια λόγο για όσα έκαναν και για όσα δεν έκαναν. Και με βάση αυτά να κρίνονται. 


-Τα κόμματα να πάψουν να είναι σφηκοφωλιές παραγωγής υποψήφιων θεσιθήρων, και να γίνουν φορείς δημοκρατικής εξάσκησης των μελών τους και της κοινωνίας. 


Το κάθε κόμμα να έχει πρώτο στόχο το καλό της χώρας και το συμφέρον των πολιτών κι όχι την εξουσία επί της χώρας και την ψήφο των πολιτών. Με προσέβαλλε, για παράδειγμα, όταν την περασμένη Τετάρτη, σε ώρες πραγματικά κρίσιμες, Παπανδρέου και Σαμαράς προέταξαν άλλα και όχι το εθνικό συμφέρον, ενώ η κριτική των υπολοίπων πολιτικών σχηματισμών έγινε με βάση το κομματικό καλό... Και – σε συνέχεια- την Πέμπτη ο Σαμαράς καλούσε τους βουλευτές του να τεθούν σε εκλογική ετοιμότητα. Προφανώς για να κερδίσουν τις εκλογές, που φαίνεται ότι θα είναι πολύ πρόωρες. Και το συμφέρον του τόπου του λαού, των πολιτών; Τίποτε δεν δόθηκε ως μήνυμα από την αμφισβήτηση (μήπως κατάρρευση;) του πολιτικού συστήματος; 


Ονειρεύομαι μια Ελλάδα:


-Που επενδύει στην παιδεία και την εκπαίδευση, στη μόρφωση. Γιατί αυτή είναι επένδυση σ’ ένα καλύτερο αύριο. Τα σχολειά μας, σ’ όλες τις βαθμίδες, όπως λειτουργούν σήμερα, δεν εξοπλίζουν τη νέα γενιά με τα απαιτούμενα εφόδια, με τις δεξιότητες και τον τρόπο σκέψης που αντιστοιχούν στη σύγχρονη εποχή, δεν διαμορφώνουν ανθρώπους που θα αναζητήσουν τις ευκαιρίες απασχόλησης αλλά και κοινωνικής συμβολής. Ονειρεύομαι ένα σχολειό ναό της μετάδοσης της γνώσης, όχι μουσειακής, αλλά ζωντανής και κοινωνικά χρήσιμης. Ένα σχολειό που από το νηπιαγωγείο ακόμη θα εντοπίζει και θα ενισχύει τις δεξιότητες του παιδιού. Γιατί δεν είναι απαραίτητο το σχολειό να βγάλει μόνο επιστήμονες. Πολλοί άλλοι θα γίνουν έμποροι, εργάτες, αγρότες, αλλά το σχολειό θα πρέπει να «βγάζει» ανθρώπους που θα νιώθουν ότι είναι μέλη ενός κοινωνικού συνόλου. Πολίτες, μ’ άλλα λόγια. 


-Που θα επιδιώκει να δημιουργεί, να αναπτύσσει και να στηρίζει όλο και περισσότερες βιβλιοθήκες, γιατί εκεί μέσα είναι το φως της γνώσης και της αλήθειας. Γιατί χωρίς γνώση και αλήθεια ο νους και η ψυχή του ανθρώπου είναι νεκρά φέροντα στοιχεία.


-Που θα επενδύει στον πολιτισμό, δεν θα κατεδαφίζει τα θέατρα για να κάνει πολυκατοικίες και μπαρ, δεν θα «καίει» τα βιβλία, ούτε θα κλείνει τα μουσεία. Αντιθέτως θα είναι γεμάτη με χώρους ψυχαγωγίας κι όχι απλής διασκέδασης για να ξεχνιούνται οι πολίτες με το φραπέ ή το ουίσκι στο χέρι. 


