Ένα υπέροχο άρθρο, του γνωστού Δημοσιογράφου Κου Αλέκου Ανδρικάκη.

ΑΡΘΡΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Αν έχει ο δήμος τα πολιτικά κότσια, ας μετατρέψει τη Βικελαία σε νυχτερινά εμπορεία...

Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη, andrikakis@patris.gr

Εφόσον η Λότζια έχει ακόμη την πολιτική ισχύ, ας επιχειρήσει να μετατρέψει τη Βικελαία σε νυχτερινά εμπορεία…

Ας σεβαστούν οι ηγήτορες του δήμου τη συλλογική ιστορική μνήμη και τη δημοκρατία στην πόλη…

-Ποιος είπε ότι οι δημοτικοί παράγοντες μπορούν να αντιμετωπίζουν τη συλλογική ιστορική μνήμη σα να είναι το προσωπικό τους μαγαζί ή το χωράφι που κληρονόμησαν; Σα να είναι ιδιοκτησία τους, δηλαδή, τα θέματα της πόλης; Δεν κατανόησαν ακόμη ότι ο πολιτικός είναι ο προσωρινός- κατ’ εξουσιοδότηση- διαχειριστής των κοινών υποθέσεων, με μόνο γνώμονα το ευρύτερο συμφέρον; Κάθε τι άλλο δεν αποτελεί αντιπροσωπευτική διαδικασία, δεν αποτελεί μέρος της πραγματικής δημοκρατίας. Η αλαζονεία είναι αυταρχισμός…

-Η στάση των δημοτικών ηγητόρων είναι ύβρις απέναντι στην ιστορική μνήμη και την κληρονομιά αυτής της πόλης. Που δεν έχουν δικαίωμα να την προσβάλλουν τόσο βάναυσα, γιατί δεν έχουν μερίδιο συμμετοχής σ’ αυτήν…

Από πού αντλούν αυτό το πολιτικό θράσος, να ευτελίζουν μ’ αυτόν τον τρόπο τη Βικελαία και ό,τι αυτή συμβολίζει; Να προτιμούν τα μπαράκια από τους θησαυρούς της; Να πετούν στα ακατάλληλα υπόγεια τα βιβλία και τις εφημερίδες, όπου παραμένουν επί 6 χρόνια; Να υποτιμούν τόσο αυτό που άλλες πόλεις, ακόμη και στην πιο υπανάπτυχτη χώρα του κόσμου, θα είχαν τιμή τους και καμάρι τους;

-Ας το κατανοήσει καλά ο κ. Κουράκης: Όσους δρόμους και πλατείες κι αν κατασκευάσει (ακόμη κι αυτές της αμφιβόλου σκοπιμότητας, εκείνες που λειτουργούν τελικά ως χώροι στάθμευσης για τα νυχτερινά μαγαζιά…), κανείς δεν θα θυμάται σε μερικά χρόνια το πέρασμά του από την πόλη. Γιατί αυτοί οι δρόμοι θα αλλάξουν, οι πλατείες θα ξαναφτιαχτούν από τους επόμενους. Αν όμως καταστρέψει τη Βιβλιοθήκη η ιστορία θα τον θυμάται αιωνίως, θα τον εγγράψει στις πιο μελανές της σελίδες. Σ’ αυτές τις σελίδες, ούτως ή άλλως, βρίσκονται ήδη πολλοί από τους δημοτικούς μας παράγοντες, ως εκείνοι που επιχειρούν να καταστρέψουν την πιο πλήρη και πιο φημισμένη, ακόμη και σήμερα, Βιβλιοθήκη της χώρας.

-Ας μην επικαλούνται το φαιδρό επιχείρημα ότι θα νοικιάσουν τα μαγαζιά για να έχει έσοδα ο δήμος. Ε, επιτέλους, ας περικόψει ο δήμαρχος κάτι απ’ όσα εισπράττει το πολιτικό και συμβουλευτικό προσωπικό της Λότζια. Ας περιορίσει τις παχυλές μισθοδοσίες των 20 τόσων πολιτικών προσώπων, ας μην προσλάβει και τους 10 ειδικούς συμβούλους, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους, όπως γνωρίζει όλο το Ηράκλειο, ούτε έχουν ούτε ξέρουν τι να κάνουν κι απλώς πληρώνονται. Ας κάνει και η Λότζια μια προσφορά στην πόλη, χωρίς να εισπράξει αμοιβή

