Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019

Άδεια οπλοφορίας για ατομική προστασία -Τι χρειάζεται για την έκδοσή της.

Στην καθιέρωση ειδικών εξετάσεων από αρμόδια επιτροπή για τη χορήγηση αδειών οπλοφορίας σε πολίτες έχει προχωρήσει τους τελευταίους μήνες το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, καθιστώντας πιο αυστηρές τις διαδικασίες που αφορούν στην άδεια οπλοφορίας για ατομική ασφάλεια.
Τα νέα δεδομένα προβλέπονται σε απόφαση που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ ην 22-1-2016, ενώ τέθηκε σε ισχύ από 16-05-2016.
Διαβάστε το σχετικό Δελτίο Τύπου που είχε κοινοποιήσει το Αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ.
Για την ενημέρωση των πολιτών και ειδικότερα όσων επιθυμούν να αποκτήσουν ή να ανανεώσουν την άδεια οπλοφορίας για την ατομική τους ασφάλεια, ανακοινώνεται ότι με Απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, που εκδόθηκε την 29-12-2015, τροποποιούνται οι όροι και οι προϋποθέσεις χορήγησης της άδειας.
Ειδικότερα προβλέπεται η διεξαγωγή εξετάσεων που περιλαμβάνουν θέματα λύσης αρμολόγησης του όπλου, γέμισης, απογέμισης, ασφαλούς χρήσης, μεταφοράς και φύλαξης του τύπου του όπλου, για το οποίο αιτούνται την οπλοφορία.
Οι ενδιαφερόμενοι πολίτες συμμετέχουν στις εξετάσεις εφόσον με Απόφαση του Διευθυντή της κατά τόπο αρμόδιας Διεύθυνσης Ασφάλειας ή Διεύθυνσης Αστυνομίας Νομού κριθεί ότι:
συντρέχουν στο πρόσωπό τους ιδιαίτερα σοβαροί λόγοι, ώστε για την ασφάλεια τους να είναι δυνατή η χορήγηση της αιτούμενης άδειας και
δεν συντρέχουν στο πρόσωπό τους τα κωλύματα που ορίζει η νομοθεσία (άρθρο 18 του Ν. 2168/1993).
Όσοι πολίτες είναι ήδη κάτοχοι άδειας οπλοφορίας για την ατομική τους ασφάλεια, πριν τη λήξη της άδειας και κατά το χρόνο υποβολής των δικαιολογητικών ανανέωσης της, εφόσον κριθεί με απόφαση του Διευθυντή της κατά τόπο αρμόδια Διεύθυνσης Ασφάλειας ή Διεύθυνσης Αστυνομίας ότι διαθέτουν τις παραπάνω προϋποθέσεις, θα υποβάλλονται άπαξ στις εν λόγω εξετάσεις.
Επισημαίνεται ότι μόνο ο υποψήφιος που κρίθηκε ότι διαθέτει τις παραπάνω προϋποθέσεις θα υποβάλλεται σε εξετάσεις, ενώ κατά το χρόνο παραλαβής της προαναφερόμενης Απόφασης, θα προσκομίζει παράβολο αξίας εκατόν πενήντα (150) ευρώ.
Σε περίπτωση ακύρωσης της εξέτασης ή απουσίας του υποψήφιου:
Αν η εξέταση ακυρωθεί χωρίς υπαιτιότητα του υποψηφίου, το παράβολο παραμένει σε ισχύ και χρησιμοποιείται στην επόμενη προγραμματισμένη ημερομηνία διεξαγωγής εξετάσεων.
Αν ο υποψήφιος δεν συμμετάσχει σε προγραμματισμένη εξέταση, λόγω κωλύματος που καθιστά την παρουσία του αδύνατη, πρέπει αυτό να δηλώνεται με αίτηση του στην αρμόδια αστυνομική Υπηρεσία το αργότερο μέχρι την προηγούμενη ημέρα διεξαγωγής της εξέτασης. Σε αυτή τη περίπτωση η εξέτασή του προγραμματίζεται σε άλλη ημερομηνία και δεν καταβάλλει το παράβολο εκ νέου.
Αν η απουσία του υποψηφίου από την προγραμματισμένη εξέταση είναι αδικαιολόγητη, η αξία του παραβόλου δεν επιστρέφεται.
Σημειώνεται ότι, εάν ο υποψήφιος αποτύχει στις εξετάσεις, έχει δικαίωμα επαναξέτασης και υποχρεούται στην εκ νέου καταβολή του παραβόλου.
Για την κατάλληλη προετοιμασία των ενδιαφερομένων πριν τις εξετάσεις, παρέχεται στους ενδιαφερόμενους η δυνατότητα να μελετήσουν στην επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας hellenicpolice.gr ερωτηματολόγιο πολλαπλών επιλογών, ανάλογα με τον τύπου του όπλου, το οποίο επιθυμούν να φέρουν για την ατομική τους ασφάλεια (ερωτηματολόγιο για οπλοφορία με πιστόλι, ερωτηματολόγιο για οπλοφορία με περίστροφο και ερωτηματολόγιο για οπλοφορία με πιστόλι ή περίστροφο).
Δείτε τα ερωτηματολόγια.
Για περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τη διαδικασία των εξετάσεων, δείτε την με αριθμό 3009/2/39-μ’ (ΦΕΚ 2881/29-12-2015) από 29-12-2015 Υπουργική Απόφαση, ως διορθώθηκε στο ΦΕΚ 59 από 22-01-2016
* Η διαδικασία που προβλέπεται από την Υπουργική Απόφαση εφαρμόζεται από 16.05.2016
Τροποποίηση στη Διαδικασία χορήγησης άδειας οπλοφορίας για ατομική ασφάλεια
Απαιτούμενα δικαιολογητικά για την άδεια οπλοφορίας:
α. Αίτηση του ενδιαφερομένου στην οποία μνημονεύονται οι λόγοι και το είδος της αιτούμενης αδείας καθώς και τα ακόλουθα στοιχεία