-Στην οποία να έχουν όλοι οι Έλληνες πρόσβαση στη δημόσια υγεία. Να μην υπάρχουν γιατροί και φάρμακα για πλούσιους και φτωχούς. Να μην πεθαίνουν οι φτωχοί, επειδή ακριβώς είναι φτωχοί, και να επιβιώνουν οι πλούσιοι, μόνο επειδή είναι πλούσιοι. 


-Που δεν θα κάνει οικονομία στην επένδυση στην παιδεία, τον πολιτισμό, τη γνώση και την υγεία. Που θα αναμετράται με το μέλλον με όσο περισσότερα σχολεία, βιβλιοθήκες και δημόσια νοσοκομεία θα έχει και όχι με τις φυλακές για τους απατεώνες. 


Ονειρεύομαι μια Ελλάδα:


-Στην οποία το δικαίωμα στην εργασία θα το έχουν όλοι οι πολίτες, ως αυτονόητο και αδιαπραγμάτευτο. Που δεν θα χρειάζεται ο πατέρας να βάζει μέσο τον πολιτικό για να βρει μια δουλειά των 500 ευρώ στο παιδί του…


-Χωρίς φτωχούς και πεινασμένους, χωρίς ανθρώπους που κοιμούνται στα παγκάκια ή αναζητούν ένα χτυπημένο φρούτο στα σκουπίδια της λαϊκής αγοράς και των σούπερ μάρκετ, για να φάνε, ή ένα παλιό σακάκι στον κάδο των σκουπιδιών, για να φορέσουν. 


-Που δεν θα αναγκάζει τα παιδιά της να φεύγουν στα ξένα για να εκτιμηθεί η αξία τους, ή απλώς για να επιβιώσουν. 


-Στην οποία ο καθένας θα αμείβεται ανάλογα με όσα προσφέρει ως εργασία και θα επιστρέφει στο κράτος ανάλογα με το πραγματικό του εισόδημα.


-Που θα αποφασίσει αμετάκλητα να έχει παραγωγή κι όχι μόνο υπηρεσίες, που θα στηρίζει τους τομείς της οικονομίας της, αξιοποιώντας τη σημαντική έρευνα που γίνεται στα ιδρύματά της. Έρευνα την οποία δεν θα πρέπει να βάζει στο ζύγι των μνημονιακών λογικών.


-Που δεν θα κυνηγά –και με τη γραφειοκρατία- την επιχειρηματικότητα σαν έγκλημα, αλλά θα τη στηρίζει ως ευκαιρία ανάπτυξης και δημιουργίας. Και δεν θα επιτρέπει να κάνουν κουμάντο μόνο οι τραπεζίτες. 


-Που θα σέβεται και δεν θα απαξιώνει τον απόμαχο της δουλειάς, δεν θα του παίρνει απ’ αυτά που εργάστηκε μια ζωή για να απολαύσει ως συνταξιούχος.


-Που δεν θα καταδικάζει τη μάνα επειδή έκανε δυο ή τρία παιδιά, αλλά θα την τιμά και θα τη στηρίζει με το κράτος πρόνοιας, το οποίο δεν αρκεί να το θαυμάζουμε ως μοντέλο που μόνο αλλού, π.χ. στις σκανδιναβικές χώρες, μπορεί να εφαρμοστεί. 


-Που θα σέβεται το περιβάλλον, γνωρίζοντας ότι το έχει δανειστεί από τις επόμενες γενιές. 


-Με ανθρώπινες συνθήκες ζωής, χωρίς τσιμεντοποίηση των πάντων. Με ανάπτυξη που δεν θα ακυρώνει το περιβάλλον και την ιστορία, αλλά θα τα αξιοποιεί.


-Με μια κοινωνία ανοικτή, που ουδείς θα κρίνεται και θα καταδικάζεται με βάση το χρώμα του δέρματός του, την προέλευση ή τις απόψεις του.