-Όσο κι αν σχεδιάζουν αυτό το έγκλημα, μπορούν να το διαπράξουν τελικά; Ας βγει σήμερα ο δήμαρχος κι ας πει: «εγώ θα δώσω τους χώρους για μαγαζιά». Να δούμε αν υπάρχει η ψυχή να γίνει κάτι τέτοιο. Γιατί οι υπόλοιποι που αντιδρούν, εκείνοι που μαζεύτηκαν στα Λιοντάρια, εκείνοι που φώναξαν, δεν υπερασπίστηκαν μόνο τη Βιβλιοθήκη τους. Αντέδρασαν στον «πολιτισμό του φραπέ». Όλοι αυτοί, μαζί μ’ εκείνους τους επίσης χιλιάδες που υπογράφουν για τη Βικελαία, έχουν ψυχή γιατί δίνουν μια μάχη χωρίς υστεροβουλία. 

Όταν δεν σέβεσαι την ιστορία ενός τόπου, όταν την βγάζεις στο δημοπρατήριο της αγοράς, μοιραία – όταν θα έλθει η ώρα- η ιστορία θα σου ανταποδώσει στα ίσα. Και τότε πλέον δεν θα μπορείς να υπερασπιστείς την υστεροφημία σου.

Στο δήμο του Ηρακλείου οι ηγήτορες των τελευταίων χρόνων απέδειξαν ότι δεν σέβονται την κληρονομιά του παρελθόντος. Την τσαλαπατούν με κάθε ευκαιρία. Επειδή δεν ξέρουν «τι είναι αυτό», και επειδή δεν μπορούν, εκ φυσικής θέσεως, να καταλάβουν…

Το έχει αποδείξει η πολιτεία τους απέναντι στη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, απέναντι στους μοναδικούς θησαυρούς ιστορίας και γνώσης απ’ τους οποίους συγκροτείται, αλλά και η αγένεια, η αγνωμοσύνη απέναντι στους πνευματικούς ευεργέτες του Μεγάλου Κάστρου.

Η αντιμετώπιση της πιο πλήρους ελληνικής Βιβλιοθήκης, με την έννοια ότι περιλαμβάνει τα αρχεία της ιστορίας της Κρήτης από τον 13ο αιώνα, με εκατομμύρια έγγραφα όλων των κατακτητών αυτής της περιόδου, σχεδόν 300.000 τόμους βιβλίων, από τα παλαίτυπα του 15ου αιώνα μέχρι τη σύγχρονη βιβλιογραφία, και 350.000 φύλλα εφημερίδων, από το 1824, δεν δείχνει τίποτε άλλο παρά την έλλειψη της αίσθησης και της κατανόησης της πραγματικής έννοιας του πολιτισμού αλλά και του σεβασμού στη συλλογική μνήμη. Αυτή η αντιμετώπιση αποδεικνύει όμως και τη διαστρέβλωση της πραγματικής έννοιας της πολιτικής, διαστρέβλωση για την οποία γράφαμε χθες, αλλά και της δημοκρατίας. Ποιος εξουσιοδότησε τους δημοτικούς μας άρχοντες να εφαρμόζουν μια πολιτική στην οποία αντιδρούν χιλιάδες πολίτες, καθώς προσβάλλεται η συνείδηση, το φιλότιμο, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Ποιος είπε ότι μπορούν να αντιμετωπίζουν τη συλλογική – ιστορική μνήμη σα να είναι το προσωπικό τους μαγαζί ή το χωράφι που κληρονόμησαν; Σα να είναι ιδιοκτησία τους, δηλαδή, τα θέματα της πόλης; Δεν κατανόησαν ακόμη ότι ο πολιτικός είναι ο προσωρινός- κατ’ εξουσιοδότηση- διαχειριστής των κοινών υποθέσεων, με μόνο γνώμονα το ευρύτερο συμφέρον; Κάθε τι άλλο δεν αποτελεί αντιπροσωπευτική διαδικασία, δεν αποτελεί μέρος της πραγματικής δημοκρατίας. Η αλαζονεία είναι αυταρχισμός…

Μπορεί πολλοί από τους δημοτικούς μας παράγοντες να μην κατανοούν όλες αυτές τις έννοιες. Αυτό όμως δεν είναι απλώς προσωπικό τους πρόβλημα, αφού κοστίζει στην πόλη…