1.Προκειμένου για φυσικό πρόσωπο: Επίθετο, Όνομα, Πατρώνυμο, Μητρώνυμο,β ημερομηνία και τόπος γέννησης, διεύθυνση κατοικίας, αριθ. Ταυτότητας ή διαβατηρίου, ημερομηνία έκδοσης και εκδούσα Αρχή, επάγγελμα, τηλέφωνο και FAX.
2.Προκειμένου για νομικό πρόσωπο: Όνομα ή εμπορική επωνυμία και έδρα, καθώς και τα ως άνω στοιχεία του νομίμου εκπροσώπου.
β. Τα προβλεπόμενα από τις ισχύουσες διατάξεις για την έκδοση της συγκεκριμένης αδείας ενσημοχαρτόσημα.
γ. Πιστοποιητικό ιατρού ειδικότητας νευρολόγου-ψυχιάτρου ή παθολόγου από το οποίο να προκύπτει η κατάσταση της ψυχικής υγείας του ενδιαφερομένου προκειμένου για φυσικό πρόσωπο ή των εκπροσώπων και διαχειριστών προκειμένου για Α.Ε. και Ε. Π.Ε. και των ομορρύθμων εταίρων προκειμένου για Ο.Ε. και Ε.Ε. ή των μελών του διοικητικού συμβουλίου προκειμένου περί σωματείων. Το πιστοποιητικό αυτό παραδίδεται από τον ιατρό, στο πρόσωπο που ζήτησε την εξέτασή του εντός σφραγισμένου φακέλλου. Η αρμόδια για την έκδοση της αδείας Αστυνομική Αρχή ελέγχει το απαραβίαστο του φακέλλου και δεν παραλαμβάνει πιστοποιητικό που ο φάκελλος του παραβιάσθηκε.
δ. Υπεύθυνη δήλωση Ν. 1599/86 των ενδιαφερομένων στην οποία αναφέρεται ότι ο δηλών δεν εμπίπτει στις απαγορευτικές διατάξεις του άρθρου 18 του Ν.2168/1993 και ότι δεν τυγχάνει φυγόποινος ή φυγόδικος.
ε. Πλήρες αντίγραφο Ποινικού Μητρώου (Τύπου Α) και σύμφωνα με τις διακρίσεις του εδαφίου γ της παρούσης.
Με εξαίρεση τους Δημόσιους Οργανισμούς, τις Τράπεζες και τις Επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, αν η άδεια ζητείται από νομικό πρόσωπο υποβάλλονται επιπλέον των ανωτέρω και τα εξής δικαιολογητικά:
1.Επικυρωμένο αντίγραφο της πράξης διορισμού εκπροσώπου του διοικητικού συμβουλίου της Α.Ε.
2.Επικυρωμένο αντίγραφο του καταστατικού ή εταιρικού προκειμένου για νομικό πρόσωπο άλλης μορφής. Τα ανωτέρω δικαιολογητικά υποβάλλονται μία φορά και μόνο σε περίπτωση τροποποίησης του καταστατικού δημιουργείται υποχρέωση υποβολής εκ νέου.
Πρόσθετα δικαιολογητικά :
α. Σε Έλληνες υπηκόους (παρ. 3 άρθρου 10 Ν. 2168/1993) :
1.Τρεις (3) φωτογραφίες.
2.Εφόσον πρόκειται για φύλακες και συνοδούς χρηματαποστολών ή προσώπων υποβάλλονται επιπλέον:
(α) Έγγραφο της Τράπεζας, Οργανισμού ή Επιχείρησης, όπου αναφέρονται τα καθήκοντα που ασκεί ο συγκεκριμένος υπάλληλος και οι λόγοι που επιβάλλουν την οπλοφορία του.
(β) Επικυρωμένο αντίγραφο αδείας φύλακα, όπου απαιτείται από τις ισχύουσες διατάξεις.
(γ) Υπεύθυνη δήλωση του προσώπου που συνοδεύεται ότι επιθυμεί την προστασία του από τον ή τα συγκεκριμένα άτομα.
β. Σε υπηκόους Χωρών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή άλλων Χωρών που διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα (παρ. 4 άρθρου 10 Ν. 2168/1993) :
1. Επικυρωμένο αντίγραφο άδειας παραμονής ή διαμονής του αιτούντος στη Χώρα μας.
2. Υπεύθυνη δήλωση του αιτούντος στην οποία αναφέρεται ότι θα κατέχει το όπλο στην Ελλάδα και δεν θα το μεταφέρει σε άλλη Χώρα, χωρίς σχετική άδεια.
3. Αντίγραφο της άδειας εργασίας, εφόσον πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για την προστασία προσώπων, την ασφάλεια δημοσίων καταστημάτων, τραπεζών, μουσείων, μεταφοράς χρημάτων ή αξιών, οικημάτων που έχουν ανάγκη ειδικής προστασίας, επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας ή προοριζομένων για εξυπηρέτηση της Εθνικής Άμυνας ή άλλων μεγάλης αξίας και σπουδαιότητας επιχειρήσεων ή εγκαταστάσεων.
Κατ’ εξαίρεση, σε αλλοδαπό που πρόκειται να εργασθεί ως προσωπικό ασφαλείας σε επιχείρηση συμφερόντων της Χώρας του, εφόσον τούτο βεβαιώνεται από σχετικό έγγραφο της εργοδότριας επιχείρησης, μπορεί προσωρινά, αντί της άδειας παραμονής και εργασίας, να υποβάλλεται επίσημο έγγραφο από το οποίο να προκύπτει το νόμιμο της διαμονής του στη Χώρα μας, καθώς και βεβαίωση της αρμόδιας Διεύθυνσης Απασχόλησης της οικείας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης ότι έχουν υποβληθεί δικαιολογητικά για χορήγηση άδειας εργασίας για τον ως άνω σκοπό.
Αν εντός τριμήνου δεν υποβληθούν στην αρμόδια Αστυνομική Υπηρεσία τα προβλεπόμενα στις περιπτώσεις (1) και (3) του παρόντος εδαφίου δικαιολογητικά, η χορηγηθείσα άδεια ανακαλείται.
Αναδημοσίευση από: policenews.eu

Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2019

Oligarch Valley: How Beverly Hills billionaire farmers Lynda and Stewart Resnick profit from the Iran sanctions they lobbied for

This is an excerpt from Yasha Levine’s “Oligarch Valley,” first published in NSFWCORP Issue #4 on June 19, 2013. To read entire article, click here and subscribe to NSFWCORP.
Beverly Hills agri-billionaires Lynda and Stewart Resnick are the newest and oddest landlords in California’s Oligarch Valley. You might not recognize the name, but you’ve certainly seen their luxury Fiji Water bottles at your local 7-Eleven, or maybe you’ve seen Palin family dropout Levi Johnston hawking the Resnicks’ Paramount brand pistachio nuts on TV. If nothing else, you’ve eaten their Sunkist oranges.
Fiji Water comes from Fiji, but just about everything else the Resnicks sell comes from Oligarch Valley, where they preside over several hundred square miles of land. A large chunk of their empire straddles Highway 33, just north of Taft and right next to the gas station where James Dean stopped for a Coke right before ramming his souped-up Porsche racer head-on into a hapless university student driving a Ford Tudor.
resnick lacma donors1
LYNDA AND STEWART RESNICK (PHOTO VIA EXHIBITION INQUISITION)
The Resnicks bought this land from Mobil and Chevron decades ago, and transformed the oil-stained desert into lush farmland filled with hundreds of miles of leafy green almond and pistachio orchards. The trees are planted with space-age precision—a perfect grid as far as the eye can see, whose countless rows recede endlessly in the horizon. At the center of it all is a giant factory with rows and rows of gleaming metallic silos where the company preps, packages and distributes its foodstuffs.
The scale of their farm numbs the mind. It’s a small self-sufficient settlement and includes its own small airport—how else do you expect Oligarch Valley farmers to get around? And this piece of farmland is only one small part of a diversified global agribusiness operation that brings in nearly $3 billion in revenue a year.
But here’s the fun part: the continued economic viability of this piece of Oligarch Valley depends on Iran being kept in a state of a permanent economic blockade.
It depends on it so much that the Resnicks have joined forces with raving neocons and hardcore right-wingers, funding thinktanks and lobbyists that hype the Iranian threat and push all out war.
I stumbled onto Stewart and Lynda Resnick almost as soon as I started investigating California’s billionaire-dominated public water system. The Oligarch Valley family that had made an easy $74 million selling water to the desert subprime suburb of Victorville was closely connected to the Resnicks.
Both families owned shares of the Kern County Water Bank, a natural aquifer at the southernmost edge of the Central Valley that had been converted into a privatized water-storage facility.
The water bank was designed by California’s Department of Water Resources to function as an emergency reservoir. In wet years, it would collect excess water shipped down the California Aqueduct from Northern California and hold enough water to keep Los Angeles hydrated nearly two years in case of prolonged drought. The water bank was supposed to serve as a last-line defense to protect urban users. But in 1995 California water bureaucrats tweaked a couple of arcane water regulations and handed the water bank over to a small clique of Oligarch Valley landlords.
Once water entered the water bank, it stopped being a public resource. From that point, the owner could sell it to the highest bidder. “This means they become middlemen making profits on state-supplied water,” reported Redding’s paper Record Searchlight. “If they choose to, they can dry up vast areas of productive agriculture and ship the water to municipalities south of the Tehachapi range.”
Stewart Resnick masterminded the scheme, and emerged with a majority stake in the new Kern County Water Bank. In fact, the Resnicks dominated and controlled the water bank so thoroughly that it’s become a de facto extension of their private agribusiness.
Resnick’s scheme did more than privatize a single piece of public infrastructure. It created a novel legal framework that gave Oligarch Valley famers the power to create non-existent water out of thin air. Resnick created “paper water.”
Paper water was the envy of every finance conman in the country. It was so brilliant and innovative, in fact, that the snake-oil experts at Enron couldn’t help trying to get in on the racket.
In the early 2000s, Enron bought a chunk of land in Oligarch Valley atop a natural underground reservoir and started working on a water bank of its own. Enron promised to herald the brave new future of paper water commodities with an Internet-based operation called Azurix that was going to become the etrade.com of H2O. Water day traders would log in from around the world, buying and selling water, hedging bets, trading water-backed securities.
Here’s how Chris Wasden, the mastermind behind Azurix, explained it:
“…the way that water trading works is that you’re really not trading the actual molecule of water that you own with someone else’s water molecule. So I have this amount of water, and now let’s swap it in such a way that I get access to water when I need it but it’s not the actual water that’s going there, it’s an allocation of water.”
Enron’s water speculation utopia crashed and burned, in large part because the owners of Oligarch Valley didn’t like outsiders crowding their territory. Mr. Wasden landed on his feet, though. He’s now at PriceWaterhouseCoopers, managing director of “healthcare strategy and innovation.”
So it didn’t quite work out for Enron, but paper water boosted Lynda and Stewart Resnick to a whole new level of wealth and power. With access to cheap, abundant water, they opened up thousands of acres of new farmland in Oligarch Valley, nearly doubling their cultivated land holdings just in the three years after hammering out California’s historic paper water agreement. They’ve been so successful that jealous Oligarch Valley neighbors—including the Vidovich family—have called on the state to intervene and distribute the Resnicks’ water wealth.
And they just keep on growing. Their private holding company, Roll Global, brings in nearly $3 billion in revenue annually, up from $2 billion five years ago. It has grown to become perhaps the largest agribusiness operation in Oligarch Valley. They have a near monopoly on almonds and pistachios and dominate a huge section of the orange and mandarin market. Along the way, the Resnicks managed to single-handedly create a pomegranate health-food craze and to make tons of money sucking water out of the small impoverished nation of Fiji, which is ruled by a neoliberal military junta. Most Fijians are miserably poor and lack access to clean drinking water, but the Resnicks threatened to pull out of the country after the Fijian government attempted to impose a tiny tax of eight cents per liter.
Sucks for Fiji, but the Resnicks plunder water from their countrymen just as easily as they do from abroad…
* * *
For all their wealth, power and shameless scheming, Lynda and Stewart are clearly not your run-of- the-mill Oligarch Valley billionaire farmers.
In a land dominated by old anglo families and regressive rightwingers, the Resnicks are proud Learjet Liberals. They are major Democrat Party donors, are among the biggest backers of the liberal pro-business Aspen Institute, mingle with Arianna Huffington and entertain the high society of Beverly Hills at their gaudy palace on Sunset Boulevard. They’ve expanded this house over the years by buying and tearing down three adjacent properties, which has given them room to add a greenhouse, a massive lawn studded with sculptures, a pool, a parking lot for a couple of dozen cars and an orange grove out front. Even in Beverly Hills, full of new money and ostentatious displays of wealth, the Resnicks stand out. “Exaggerated, extravagant, crude, ridiculous, a bit indecent,” is how Michael Gross described them in his book “Unreal Estate.”
The Resnicks spend quite a lot of time in their Aspen home, with its backyard mountain lake. They love that property. They love it so much that in the early 2000s, the Resnicks fought a legal battle against Aspen over an affordable housing project for local municipal employees. The Resnicks complained that the project—just half a mile from their “Little Lake Lodge” property—would devalue their land.
Compared to other Oligarch Valley landlords, though, the Resnicks are new money. They aren’t mooching off inherited wealth passed down through the generations; they have amassed their vast land holdings out here on their own. They arrived in the late ’70s, and, in the span of a few decades, cobbled together one of the largest vertically integrated agribusiness operations in the United States—bigger and more profitable than just about any other in Oligarch Valley.
Stewart Resnick was born in the mid–1930s in Highland Park, New Jersey, into a Jewish-Ukrainian immigrant family. According to Stewart, his father owned a bar and was a violent man. He was also a drinker, a gambler and had close ties to the criminal underworld and the Jewish mob. “My father was a great negative role model. The lessons I got from him were all what not to do,” Resnick told journalist Mark Arax during an interview for a biography that was never completed.
Stewart left home at age 18, moved out to Los Angeles and worked his way through UCLA law school. He started an incredibly successful janitorial business that generated $7.4 million in annual business and in the early 1970s expanded into the private security business, which was just beginning to boom. In just a few years, Stewart’s firm—American Protection Industries—grew into one of the largest private security companies in Los Angeles. API had over 1,000 armed security guards patrolling downtown and the Westside. It operated, installed and monitored burglar and fire alarm systems in thousands of homes. The company was highly connected: it employed former Secret Service agents and for a time was run by a former L.A.P.D. chief of police.
Very early on, the company scored a lucrative contract to handle security at the international terminal at the Los Angeles airport: API employees ran the security screening gates—what the TSA does now—and guarded incoming international airplanes until they could be inspected by U.S. Customs.