Ονειρεύομαι μια Ελλάδα:


-Με μέσα ενημέρωσης που θα συμβάλλουν στην πραγματική ενημέρωση και επιμόρφωση του κόσμου και δεν θα επενδύουν στο σκοταδισμό, την τρομολαγνία, το αίμα και το σπέρμα, δεν θα διαμορφώνουν έναν ψεύτικο κόσμο τον οποίο θα ονειρεύονται και θα παραζαλίζονται οι Έλληνες, ξεχνώντας την πραγματικότητα του αληθινού κόσμου.


Ονειρεύομαι, μ’ άλλα λόγια, μια Ελλάδα που θα έχει και θα δίνει ελπίδα, μια Ελλάδα που δεν θα φωτίζεται μόνο από το φως των αρχαίων προγόνων. Μια Ελλάδα που θα δώσει και πάλι σ’ αυτό τον σκοροφαγωμένο διεθνή ορίζοντα φως από τον σύγχρονο πολιτισμό της, τη σύγχρονη φιλοσοφία της, τη σύγχρονη έρευνα και τις επιστήμες, τη σύγχρονη ανθρωπιά και το φιλότιμό της, θα φωτίσει με τον κόσμο της εργασίας, θα ξαναδιδάξει τη Δημοκρατία. 


Αν συμφωνήσουμε στους στόχους, θα αρχίσουμε να ονειρευόμαστε και πάλι. Κι επειδή θα ονειρευόμαστε, θα είναι εύκολο να βρούμε και να καταλήξουμε και στα μέτρα της πολιτικής. Στα μέτρα, δηλαδή, που θα μας οδηγήσουν στο στόχο

Εκλογές στις 4 ή 11 Δεκεμβρίου 2011

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Εκλογές στις τέσσερις ή έντεκα Δεκεμβρίου

ΠΕΦΤΕΙ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Σε προεκλογική περίοδο εισέρχεται η χώρα μετά την επικείμενη πτώση Παπανδρέου με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι πιθανή ημερομηνία για την τέλεση βουλευτικών εκλογών είναι η Κυριακή τέσσερις Δεκεμβρίου ή η Κυριακή έντεκα Δεκεμβρίου...

Οι ραγδαίες εξελίξεις, που πυροδότησε η καταστροφική επιλογή Παπανδρέου να ζητήσει δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση, άνοιξε τον ασκό του αιόλου για την κυβέρνησή του, που πλέον θεωρείται απίθανο να φτάσει ως την Παρασκευή, οπότε έχει ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης.

Κι αυτό διότι πέραν της ανεξαρτητοποίησης ..... Αποστολάκη, που κατεβάζει την κ.ο. του ΠΑΣΟΚ στους 152 βουλευτές, είναι πολύ πιθανό και άλλοι βουλευτές να ακολουθήσουν το δρόμο της, όπως άφησε να εννοηθεί στη δήλωσή της η Βάσω Παπανδρέου. Το θέμα είναι ότι ο Παπανδρέου επιχείρησε να αιφνιδιάσει όλο τον κόσμο και το μόνο που κατάφερε ήταν να έχει οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση το ΠΑΣΟΚ και στη χρεοκοπία τη χώρα.

Κρίσιμες ώρες για την χώρα, πολιτικές εξελίξεις

Τελευταία ενημέρωση 12:29

Την ανάληψη πολιτικής πρωτοβουλίας, μετά την απόφαση του πρωθυπουργού για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την νέα δανειακή σύμβαση, ανήγγειλε ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς.

«Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, έχω ιστορική ευθύνη να κάνω ό,τι απαιτείται προκειμένου να μην μπει η χώρα σε περιπέτειες. Είναι πολύ σημαντικό αυτά τα σχέδια να μην μας βρουν συνεργούς» τόνισε ο Αντώνης Σαμαράς.

Βγαίνοντας απο το Προεδρικό μέγαρο, ο κ.Σαμαράς χαρακτήρισε ως εθνική ανάγκη την διενέργεια πρόωρων εκλογών, κάνοντας λόγο για τυχοδιωκτισμό του κ.Παπανδρέου.