Ασέβεια και αλαζονική παραπλάνηση…

Η στάση του δήμου απέναντι στη Βικελαία τα τελευταία 6-7 χρόνια, δείχνει ότι όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν, αλλά δεν ξέρουν και να σέβονται… Αν όχι τους σημερινούς, τουλάχιστο τους χθεσινούς, εκείνους τους μεγάλους που κληροδότησαν αυτούς τους πνευματικούς θησαυρούς στην πόλη που εκείνοι σήμερα συνέπεσε να διοικούν. Ή τους πρωταγωνιστές της ίδιας της ιστορίας, οι αποδείξεις της οποίας φυλάσσονται και υπάρχουν εκατοντάδες χρόνια. Δεν σέβονται ακόμη τους αυριανούς, στους οποίους έχουν και έχουμε υποχρέωση να παραδώσουμε ό,τι παραλάβαμε, τουλάχιστο χωρίς να το κακοποιήσουμε.

Η αυταρχική και πρωτοφανής κακοποίηση της Βικελαίας, με την απόφαση της «συγκατοίκησης» ενός τέτοιου σημαντικού πνευματικού ιδρύματος, όχι μόνο για την Κρήτη, αλλά για την παγκόσμια κοινότητα, με χώρους διασκέδασης και με μόνο κριτήριο την είσπραξη χρημάτων, έχει αποδειχτεί πολλές φορές. Το απέδειξε για μια ακόμη φορά χθες η «Π» με τα στοιχεία του ίδιου του δήμου. Χθες όμως αποδείξαμε και κάτι άλλο. Όχι μόνο την εγκληματική πολιτική απέναντι στη Βιβλιοθήκη, αλλά και την αλαζονική παραπλάνηση εκ μέρους των δημοτικών παραγόντων, που τόσο καιρό προσπαθούσαν να διαψεύσουν, αλλά και να πουν ψέματα. Ακόμη και για την έκταση που θα καταλάβει τελικά η Βικελαία στο κτίριο έδιναν ανύπαρκτα στοιχεία…Εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα, και κυρίως ο ίδιος ο κύριος δήμαρχος, που αποδείχτηκε ότι οι πολιτικές του δυνατότητες περιορίζονται σημαντικά, όταν σταματήσει να υπάρχει η «δημοσιογραφική πλάτη», η «αβάντα» ημών των γραφιάδων…

Η στάση του ίδιου και μερικών εκ των συνεργατών του είναι ύβρις απέναντι στην ιστορική μνήμη και την κληρονομιά αυτής της πόλης. Που δεν έχουν δικαίωμα να την προσβάλλουν τόσο βάναυσα, γιατί δεν έχουν μερίδιο συμμετοχής σ’ αυτήν…

Από πού αντλούν αυτό το πολιτικό θράσος, να ευτελίζουν μ’ αυτόν τον τρόπο τη Βικελαία και ό,τι αυτή συμβολίζει; Να προτιμούν τα μπαράκια από τους θησαυρούς της; Να πετούν στα ακατάλληλα υπόγεια τα βιβλία και τις εφημερίδες, όπου παραμένουν επί 6 χρόνια; Να υποτιμούν τόσο αυτό που άλλες πόλεις, ακόμη και στην πιο υπανάπτυχτη χώρα του κόσμου θα είχαν τιμή τους και καμάρι τους;

Ας το κατανοήσει καλά ο κ. Κουράκης: Όσους δρόμους και πλατείες κι αν κατασκευάσει (ακόμη κι αυτές της αμφιβόλου σκοπιμότητας, εκείνες που λειτουργούν τελικά ως χώροι στάθμευσης για τα νυχτερινά μαγαζιά…), κανείς δεν θα θυμάται σε μερικά χρόνια το πέρασμά του από την πόλη. Γιατί αυτοί οι δρόμοι θα αλλάξουν, οι πλατείες θα ξαναφτιαχτούν από τους επόμενους. Αν όμως καταστρέψει τη Βιβλιοθήκη η ιστορία θα τον θυμάται αιωνίως, θα τον εγγράψει στις πιο μελανές της σελίδες. Σ’ αυτές τις σελίδες, ούτως ή άλλως, βρίσκονται ήδη πολλοί από τους δημοτικούς μας παράγοντες, ως εκείνοι που επιχειρούν να καταστρέψουν την πιο πλήρη και πιο φημισμένη, ακόμη και σήμερα, Βιβλιοθήκη της χώρας.