In the mid–1970s, Resnick’s security company got tangled up in a federal drug-smuggling and organized-crime investigation after three of its airport guards were busted handing over two pounds of pure “China White” heroin to undercover officers. At the time Stewart blamed the whole thing on a few bad apples, saying that they had already been fired for misconduct. He also alleged that this was an attempted shakedown by a former disgruntled employee. But according to the Los Angeles Times, the revelations of the drug bust were serious enough to trigger a broader investigation by the federal Organized Crime and Racketeering Strike Force into “possible infiltration of airport security by organized crime.” Here’s how the paper reported it in 1976:
“The investigation grows out of a narcotics smuggling case involving three former employees of American Protection Industries, which has the security contract for the international terminal at the airport.
“Court records in the case and other sources indicate that a potentially massive fraud against airline companies is being investigated by federal, state and local agencies.
“In addition, sources close to the investigation say ‘extremely solid documentation’ of organized crime ties to API employes has been unearthed.
“Five persons, three of them identified by authorities as former API employees, were arrested earlier this week on charges they sold almost two pounds of virtually pure ‘China White’ heroin to undercover narcotics agents.
“During the five-month investigation that led to the arrests, several of the suspects told undercover agents they had access to a large supply, as much as 100 pounds at a time, of the Oriental heroin, which they said was being shipped into this country on commercial airliners.”
Two years before Stewart’s API employees were busted smuggling heroin, he had married Lynda. She owned a small ad agency on Melrose Avenue and was the daughter of a movie producer most famous for “The Blob.” A few years earlier Lynda had been caught up in a scandal of her own. In the late 1960s, she was dating Anthony Russo, a long-haired hippy analyst working at Rand Corporation and a friend of fellow Rand employee Daniel Ellsberg. Russo rarely gets credit for his role in leaking the Pentagon Papers, but he and Ellsberg did it together. When the documents were leaked in 1973, it was Lynda’s Xerox machine that was used to copy the classified documents.
From “Unreal Estate”:
“Lynda was dating Aaron Russo [sic], who’d worked with Ellsberg at the think tank where they got hold of the papers. Though she’d demonstrated against the war, Lynda wasn’t political. ‘She was always thinking about how to make money,’ Russo told Ellsberg’s biographer, Tom Wells. But still, ‘she was all impressed’ when they asked if they could borrow her copier and explained why. She even helped with the two weeks of all-night copying sessions, shooing away the police the first night when they accidentally set off her burglar alarm, scissoring the Top Secret stamps off the tops of the documents to ‘declassify’ them—and getting paid by the page for the use of her equipment. ‘I was so naïve,’ Lynda told Wells.”
Yep, Lynda and Stewart were quite a pair.
Not long after getting married, the two put their business minds together and got into the trinket business: They bought the Franklin Mint—which sells the fake “collectable” coins, plates and Elvis dolls to the TV-dinner demographic—and made a killing selling porcelain Princess Diana dolls. They even successfully sued Princess Di’s Memorial Fund for £13.5 million after the Fund tried to stop the Resnicks from selling the dolls.
But their real big break came in 1978, when Lynda and Resnick, who had zero experience in agribusiness, decided to get into farming. They began buying up orange orchards and a citrus packing plant, acquiring control of Paramount Citrus Association.
Stewart Resnick would later describe farming as a purely passive investment, a way to safely park his money and escape the scary wealth-destroying effects of runaway inflation of the ’70s.
The Resnicks didn’t stay passive for long. In 1979, Iran took 52 Americans hostage from the U.S. Embassy. In retaliation, President Carter levied the fist of a series of economic sanctions and trade restrictions against the country. For as long as anyone can remember, Iran had been the world’s main supplier of pistachios. But Carter’s 1979 embargo on the country effectively cut off Iranian pistachio growers from the American market and created a need for alternative pistachio production, which was virtually nonexistent in the United States.
Seeing a massive opportunity, the Resnicks began to snap up thousands of acres from Mobil Oil and Texaco in order to create pistachio and almond orchards. They steadily bought up more and more acreage all through the 1980s for rock-bottom prices because of a long period of drought. By the end of the decade, the Resnicks had amassed enough farmland to rival Oligarch Valley’s biggest and oldest billionaire farmer clans: 100,000 acres—nearly 160 square miles—growing cotton, pistachios, almonds, oranges, lemons and grapefruit. They didn’t just grow the crops, but packaged, processed and distributed them as well.
Economic sanctions against Iran were renewed and intensified under every single president after Carter, and all the while America’s domestic pistachio farming exploded. In the past thirty years it has grown from a couple of hobby farmers to an industry generating close to $1 billion. And the Resnicks have a near monopoly on the trade. Today, Resnicks’ Paramount Farming is the country’s largest grower, processor and marketer of pistachios, controlling something like 60 percent of the industry. Pistachios are very important to the Resnicks, bringing in at least 20% of their agricultural revenue.
Economic sanctions are what have allowed the Resnicks to create their pistachio empire, which would suffer a severe blow if relations with Iran were ever normalized. Iran’s pistachios are considered to be superior to America’s, so much so that Israelis still buy Iranian pistachios shipped in through Turkey. Surely the Resnicks would never be able to compete with Iran on the pistachio free market.
And so the Resnicks did what any smart and ruthless American would do: they made common cause with oil companies, Islamophobes, neocons and Likudniks, and began funneling money to think tanks and political advocacy groups that take a hardline approach with Iran. Economic sanctions, sabotage, vilification—all these things worked in the Resnicks’ interest. Bombing some of Iran’s pistachio fields wouldn’t be so bad, either…
Tax filings from 2008 show that Stewart Resnick and his wife Lynda are on the board of trustees of the highly influential Washington Institute for Near East Policy think tank, which was created as an AIPAC spin-off in the ’80s. In the realms of US government mid-east policy and media reporting about the region, the think tank is considered to be one of the most influential in the country. It is also ridiculously hawkish on Iran, calling for heavy sanctions and military strikes against the country. In 2005, the Resnick Foundation gave $20,000 to the Washington Institute for Near Eastern Policy. Unfortunately, the real amount of money the Resnicks have given to the institute is hard to gauge, as any funds that did not go through their personal foundation would not have to be reported on any of their IRS documents.
Stewart Resnick is also board member of the American Friends of IDC, a not-for-profit foundation that serves as the fundraising arm of the Interdisciplinary Center Herzliya, a think tank with close links to the Israeli intelligence and military establishment. Like the Washington Institute for Near East Policy, Herzliya is considered to be the most influential think tank in Israel on security matters. American Friends of IDC funneled $10 million to Herzliya in 2006. It is not clear how much money Resnick has personally contributed to this non-profit, as non-profits are not required to disclose the names and addresses of their contributors. But the fact that Resnick is on the board of directors shows his direct involvement in a powerful organization pushing a hardline anti-Iranian policy. After all, Stewart Resnick sits on the board with a long list of well known neocons, Islamophobes and Iran War boosters, including Vegas tycoon Sheldon Adelson, the founder of pro-Iraq/Iran war group Freedom’s Watch and infamous backer of all things neocon.
Herzliya conferences have been attended by powerful political players from both the US and Israel: William Kristol, Mitt Romney, Wesley Clark, Ariel Sharon, Moshe Katsav, Richard Perle, James Woolsey and Nicolas Sarkozy are just a few big names. What’s Herzliya’s position on Iran? The Weekly Standard reported from the think tank’s annual conference in 2010:
“…Iran received much attention at Herzliya this week. Speaking two days before Netanyahu, President Shimon Peres spoke eloquently about the need to confront Iran not solely as a security issue, but as a moral concern for the West, stating that Iran was a source of evil to all seeking peace and freedom. Netanyahu’s coalition partner and defense minister, Ehud Barak, also called on the international community to institute sanctions on Iran, especially given Iran’s successful satellite launch this week.”
Documents filed with IRS show that the Resnick Foundation funneled roughly $1.125 million to the American Jewish Committee in a five-year span between 1999 and 2004. The American Jewish Committee (which also goes by Jewish Federations) was one of the most active lobbyists pushing for a sweeping Iran sanctions bill passed in 2010. It was right up there with Halliburton, Chamber of Commerce, ExxonMobil and Lockheed Martin.
In 2008, Resnick’s Paramount Farms reaffirmed its mission to keep hacking away at Iran’s market share. “We don’t mind stealing share from the Iranians,” said Paramount’s vice-president of worldwide sales.
The funniest thing is that enforcement has been the hardest in Israel, which has the highest per-capita consumption of pistachios in the world and imports tens of millions worth of pistachios every year. And Israelis, as much as they hate and fear Iran, love Iranian pistachios best, preferring them over America’s crop.
The Los Angeles Times in 2009:
“For years, the U.S. has been pressuring Israel to break the habit of buying Iranian pistachios from third-party markets such as Turkey and turning a blind eye to trade-embargo issues…
“To be sure, Israelis love pistachios. In a recent interview, President Shimon Peres recalled with nostalgia the wondrous fistouk shammi (Aleppo pistachios) he enjoyed years ago in Iran as the shah’s guest.”
“As a proud native of the Golden State, I think Israelis should eat American pistachios, not Iranian ones,” Stewart Tuttle, U.S. Embassy spokesman in Tel Aviv, told the Associated Press back in 2007.
This is an excerpt from Yasha Levine’s “Oligarch Valley,” first published in NSFWCORP Issue #4 on June 19, 2013. To read entire article, click here and subscribe to NSFWCORP.