«Ο κ. Παπανδρέου, στην προσπάθειά του να διασωθεί, έβαλε ένα δίλλημμα διχαστικό και εκβιαστικό, που θέτει σε κίνδυνο το μέλλον μας και τη θέση μας στην Ευρώπη. Εξήγησα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι η ΝΔ είναι αποφασισμένη να αποτρέψει πάση θυσία, πάση θυσία, τέτοιους τυχοδιωκτικούς χειρισμούς και μπορεί να το κάνει.

Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε απλά μπροστά μας το αίτημα για εκλογές, αλλά είναι εθνική ανάγκη. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του», είπε ο κ.Σαμαράς.

Πάντως τις τελευταίες ώρες πληθαίνουν οι φήμες για απόφαση του κ.Σαμαρά να παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της ΝΔ, κάτι που οδηγεί στην διάλυση της Βουλής και στην προκήρυξη εκλογών.

Επιπλέον να σημειωθεί πως στις 13:30 συνεδριάζει η κοινοβουλευτική ομάδα του ΛΑΟΣ και δεν αποκλείεται να υπάρξουν και απο εκεί πολιτικές πρωτοβουλίες

Σκληρή ανακοίνωση της ΕΣΗΕΠΗΝ για την αγωγή Σχοιναράκη λόγω...Facebook

Σκληρή ανακοίνωση της ΕΣΗΕΠΗΝ για την αγωγή Σχοιναράκη λόγω...Facebook

Εκφράζει την συμπαράστασή της στο δημοσιογράφο Αλέκο Ανδρικάκη και ζητά την απόσυρση της αγωγής.

Ενημερώθηκε: 01.11.2011 // 09:12

Κατά της κ.Σχοιναράκη και η ΕΣΗΕΠΗΝ για την κατάθεση αγωγής (εδώ) κατά Ανδρικάκη. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΕΣΗΕΠΗΝ:
"Λίγες μόλις μέρες μετά την πρωτοφανή μαζική συμμετοχή του κόσμου στις εργατικές διαδηλώσεις και με την κοινωνία να ΄΄βράζει΄΄ για την κυβερνητική πολιτική και τις παρενέργειες της, οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης αντί να δουν το δέντρο της οργής...κοιτάζουν το δάχτυλο που το δείχνει!
Η σύμβουλος του πρωθυπουργού, πρώην Νομάρχης και βουλευτής Ηρακλείου Ευαγγελία Σχοιναράκη, έκανε αγωγή κατά του Δημοσιογράφου Αλέκου Ανδρικάκη όχι  για κάποια δημοσιεύματα στα ΜΜΕ που εργαζόταν, αλλά για αναρτήσεις που έκανε στο FACEBOOK και για LIKE που έκαναν οι διαδικτυακοί φίλοι του, σχολιάζοντας δράσεις, συμπεριφορές και δηλώσεις της πρωθυπουργικής συμβούλου.
Η κ. Σχοιναράκη ζητεί από το συνάδελφο, εκλεκτό μέλος της Δημοσιογραφικής Οικογένειας της Κρήτης και της Ένωσης μας, τη φυλάκιση του(!) και το ποσό των 100.000 ευρώ ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη, την οποία υποστηρίζει ότι υπέστη!
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου Νήσων καταγγέλλει την ενέργεια της κ. Σχοιναράκη, που με αυτόν το τρόπο εισάγει νέα ήθη στο δημόσιο λόγο  αλλά και στις ιδιωτικές συναθροίσεις, αφού η αγωγή της αναφέρεται σε λεγόμενα και αναρτήσεις που γίνονται στα πλαίσια της Ιδιωτικής Σφαίρας.
Παράλληλα καλούμε την κ. σύμβουλο του πρωθυπουργού να την ανακαλέσει άμεσα, διότι με αυτόν το τρόπο προσπαθεί να φιμώσει και να ασκήσει μια ιδιότυπη ΄΄τρομοκρατία΄΄ στις ιδιωτικές συζητήσεις, τις ανταλλαγές σκέψεων και απόψεων, ενώ παράλληλα προσπαθεί με έμμεσο τρόπο να λογοκρίνει το συνάδελφο, ακυρώνοντας τον επαγγελματικά στα Μέσα τα οποία εργάζεται.  
Ακόμα, η Ένωση Συντακτών διευκρινίζει πως αν δεν αποσυρθεί η αγωγή θα σταθεί αρωγός του συναδέλφου στην καινοφανή αυτή δικαστική διαμάχη, ξεκαθαρίζοντας πως για κάθε πολίτη αυτής της χώρας είναι πάντα επίκαιρη και διαχρονική η ρήση του Βολταίρου΄΄ μπορεί να διαφωνεί ριζικά  κάποιος με τις απόψεις σου αλλά θα δώσω μάχη μέχρι θανάτου για να μπορείς να τις διατυπώσεις"!