Το αφελές «επιχείρημα» των εσόδων…



Κι επειδή έχω ακούσει πολλές φορές την (αφελή) «δικαιολογία» ότι ο δήμος χρειάζεται να εισπράττει το υψηλό τίμημα της ενοικίασης των καταστημάτων στο κέντρο της πόλης, σας ομολογώ ότι θεωρώ το επιχείρημα υπερβολικά «φτηνό»… Αντιστρόφως ανάλογο προς τα προσδοκώμενα έσοδα.

Γιατί η γνώση και η ιστορία δεν μπαίνουν σε τέτοιες λογικές. Αλλά και γιατί στο δήμο Ηρακλείου οι σπατάλες είναι τέτοιες, που από τον περιορισμό τους και μόνο θα εξοικονομούσαν πολλαπλάσια από τα ενοίκια των ισογείων του «Αχταρικα»..

Ε, επιτέλους, ας περικόψει ο δήμαρχος κάτι απ’ όσα εισπράττει το πολιτικό και συμβουλευτικό προσωπικό της Λότζια. Ας περιορίσει τις παχυλές μισθοδοσίες των 20 τόσων πολιτικών προσώπων, ας μην προσλάβει και τους 10 ειδικούς συμβούλους, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους, όπως γνωρίζει όλο το Ηράκλειο ούτε έχουν ούτε ξέρουν τι να κάνουν κι απλώς πληρώνονται. Ας κάνει και η Λότζια μια προσφορά στην πόλη, χωρίς να εισπράξει αμοιβή.

Είναι μεγίστη υποκρισία λοιπόν να μιλάμε για έσοδα από αυτούς τους χώρους. Ας πουν καθαρά, στην πόλη δεν θέλουμε να ξυπνά το μυαλό, γι αυτό δεν θέλουμε βιβλιοθήκες. Θέλουμε απλώς να κερδίζουμε, να κονομάμε, γι αυτό θέλουμε τα μπαράκια.



Κάντε το, κόντρα στην πόλη….



Όμως όσο κι αν σχεδιάζουν αυτό το έγκλημα, μπορούν να το διαπράξουν τελικά; Ας βγει σήμερα ο δήμαρχος, κι ας πει: «εγώ θα δώσω τους χώρους για μαγαζιά». Να δούμε αν υπάρχει η ψυχή να γίνει κάτι τέτοιο. Γιατί οι υπόλοιποι που αντιδρούν, εκείνοι που μαζεύτηκαν στα Λιοντάρια, εκείνοι που φώναξαν, δεν υπερασπίστηκαν μόνο τη Βιβλιοθήκη τους. Αντέδρασαν στον «πολιτισμό του φραπέ». Όλοι αυτοί, μαζί μ’ εκείνους τους επίσης χιλιάδες που υπογράφουν για τη Βικελαία, έχουν ψυχή γιατί δίνουν μια μάχη χωρίς υστεροβουλία.

Αν μπορείτε, κύριε δήμαρχε, τολμήστε το. Αλλά πλέον ξέρετε ότι ό,τι κι αν σχεδιάζετε, στον αέρα θα μείνει. Όπως λέτε κι εσείς, τα καλαμπούρια τέλος… Τέλος με την ανεξέλεγκτη δράση. Δεν νομίζετε ότι μόνο την προσωπική μου περιουσία μπορώ να διαχειρίζομαι όπως γουστάρω, χωρίς να δέχομαι έλεγχο; Για εσάς γιατί πιστεύετε ότι ισχύει κάτι διαφορετικό;

Ιδού η Ρόδος…Οι άνθρωποι που σ’ αυτή την πόλη δεν διεκδικούν για τον εαυτό τους, που δεν ζητούν αποζημιώσεις ή αυξήσεις, αλλά υπερασπίζονται απλώς τη γνώση, την ιστορία και τη Βιβλιοθήκη τους, όσο κι αυτό σας φαίνεται καινοφανές και άγνωστο, θα συνεχίσουν να το πράττουν. Και, όπως καταλαβαίνετε, θα το πράττουν μέχρι το τέλος.