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018

BIO HACKING

 Όπως δήλωσε στο Live Science, «χρειάστηκα μόνο ένα αλατούχο διάλυμα και μια σύριγγα, επειδή η VectorBulider μού έστειλε υγρό και η ProteoGenix σκόνη».
Η εταιρεία VectroBuilder δημιουργεί ιούς που λειτουργούν ως «όχημα» μεταφοράς αλυσίδων από μόρια DNA μέσα σε κύτταρα με στόχο τη γενετική τροποποίησή τους. Από την άλλη, η εταιρεία ProteoGenix συνθέτει κατά παραγγελία αλυσίδες μορίων DNA. Και οι δύο εταιρείες κατά κύριο λόγο εξυπηρετούν επιστήμονες, αλλά τα προϊόντα τους είναι επίσης διαθέσιμα και στο ευρύ κοινό.

John Lennon & Yoko Ono. ALL!

ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΤΟΥΣ

Τζον Λένον- Γιόκο Όνο. Φωτογραφία: AP

Τζον Λένον- Γιόκο Όνο. Φωτογραφία: AP

 Γιόκο  Ονο... είχε σχέδιο για τον Τζον Λένον, τον καταδίωκε 
παντού και τελικά τα κατάφερε: Οχι μόνο έγινε η ερωμένη του
 αλλά τον μάγεψε και πλήρως. Ενα νέο βιβλίο αποκαλύπτει 
νέες λεπτομέρειες για τη θυελλώδη σχέση τους. 
Η Γιόκο αρχικά είχε βάλει ως στόχο τον εκατομμυριούχο ροκ σταρ προκειμένου
 να είναι ο χορηγός της στην «τέχνη» της, ισχυριζόμενη ότι έπεσε πάνω του σε μια
 γκαλερί τέχνης στο Λονδίνο, αναφέρει ο συγγραφέας Ρέι Κόνολι,
 στο βιβλίο του « Being John Lennon: A Restless Life».
Η καλλιτέχνης ήταν επιθετική, δεν δεχόταν την απόρριψη και βομβάρδιζε τονΛένον
 με γράμματα ενώ εμφανιζόταν σε μέρη που βρισκόταν και εκείνος. 



Αυτό είχε αποτέλεσμα, αλλά κανείς άλλος εκτός από τον Τζον, δεν μαγεύτηκε.

Τζον Λένον και Γιόκο Όνο στο εξώφυλλο του περιοδικού Rolling Stone»
Τζον Λένον και Γιόκο Όνο στο εξώφυλλο του περιοδικού Rolling Stone»
Η θεία του Λένον Μίμι, αποκάλούσε την Γιόκο «δηλητηριασμένο νάνο» ενώ τα 
υπόλοιπα μέλη των Beatles δεν την ήθελαν στις συναντήσεις τους 
ή στις ηχογραφήσεις των δίσκων τους.
Η εθισμένη στην ηρωίνη Γιόκο εμφανίστηκε στην ζωή του Λένον σε μια εποχή που
 ο ίδιος αναζητούσε την πνευματική αναγέννηση και τον έστρεψε στο δικό της
 ναρκωτικό και τελικά ήταν εκείνη που συνέβαλε στη διάλυση του διασημότερου 
συγκροτήματος στον κόσμο, γράφει ο Κόνολι. Η σχέση τους δεν άφηνε τον Τζον
 να αναπνεύσει (κάποια στιγμή λέγεται ότι σκεφτόταν το διαζύγιο), ενώ την ίδια
 ώρα η Γιόκο Ονο είχε πετύχει το στόχο της και άπλωνε τα πλοκάμια της 
προσπαθώντας να διοικήσει την αυτοκρατορία της βρετανικής μπάντας.
«Μια ελάχιστα γνωστή avant-garde καλλιτέχνης που ήθελε να γίνει γνωστή σε 
μια νέα χώρα, δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο τρόπο από το να συνδεθεί με 
κάποιο μέλος των Beatles και ειδικά τον Τζον Λένον, του οποίου κάθε κίνηση
 αποτελούσε είδηση για τον Τύπο και που ήταν ήδη ένα αρκετά πλούσιο άτομο 
για να θεωρείται σημαντικός» αναφέρει ο Κόνολι.
Οι Beatles ζούσαν σε έναν δικό τους κόσμο με ατελείωτα πάρτι για περίπου 2