Σφαγή στο Χρηματιστήριο.

"Η σφαγή των νηπίων" στο Χρηματιστήριο Αθηνών! 01-11-2011 12:11:09

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που πυροδότησε η απόφαση του Έλληνα πρωθυπουργού για διενέργεια δημοψηφίσματος αποτυπώνονται με τον πιο δραματικό τρόπο στα Χρηματιστήρια σε όλο τον κόσμο, καθώς μοιάζει να βρίσκεται πλέον μετέωρη η πρόσφατη συμφωνία της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες για το δάνειο των 100 δισ. ευρώ και το κατά 50% "κούρεμα' του ελληνικού χρέους. Το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών ξεκίνησε με πτώση που ξεπερνά το 6%, με τις περισσότερες τραπεζικές μετοχές να είναι στο -20%! Στις 761 μονάδες διαμορφωνόταν ο Γενικός Δείκτης μέχρι πριν από 1 ώρα περίπου, σημειώνοντας πτώση 5,8%. Κατάρρευση για την μετοχή της Εθνικής στα 1,48 ευρώ με πτώση 13,95%. Κατάρρευση στην μετοχή της Τράπεζας Πειραιώς η οποία χάνει 21%.( 0,164 λεπτά !! ). Πτώση 16,4% για την Eurobank και 15,25% για την Alpha Bank. Kατάρρευση για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο με πτώση 21%. Πάνω από 4% η πτώση σε Φρανκφούρτη, Μιλάνο, πάνω από 3,5% στο Παρίσι και σχεδόν 3% στο Λονδίνο Νωρίτερα το Τόκιο έχασε 1,7%, ενώ 2,5% υποχώρησε το χρηματιστήριο του Χονγκ Κονγκ. Στα επίπεδα των 1,37 δολαρίων υποχωρεί το ευρώ... "Oι άγνωστες πτυχές και το ακόμα πιο αβέβαιο μέλλον της «ελληνικής συμφωνίας» των Ευρωπαίων και οι εξελίξεις από την Αθήνα ταράζουν τους επενδυτές", είναι το πρώτο σχόλιο του αμερικανικού Marketwatch. Την ίδια ώρα ανεβαίνουν επικίνδυνα και τα spreads: Πριν από λίγη ώρα το spread του ιταλικού 10ετούς ομολόγου κινείτο στις 433 μονάδες βάσης, με την απόδοσή του στο 6,17% (Η Ελλάδα μπήκε στο Μηχανισμό στο 5,8%). Υψηλότερα και το spread του ισπανικού 10ετούς τίτλου, που διαμορφώνεται στις 383 μονάδες (απόδοση 5,61%), του γαλλικού στις 116 μ.β. (3,03%), του πορτογαλικού στις 1.026 μ.β. (12,03%), του ιρλανδικού στις 651 μ.β. (8,28%). www.defencenet.gr

Αποθανέτω η ψυχή μου....