Ας συνεχίσουμε να δίνουμε τα μηνύματά μας στην αντιστόρητη και αλαζονική τοπική ηγεσία, που προσπάθησε, εκτός των άλλων, να μας παραπλανήσει, υπογράφοντας για την υπεράσπιση της Βικελαίας στη διεύθυνση

http://www.gopetition.com/petition/44551.html. Ας μάθουν σ’ όλο τον κόσμο πώς διαμορφώνεται ο «πολιτισμός» στο Ηράκλειο…

Εκτύπωση |  E-mail |  Προσθήκη στ' Αγαπημένα 

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ, Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Τρίτη, 30 Αύγουστος 2011 01:38

Οι ιδιαιτερότητες του Ελληνικού χρέους, η Ουρουγουάη πριν από την κρίση, το ξέσπασμα της καταιγίδας, η διαχείριση της, η αναδιάρθρωση των τραπεζών με τη βοήθεια του ΔΝΤ, ο αντίθετος δρόμος της Αργεντινής και συμπεράσματα για την Ελλάδα

“Πρέπει να αγαπάμε την αρετή – καλό όμως είναι να γνωρίζουμε πως δεν είναι παρά ένα τέχνασμα, επινοημένο από τους ανθρώπους, για να κάνουν βολική τη συμβίωση τους. Αυτό που αποκαλούμε ηθική δεν είναι παρά ένα εγχείρημα απόγνωσης των ομοίων μας, ενάντια στην παγκόσμια τάξη – η οποία είναι η πάλη, η σφαγή και η τυφλή σύγκρουση των αντίθετων δυνάμεων” (Anatole France).

Ουσιαστικά, στη σύνοδο κορυφής της 21^ης Ιουλίου αποφασίσθηκε η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους (εάν φυσικά εφαρμοσθεί – άρθρο μας), μεταξύ άλλων η μείωση του σε ποσοστό της τάξης του 21%. Επειδή τώρα αρκετοί συγκρίνουν τη συγκεκριμένη «διαδικασία» που επιλέχθηκε, με την αντίστοιχη επιτυχημένη στην περίπτωση της Ουρουγουάης, θεωρούμε σκόπιμη μία μικρή ανάλυση της κρίσης της λατινοαμερικανικής χώρας – η οποία, κατά την άποψη μας, ήταν εντελώς διαφορετική.

Πριν συνεχίσουμε οφείλουμε να επισημάνουμε ότι, τόσο η αναδιάρθρωση, όσο και η στάση πληρωμών (Αργεντινή), έχουν άμεση σχέση με τα μεγέθη μίας χώρας -  καθώς επίσης με τα ποσά, απόλυτα ή σχετικά (ως προς το ΑΕΠ κλπ.). Για παράδειγμα, το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι της τάξης των 360 δις € ή 165% του ΑΕΠ της (υπολογίζουμε με ΑΕΠ μικρότερο των 220 δις €, λόγω της τεράστιας ύφεσης που βιώνει η χώρα μας).

Απέναντι σε αυτό, οι συνολικές απώλειες πιστώσεων που έχουν καταγραφεί από την Moody’s, από το 1983 έως σήμερα, για 28 ολόκληρα έτη δηλαδή και για όλες τις χώρες, από στάσεις πληρωμών κλπ., δεν υπερβαίνουν τα 126 δις € (182 δις $) – ενώ ακόμη και αυτό το μέγεθος δεν είναι αντιπροσωπευτικό, αφού μεσολάβησαν οι απώλειες δύο μεγάλων χωρών: της Αργεντινής και της Ρωσίας. Επομένως, το μέγεθος του χρέους της Ελλάδας, τριπλάσιο σχεδόν από όλα τα υπόλοιπα μαζί, δεν είναι καθόλου αμελητέο – όσον αφορά την επίδραση του στο παγκόσμιο σύστημα, ειδικά στο ευρωπαϊκό.