χρόνια μετά την ολοκλήρωση της πρώτης περιοδείας τους στη Βόρεια Αμερική
 το καλοκαίρι του 1964.

Γιόκο Όνο, Τζον Λένον, Πολ ΜακΚάρτνεϊ
Γιόκο Όνο, Τζον Λένον, Πολ ΜακΚάρτνεϊ
Ο Λένον έπαιρνε ήδη Preludin, μια αμφεταμίνη, για να μπορεί να ανταπεξέλθει στο
 έντονο πρόγραμμα, ενώ έπινε αρκετά.
Όταν ο Μπομπ Ντίλαν παρουσίασε την μαριχουάνα στην μπάντα, πολύ γρήγορα 
άρχισαν να την καταναλώνουν ακόμη και ως πρωινό.
 Το LSD έγινε το επόμενο ναρκωτικό του Λένον. Οι ναρκωτικές συνήθειες του
 Τζον τον οδήγησαν στο να πανικοβάλλεται σε κάθε απειλή κατά της ζωής του 
συγκροτήματος. Όταν τα πλήθη άρχισαν να τους φτύνουν, η μπάντα αποφάσισε
 πως είχε έρθει η ώρα να «χαλαρώσουν».
«Ήταν ταπεινωτικό» είχε πει ο Τζον. «Η Κου Κλουξ Κλαν είχε καρφώσει τα
 άλμπουμ των Beatles σε σταυρούς που καίγονταν και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί 
άρχισαν να απαγορεύουν το παίξιμο των δίσκων» γράφει ο συγγραφέας. 
«Για τον Τζον, που ήταν δυσαρεστημένος με την τροπή των πραγμάτων, 
η ιδέα μιας πνευματικής αναγέννησης, μια νέα αρχή, ήταν πάντα ελκυστική».
Η μπάντα ακολούθησε ξεχωριστούς δρόμους – ο Τζορτζ πήγε στην Ινδία, 
ο Πολ συνέθεσε μουσική για μια ταινία, ο Ρίνγκο πήγε διακοπές και ο Τζον στην
 Ισπανία προτού επιστρέψει στο Λονδίνο. Μαζί και η Γιόκο Όνο, που πάντα έλεγε 
πως η συνάντησή τους στην γκαλερί Indica στο Λονδίνο ήταν «τελείως τυχαία».
Η Γιόκο Όνο καταδίωκε τον Τζον Λένον προκειμένου να τον γνωρίσει
Η Γιόκο Όνο καταδίωκε τον Τζον Λένον προκειμένου να τον γνωρίσει
Η γνωριμία Γιόκο Ονο-Τζον Λένον
Ο Τζον είχε δεχτεί πρόσκληση για να πάει στην γκαλερί από τον ιδιοκτήτη της, 
Τζον Ντάνμπαρ. Δεν τον ενδιέφερε η τέχνη και υποψιαζόταν πως έπρεπε να 
αγοράσει κάτι. Εκεί, τον σύστησαν σε «μια μικροκαμωμένη Γιαπωνέζα που 
φορούσε μαύρο πουλόβερ και μαύρο παντελόνι, με το πρόσωπο κρυμμένο μέσα σε
δύο κουρτίνες από μακριά μαύρα μαλλιά».
Ετοιμαζόταν για τα εγκαίνια της έκθεσής της την επόμενη ημέρα και βρισκόταν
 στο Λονδίνο με τον σύζυγό της και το παιδί τους, Κιόκο.
Η Γιόκο υποστήριξε πως δεν αναγνώρισε αμέσως τον Τζον «παρόλο που της είχε 
πει ο Ντανμπαρ πως ένα μέλος των Beatles θα ερχόταν» γράφει ο συγγραφέας.
Ένα από τα έργα της ήταν ένας πίνακας με μια αλυσίδα και ένα σφυρί να κρέμεται
 πάνω της και μερικά καρφιά στο κάτω μέρος. 
Ο Τζον την ρώτησε: «Μπορώ να καρφώσω ένα καρφί επάνω του;». 
«Όχι» του απάντησε εκείνη και έφυγε.
Επέστρεψε και του ζήτησε 5 σελίνια. Ο Λένον δεν είχε χρήματα μαζί του και της 
είπε πως θα της έδινε πέντε φανταστικά σελίνια για να καρφώσει ένα φανταστικό 
καρφί.
Αργότερα επικοινώνησε με τον Λένον και του ζήτησε μια μουσική σύνθεση για μια 
ταινία μικρού μήκους.
«Η Γιόκο μπήκε στην τροχιά των Beatles» γράφει ο συγγραφέας.
 Λίγες εβδομάδες μετά την συνάντηση στην γκαλερί, εμφανίστηκε στο γραφείο
 των Bealtes ελπίζοντας να μιλήσει με τον Τζον.Ήθελε οικονομική υποστήριξη 
για να τυλίξει τα αγάλματα των λιονταριών στην πλατεία Τραφάλγκαρ 
σε καμβά.
«Δηλητηριασμένος νάνος». Έτσι την χαρακτήρισε η θεία του Λένον, μόλις την πρωτοαντίκρυσε
«Δηλητηριασμένος νάνος». Έτσι την χαρακτήρισε η θεία του Λένον, μόλις την
 πρωτοαντίκρυσε
Επειδή όμως έλειπε ο Τζον, έριξε την ιδέα στον Ρίνγκο –που δεν ήταν πλούσιος, 
και σχολίασε πως θα μπορούσε κάλλιστα να μιλήσει στα γιαπωνέζικα. 
Τόσο λίγα καταλάβαινε για το έργο της.
«Από την αρχή της καριέρας της είχε καταλάβει την δύναμη της αυτοπροβολής 
και της δικτύωσης» αναφέρει ο Κόνολι, ένας βετεράνος δημοσιογράφος και 
σεναριογράφος που ήταν φίλος με τον Λένον στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Η επόμενη κίνησή της ήταν να στείλει στον Τζον ένα αντίγραφο του βιβλίου της 
με «εκπαιδευτικά ποιήματα», με το όνομα «Grapefruit».
Ο Τζον «ένιωσε σαν να ήταν αυτή το αστέρι και εκείνο το ακροατήριο».
 Δεν είχε νιώσει έτσι εδώ και πολύ καιρό. Ήταν ένα αίνιγμα γι’ αυτόν. 
Δεν είχε γνωρίσει ποτέ κάποια σαν αυτή την «περίεργη μικρή Γιαπωνέζα 
ντυμένη με τη μαύρη στολή της διανόησης» γράφει ο συγγραφέας.
Το καλοκαίρι του 1967 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Sgt. Pepper », με τον Τζον 
α είναι σε άλλο κόσμο με το LSD, και να νιώθει μεγάλη ζήλια απέναντι στον Πολ 
για τα τραγούδια που είχε γράψει
.Η Σίνθια Λένον