Το τέλος της Ευρώπης για την Ελλάδα

Τρίτη, 01 Νοέμβριος 2011 02:25

Με μια αψυχολόγητη κίνηση για πολλούς και καλά προετοιμασμένη για άλλους ο κ. Παπανδρέου πάγωσε χθες το απόγευμα την Ευρώπη… που βλέπει το «μαύρο» πρόβατο της να απομακρύνεται από το μαντρί… Ας ελπίσουμε ότι δεν θα ισχύσει το δεύτερο μισό της γνωστής λαϊκής ρήσης… 

Κάνεις δεν ξέρει αν ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει τελικά την χώρα εκτός ευρώ ή απλά οι δεσμεύσεις που ανέλαβε στις Βρυξέλλες είναι τόσο μεγάλες που βλέπει πλέον ότι δεν μπορεί να της τηρήσει και έτσι αναζητεί μια ηρωική έξοδο που θα ταίριαζε στο ηγετικό προφίλ της οικογένειας.

Και στις δυο περιπτώσεις πάντως τα επόμενα 24ωρα είναι εξαιρετικά κρίσιμα για το μέλλον του τόπου καθώς θα κριθεί μια και καλή το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας μας.

Με επιφύλαξη για το αποτέλεσμα και τις συνέπειές του υποδέχεται -αιφνιδιασμένος- ο διεθνής Τύπος την αναγγελία του ελληνικού δημοψηφίσματος για το νέο πακέτο στήριξης. Με τίτλους όπως «τεράστιο ρίσκο η απόφαση του Γ.Παπανδρέου» και «ελιγμό» που εγείρει κινδύνους, οι ξένες εφημερίδες και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία σημειώνουν πως, ενώ το τοπίο για τους όρους του δημοψηφίσματος είναι ακόμη θολό, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν η πλειονότητα της κοινής γνώμης εμφανίζεται αρνητική απέναντι στη νέα συμφωνία.

Για «τεράστιο στοίχημα» κάνει λόγο και η Wall Street Journal, που σημειώνει ότι μία νίκη Παπανδρέου στο «αιφνιδιαστικό δημοψήφισμα» μπορεί να εκτονώσει την οργή στους δρόμους, αλλά μία ήττα του να οδηγήσει σε «άτακτη χρεοκοπία ή έξοδο από το ευρώ». Η εφημερίδα επικαλείται επίσης Έλληνα κυβερνητικό αξιωματούχο, σύμφωνα με τον οποίο «όλο το ΠΑΣΟΚ μούδιασε και δεν ξέρει πώς να αντιδράσει».

Η κίνηση του πρωθυπουργού, αναφέρουν οι βρετανικοί Financial Times, «ενισχύει την ανησυχία πως η εσωτερική ελληνική πολιτική σκηνή βγαίνει εκτός ελέγχου» και πιθανολογείται πως θα προκαλέσει συναγερμό στις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι. «Δεν νομίζω ότι το περίμενε κανείς» αναφέρει στην εφημερίδα Ευρωπαίος αξιωματούχος, «το σκεπτικό [της Αθήνας] μάλλον είναι πως τα μέτρα δεν γίνεται να περάσουν με άλλο τρόπο».

Οι ιστοσελίδες των μεγάλων ΜΜΕ κράτησαν για αρκετή ώρα στην πρώτη θέση την είδηση -στην αρχή, έχοντας πιαστεί προφανώς απροετοίμαστα- με ξερούς τίτλους που συνέκλιναν στο «ο Παπανδρέου θέτει σε δημοψήφισμα το δεύτερο πακέτο στην Ελλάδα».

Αργότερα όμως, άρχισαν να επικεντρώνονται στην αβεβαιότητα που υπάρχει γύρω από τις εξελίξεις: «Η Ελλάδα τζογάρει με δημοψήφισμα για τη νέα συμφωνία» είναι ο τίτλος του σχετικού τηλεγραφήματος του Associated Press, στο οποίο πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν πως η έκβαση παραμένει άγνωστη σε «αυτή τη νέα τροπή που παίρνει η ελληνική τραγωδία».