Κατά δεύτερο λόγο, πρέπει κανείς να αναλύσει διεξοδικά τους ιδιοκτήτες των ομολόγων - των δημοσίων χρεών δηλαδή μίας χώρας, τα οποία πρόκειται να αναδιαρθρωθούν. Ειδικότερα, τα ομόλογα των αναπτυσσομένων χωρών, όπως της Ουρουγουάης ή της Αργεντινής, αγοράζονται κυρίως από επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου, από hedge funds, καθώς επίσης από ιδιώτες επενδυτές. Αντίθετα, τα ομόλογα των ανεπτυγμένων, βιομηχανικών κρατών (στις οποίες ανήκει η Ελλάδα, λόγω της συμμετοχής της στην Ευρωζώνη), ευρίσκονται στην κατοχή τραπεζών, ασφαλειών, συνταξιοδοτικών ταμείων κλπ. – κυρίως για λόγους ρευστότητας και περιορισμού του ρίσκου.

Εάν λοιπόν οι τράπεζες δεν κρατήσουν τα ομόλογα αυτά μέχρι τη λήξη τους, καθώς επίσης εάν δεν γίνεται αποτίμηση τους στις τρέχουσες αξίες, αλλά σε πολύ χαμηλότερες, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, οι ζημίες τους περιορίζουν άμεσα τα κεφάλαια τους – οπότε, οι κίνδυνοι χρεοκοπίας τους αυξάνονται ραγδαία, ενώ οφείλουν να αντιμετωπίζονται με άμεσες αυξήσεις κεφαλαίων.

Περαιτέρω, η αναδιάρθρωση έχει άμεση σχέση με το εάν μία χώρα αντιμετωπίζει απλά προβλήματα ρευστότητας ή ευρίσκεται σε αδυναμία πληρωμών (insolvent). Κατά την άποψη πολλών, εάν το δημόσιο χρέος μίας χώρας ξεπερνά το 120% του ΑΕΠ της, ενώ «μαστίζεται» ταυτόχρονα από δίδυμα ελλείμματα (άρθρο μας), δεν είναι σε θέση να εξοφλεί τις υποχρεώσεις της - οπότε χρεοκοπεί αργά ή γρήγορα. Τυχόν αναδιάρθρωση λοιπόν θα πρέπει, αφενός μεν να μειώνει δραστικά τα χρέη της (στο 80% του ΑΕΠ της ή ακόμη λιγότερο), αφετέρου να δημιουργεί τις προϋποθέσεις επίλυσης των προβλημάτων της, τα οποία προκαλούνται, μεταξύ άλλων, από τα δίδυμα ελλείμματα.

Τέλος όταν μία χώρα, όπως η Ελλάδα σήμερα, δεν έχει τη δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος της ή κάποιας άλλης μορφής νομισματική πολιτική (αύξηση της ποσότητας χρήματος, μείωση των βασικών επιτοκίων κλπ.), ακόμη και μία αναδιάρθρωση της τάξης του 50% (για παράδειγμα, μέσω της έκδοσης Ευρωομολόγων και ανταλλαγής τους, όπου ένα ασφαλές Ευρωομόλογο θα ανταλλάσσεται με δύο επικίνδυνα Ελληνικά), είναι αδύνατον να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα - εάν δεν συνοδεύεται από άλλες ενέργειες, όπως ένα σχέδιο επαναβιομηχανοποίησης τύπου «Μάρσαλ» κλπ. 

Όπως φαίνεται λοιπόν, η αναδιάρθρωση χρέους μίας ανεπτυγμένης οικονομίας, η οποία ανήκει ταυτόχρονα σε μία νομισματική ένωση συγκοινωνούντων δοχείων, με τεράστια προβλήματα συνοχής, με ανεπαρκή πολιτική ηγεσία και με πολλέςεστίες πυρκαγιάς, με έναν επικίνδυνο εσωτερικό εχθρό (άρθρο μας) και σε συνθήκες διεθνούς κρίσης, είναι μία πάρα πολύ δύσκολη διαδικασία - πόσο μάλλον αφού εκλείπει εντελώς η οποιαδήποτε εμπειρία.

Επομένως, για όλους τους παραπάνω λόγους, η Ελλάδα δεν πρέπει να συγκρίνεται με καμία άλλη χώρα – φυσικά, σε καμία περίπτωση με την Ουρουγουάη, η οποία απλά αναδιάρθρωσε χρέη ύψους 5,7 δις $ (περί τα 4 δις €, όσο δηλαδή το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ελλάδας για ένα μήνα!), επεκτείνοντας το χρόνο αποπληρωμής τους στα πέντε μόλις έτη - χωρίς να αλλάξει το επιτόκιο ή την ονομαστική τους αξία.

"Απόσπασμα"

Β.Βιλιάρδος