Η Σίνθια Λένον
Ο μάνατζερ των Beatles, Μπράιαν Επστέιν, είχε πεθάνει από υπερβολική δόση 
υπνωτικών χαπιών, αφήνοντας τον Τζον να νιώθει ένοχος καθώς ο Λένον ήταν 
αυτός που τους είχε συστήσει τα χάπια.
Ο Τζον γνώριζε εδώ και πολλά χρόνια πως ο Έπστέιν, που ήταν ανοιχτά 
ομοφυλόφιλος, τον είχε ερωτευτεί. 
Μέσα σε όλα αυτά, η Γιόκο βομβάρδιζε τον Λένον με γράμματα και ξαφνικά 
βρισκόταν παντού. Εμφανίστηκε ακόμη και σε μια συνάντηση που είχαν ο Τζον, 
ο Πολ και η Τζέιν Άσερ με έναν γιόγκι στα Ιμαλάια.
Η Γιόκο έγραφε πολλές φορές στον Τζον μέσα στην εβδομάδα ενώ βρισκόταν
 στην Ινδία. Πήγαινε και έπαιρνε τα γράμματα από το ταχυδρομείο για να μην
 καταλάβει τίποτα η γυναίκα του η Σίνθια. 
Η Γιόκο δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να τον καταδιώκει και ο Τζον αποφάσισε να 
ζητήσει διαζύγιο από την Σίνθια, την φαντασίωσή του από το γυμνάσιο και να 
την αφήσει όπως και το παιδί του για την Γιόκο.
Η Όνο, 7 χρόνια μεγαλύτερη του Τζον, είχε γεννηθεί στο Τόκιο. Πατέρας της ένας
 πλούσιος τραπεζίτης, χριστιανός και μητέρα της μια βουδίστρια
.Όταν παντρεύτηκαν, δεν τον άφηνε στιγμή μόνο του. Έκαναν τα πάντα μαζί