Καθαρά πληροφοριακός ο τίτλος του κειμένου στο οικονομικό Bloomberg, το οποίο όμως αναφέρει πως ο «ελιγμός του Γ.Παπανδρέου κινδυνεύει να σπρώξει τη χώρα στη χρεοκοπία εάν οι ψηφοφόροι απορρίψουν τη συμφωνία».

Το πρακτορείο, όπως και τα περισσότερα ξένα ΜΜΕ, αναφέρονται σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Βήματος, στην οποία η πλειονότητα του δείγματος εμφανίζεται αρνητική στη νέα συμφωνία.

«Ελληνικό δημοψήφισμα: Τα πράγματα μπορεί να πάρουν άσχημη τροπή» είναι ο τίτλος του βρετανικού Guardian, o οποίος αναφέρει πως ο Έλληνας πρωθυπουργός «λέει πως εμπιστεύεται τους πολίτες του, αλλά οι αγορές ίσως έχουν αντίθετη άποψη». Επισημαίνοντας τα ανοικτά ερωτήματα γύρω από το δημοψήφισμα -με πρώτο το ίδιο το περιεχόμενό του- η βρετανική εφημερίδα δεν αποκλείει η Ευρώπη να «κλείσει τη στρόφιγγα» εάν δεν τηρηθούν οι δεσμεύσεις.

Πρώτο θέμα και σε όλες τις γερμανικές εφημερίδες η αναγγελία του δημοψηφίσματος: «Ασαφείς οι επιπτώσεις μίας αρνητικής ετυμηγορίας» γράφει η Frankfurter Allgemeine Zeitung, που περιορίζεται στην εκτίμηση τραπεζικών κύκλων πως μία ήττα Παπανδρέου θα προκαλούσε «τουλάχιστον» δισταγμό στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων -και σημειώνει τις αναφορές τους πως «είναι άσκοπο να προχωρήσει ένα πακέτο στήριξης σε μία χώρα, ο λαός της οποίας το απορρίπτει».

«Ξαφνικά η συμφωνία για την Ελλάδα -προαπαιτούμενο για τις αποφάσεις στην Ευρώπη- είναι στον αέρα» γράφει το BBC, που σημειώνει πως η ΕΕ μπορεί να βρεθεί ξανά σε νέα αβεβαιότητα με το «μεγάλο ρίσκο του Έλληνα του πρωθυπουργού».

«Η Αθήνα διακινδυνεύει την ευρω-διάσωση» γράφουν οι Financial Times Deutschland, που σημειώνουν και εκείνοι πως οι δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στην αντίθεση στη νέα συμφωνία, και αναφέρει πως απόρριψη του πακέτου θα είχε «απρόβλεπτες συνέπειες για το ευρώ και τις χώρες της Ευρωζώνης».

Πολιτικός τζόγος με το μέλλον της χώρας το δημοψήφισμα

Reporter.gr

01:04

Το τάιμινγκ είναι εγκληματικό. Ο εκβιασμός σαφής. Η ανευθυνότητα απίστευτη.