Όταν παντρεύτηκαν, δεν τον άφηνε στιγμή μόνο του. Έκαναν τα πάντα μαζί
Όταν ο πατέρας της πήρε μετάθεση για την Αμερική και η οικογένειά της 
μετακόμισε στο Σκάρντέιλ της Νέας Υόρκης, η Γιόκο γράφτηκε στο κολλέγιο 
Sarah Lawrence, αλλά τα παράτησε όταν γνώρισε έναν Ιάπωνα συνθέτη, 
τον Τόσι Ιτσιγιανάγκι, που σπούδαζε στην Σχολή Τζούλιαρντς.
Παντρεύτηκαν και έχοντας ελάχιστα χρήματα, η Γιόκο εργάστηκε ως σερβιτόρα 
για να στηρίξει τον μποέμ τρόπο ζωής τους και την τέχνη της.
«Οι ελάχιστες κριτικές που πήρε ήταν συνήθως κακές, αλλά η κριτική και η 
απόρριψη δεν την σταμάτησαν ποτέ» γράφει ο συγγραφέας. «Η πίστη στον
εαυτό ηταν ήταν ολοκληρωτική».
Κατά τη διάρκεια του σύντομου γάμου τους η Ονο είχε εξωσυζυγικές σχέσεις και το
 ζευγάρι χώρισε, με την Γιόκο να επιστρέφει στην Ιαπωνία και να αφιερώνεται 
στην τέχνη της. 
Μπήκε σε κλινική μετά την παρότρυνση του συζύγου της και της οικογένειάς της 
μετά από υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών.
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, Τόνι Κοξ, την βρήκε και την βοήθησε να βγει από την
κλινική. Έμεινε έγκυος και σύντομα χώρισε τον Τόσι και παντρεύτηκε τον Κοξ. 
Ο Κοξ ήταν αυτός που βοήθησε στην γέννα του μωρού τους στο σπίτι και συνέχισε
 να φροντίζει την κόρη τους.
Κληθείσα να εμφανιστεί σε ένα συμπόσιο στο Λονδίνο, συνάντησε και πάλι τον 
Τζον. Η Γιόκο και ο Τζον έγιναν ζευγάρι και ένα εμπορικό σήμα « JohnandYoko » 
και ο «δηλητηριασμένος νάνος» πέτυχε τελικά τον στόχο του.
 «Γινόταν πλέον διάσημη»
.Η Όνο ήταν αυτή που του γνώρισε την ηρωίνη
Η Όνο ήταν αυτή που του γνώρισε την ηρωίνη
Δεν χώρισαν ποτέ για τα επόμενα τρία χρόνια προτού μετακομίσουν στο 
Μανχάταν
 το 1971. Με την Γιόκο δεν ήταν πλέον ο πρωταγωνιστής όπως με τους Beatles και 
δεν έλειψε ποτέ από το πλευρό της. 
Φορούσαν ακόμη και τα ίδια λευκά ρούχα και είχαν και οι δύο μακριά μαλλιά.
 Ο Τζον επέμενε να είναι παρούσα σε όλες τις ηχογραφήσεις των δίσκων τους 
 παρακούοντας τα άλλα μέλη του συγκροτήματος και αυτό ήταν κάτι που συνέβαλε 
στη διάλυση της μπάντας.
Η Γιόκο είχε ήδη εκφράσει την άποψή της πως δεν της άρεσε η ροκ μουσική και 
πως την θεωρούσε πολιτιστικά ακατέργαστη. Έκανε προτάσεις σε έναν τομέα για 
τον οποίο δεν γνώριζε τίποτα. Έδινε τις δικές της παραστάσεις και εκθέσεις που οι 
επικριτές της έβρισκαν ως έργα ματαιοδοξίας που χρηματοδοτούσε ο Τζον.
Ο Τζον έκανε μήνυση στην Σίνθια για το διαζύγιο, επικαλούμενος μοιχεία, μια 
κατηγορία που τελικά αποσύρθηκε και αντιστράφηκε λόγω της δικής του μοιχείας.
Μπορούσε επιτέλους να παντρευτεί την Γιόκο, αλλά εκείνη ήταν ακόμη 
παντρεμένη με τον Κοξ, που ήταν αυτός που την είχε ενθαρρύνει να γνωρίσει τον 
Τζον και να τον κάνει τχρηματοδότη της στην τέχνη. Η Ονο του χρωστούσε πολλά 
λεφτά.
«Την έβγαλε από το ψυχιατρείο στην Ιαπωνία, της έδινε χρήματα για τις εκθέσεις 
της, βρήκε υποστηρικτές για τις ταινίες της, δανείστηκε χρήματα από τράπεζες...»
 γράφει ο συγγραφέας, και τώρα αυτή τον άφηνε για κάποιον πλουσιο και
διάσημο
.Η Γιόκο Όνο με τον γιο τους, Σιν
Η Γιόκο Όνο με τον γιο τους, Σιν
Ο Τζον είχε τυφλωθεί από την Γιόκο και την έβλεπε σαν τον πιο έξυπνο άνθρωπο 
που είχε γνωρίσει ποτέ, όπως επίσης θεωρούσε ότι ήταν πολύ όμορφη.
Η Μίμι, η θεία του Λένον, είπε σε δημοσιογράφο: «Δεν μου άρεσε η εμφάνισή της 
από την αρχή. 
Θεέ μου τι ήταν αυτό;» είπε όταν την πρωτοαντίκρυσε και της έδωσε 
το παρατσούκλι «δηλητηριασμένος νάνος». 
Η Μίμι τότε, δεν γνώριζε πως η Γιόκο ήταν αυτή που σύστησε την ηρωίνη στον Τζον
 που άρχισε να σνιφάρει τακτικά.
Βρισκόταν τόσο υπό την επήρρεια των ναρκωτικών που δεν τον ενδιέφερε 
πλέον η μαγευτική σχέση που είχε με τον ΜακΚάρτνεϊ. 
Κι ενώ ο Λένον ήταν μαγεμένος από την Όνο, δεν μπορούσε να καταλάβει 
πως η Γιόκο ήταν αυτή που προκαλούσε το κακό και δεν την συμπαθούσαν 
καθόλου οι θαυμαστές του. Απλά δεν τους άρεσε.
Η Γιόκο μπήκε επίσης μεταξύ του Τζον και του Πολ όσον αφορά στη διαμάχη της 
διαχείρισης και ο νέος τους μάνατζερ ζητούσε μεγαλύτερο ποσοστό
Η Γιόκο Όνο βγαίνοντας από το νοσοκομείο όπου είχε πληροφορηθεί τον θάνατο του Τζον Λένον
Η Γιόκο Όνο βγαίνοντας από το νοσοκομείο όπου είχε πληροφορηθεί τον θάνατο 
του Τζον Λένον
Η ζωή στην πολυκατοικία Dakota στην Upper West Side του Μανχάταν, όπου 
ζούσε το ζευγάρι, έγινε ασφυκτική για τους Beatles.
 Ο Τζον περνούσε πολλές ώρες
 σε ύπνο ή χαζεύοντας στην τηλεόραση στο αθόρυβο.
Ο μύθος της τέλειας αγάπης χάθηκε το 1972. Ο μόνος τρόπος που μπορούσε 
να σκεφτεί η Γιόκο ήταν να βρει μία ερωμένη για τον Τζον και έτσι τον έφερε
 κοντά με την 22χρονη Μέι Πανγκ, μια όμορφη Κινέζα που εργαζόταν για το 
ζευγάρι. Οι δυο τους έφυγαν για το Λος Άντζελες και έμειναν μαζί για 18 μήνες.
 Η Γιόκο τηλεφωνούσε στον Τζον δεκάδες φορές την ημέρα.
 Ο Λένον ήταν πλέον πιο ευτυχισμένος από ότι τα τελευταία χρόνια 
 μέχρι που η Γιόκο τον πήρε τηλέφωνο λέγοντας πως ειχε βρει την θεραπεία 
για το κάπνισμα – τον υπνωτισμό και πως αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο στο 
διαμέρισμά τους στη Νέα Υόρκη. 
Η Μέι δεν προσκλήθηκε και ο Τζον επέστρεψε τον Ιανουάριο του 1975 
στο Μανχάτταν. 
Ο Λένον δεν αποκάλυψε ποτέ τι συνέβη κατά την διάρκεια της συνεδρίας 
υπνωτισμού αλλά αρρώστησε πολύ. 
Ο διάσημος τραγουδιστής εγκατέλειψε την Μέι και επέστρεψε πάλι στην αγκαλιά 
της Γιόκο.
«Τον χρειαζόταν για την φήμη του, για τα χρήματά του και τις λιμουζίνες.
 Τον έκανε να νιώθει έξυπνος και όχι ένας ροκ σταρ» γράφει ο συγγραφέας.
 «Ήταν κάτι παραπάνω από σύζυγος γι’ αυτόν. Ήταν κάτι σαν μητέρα.
 Ίσως γι΄αυτό άρχισε να την αποκαλεί ‘Μητέρα’». 
Η Γιόκο ανέλαβε τον έλεγχο όλων των οικονομικών του και έγινε η μάνατζέρ του.
 Τα επόμενα 4 χρόνια ο Τζον σπάνια έκανε κάποια δημόσια εμφάνιση. 
Δεν είχε πού να πάει, κανέναν να δει και περνούσε τον περισσότερο 
χρόνο του παρακολουθώντας κινούμενα σχέδια με τον γιο του, Σιν. Αδυνάτησε υπερβολικά και ήταν σίγουρος πως το FBI άκουγε όλες τις κλήσεις του
Ο δολοφόνος του Τζον Λένον, Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν
Ο δολοφόνος του Τζον Λένον, Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν
«Η Γιόκο τον είχε κλειδωμένο» είχε πει ο Μικ Τζάγκερ. 
«Η Γιόκο είχε βρει την μέθη της στη ζωή –διοικούσε την αυτοκρατορία του Λένον» 
πρόσθεσε.
Μόνο όταν ο Τζον έκανε ένα ταξίδι με ιστιοπλοϊκό από το Κέιπ Τάουν στις 
Βερμούδες, κέρδισε την αυτοπεποίθησή του και την αίσθηση πως άξιζε. 
Στην επιστροφή του ήταν έτοιμος να γράψει και να ηχογραφήσει και πάλι. 
Αλλά δεν έμελε να συμβεί.
Ο Τζον πυροβολήθηκε από τον Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν στις 8 Δεκεμβρίου 1980 
έξω από το διαμέρισμά του.
Φωτογραφίες: AP, Splash News