Η χρονική συγκυρία που επέλεξε ο πρωθυπουργός για να οδηγήσει τη χώρα στην περιπέτεια του δημοψηφίσματος ενδεχομένως να αποδειχθεί καταστροφική για την Ελλάδα, τη στιγμή που οι πληροφορίες από το εξωτερικό κάνουν λόγο για οργή των εταίρων μας. Εξ ου και όλα τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία έκαναν χθες λόγο για άνευ προηγουμένου «τζόγο», ενώ πληθαίνουν οι φήμες περί «εκπλήξεων» που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανατροπή της κυβέρνησης στην ψηφοφορία για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης, την Παρασκευή, πριν πραγματοποιηθεί το απονενοημένο διάβημα του κ. Παπανδρέου.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πολίτες οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το μέλλον της χώρας. Να αποδείξουν αν τους εκφράζουν οι διαρκείς διαμαρτυρίες των συντεχνιών, οι καταλήψεις δημοσίων χώρων, οι βίαιες αντιδράσεις, η γενικευμένη ανομία. Να επιβεβαιώσουν, ή να διαψεύσουν τις δημοσκοπήσεις που συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ζητάμε ως έθνος «την εκπαραθύρωση» των δανειστών μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διότι εν τέλει, το ουσιώδες ερώτημα για τη νέα δανειακή σύμβαση που ετοιμάζεται με την Τρόικα και προβλέπει απομείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων, που κατέχουν ιδιώτες δανειστές, κατά 50% αφορά την παραμονή της Ελλάδος, ή όχι, στο ευρώ. Χωρίς αυτό το κούρεμα, η Τρόικα θεωρεί ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και επομένως θα πάψει να το χρηματοδοτεί. Η μοναδική εναλλακτική που θα μας απομένει τότε είναι η επιστροφή στη δραχμή και η υποβάθμιση της Ελλάδος από τον ανεπτυγμένο στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ωστόσο, με την επιλογή του δημοψηφίσματος, ο κ. Παπανδρέου επιχειρεί να υφαρπάξει τη λαϊκή ψήφο, αφού είναι βέβαιο ότι θα παρουσιάσει ενδεχόμενη έγκριση της δανειακής σύμβασης ως επικρότηση των άτσαλων και αναποτελεσματικών πολιτικών που εφαρμόζει η κυβέρνησή του. Ανάλογη υφαρπαγή θα επιχειρήσουν και οι πολιτικές δυνάμεις που επενδύουν στην εξαθλίωση της Ελλάδας για να ανέλθουν στην εξουσία, παρουσιάζοντας την επιλογή της καταψήφισης της δανειακής σύμβασης, ως απλή αποδοκιμασία της κυβέρνησης. Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό του λαϊκισμού ένθεν κακείθεν επομένως, είναι πολύ πιθανό ότι πολλοί εξ ημών θα πειστούμε ότι καλούμαστε να απαντήσουμε σε άλλο ερώτημα από αυτό που θα αναγράφεται στο χαρτί των ψηφοδελτίων. Οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές, για εμάς, για την Ευρώπη, για τις επόμενες γενιές των Ελλήνων.

Το κυριότερο όμως, διερωτάται κανείς πως είναι δυνατόν να συνεχίσουν ομαλά οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες δανειστές μας για τη συμμετοχή στο κούρεμα του ελληνικού χρέους, όταν εκκρεμεί η διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Πώς θα πειστούν η Γερμανική και η Γαλλική κυβέρνηση να συνεχίσουν να εργάζονται για να αποφευχθεί το πιστωτικό γεγονός όταν γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις τους τελούν υπό την αίρεση των εσωκομματικών και μικροπολιτικών επιδιώξεων των ελληνικών κομμάτων. Πώς θα αποφασιστεί τελικά η καταβολή της έκτης δόσης και πώς θα συνεχίσει το κράτος να λειτουργεί επί δύο μήνες, εισπράττοντας φόρους και έκτακτες εισφορές, όταν μπορεί τα πάντα να καταρρεύσουν. Και τέλος, ποιος θα κατηγορήσει αύριο όποιους πάνε να σηκώσουν λεφτά από τις τράπεζες φοβούμενοι ότι τελικά θα καταλήξουμε στη δραχμή; Αν ήθελε να προκηρύξει δημοψήφισμα, ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε τουλάχιστον να το κάνει αφού είχε κλείσει ο προϋπολογισμός του 2012, είχε καταβληθεί η έκτη δόση και είχαν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις για το κούρεμα και τη δανειακή σύμβαση. Ειδάλλως, αν ήθελε να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες τώρα, ας προσέφευγε σε εκλογές.

Το τάιμινγκ είναι εγκληματικό. Ο εκβιασμός σαφής. Η ανευθυνότητα απίστευτη.