Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Mπούλινγκ & Τιμωρία.

Ειδική διάταξη με την οποία θα τιμωρείται με ποινή τουλάχιστον 6 μηνών όποιος διαπράττει μπούλινγκ (εκτός κι αν η πράξη τιμωρείται με βαρύτερη ποινή) εισαγάγει προς ψήφιση στο νομοσχέδιο για την κατάργηση των φυλακών υψίστης Ασφαλείας , ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νικ. Παρασκευόπουλος. Η διάταξη αυτή έρχεται να καλύψει ένα νομικό κενό που όπως επισημάνθηκε υφίσταται. Με την ίδια ποινή πέραν των δραστών θα τιμωρείται και όπως κακόβουλα παραμέλησε τα καθήκοντά του και δεν απέτρεψε, ως όφειλε το συμβάν. Η διάταξη αναφέρει επί λέξει: Το άρθρο 312 του Ποινικού Κώδικα και ο τίτλος του αντικαθίσταται ως εξής: «Άρθρο 312. Πρόκληση βλάβης με συνεχή σκληρή συμπεριφορά. Αν δεν συντρέχει περίπτωση βαρύτερης αξιόποινης πράξης, τιμωρείται με φυλάκιση όποιος με συνεχή σκληρή συμπεριφορά προξενεί σε τρίτον σωματική κάκωση ή άλλη βλάβη της σωματικής ή ψυχικής υγείας. Αν το θύμα δεν συμπλήρωσε ακόμη το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του ή δεν μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό του και ο δράστης το έχει στην επιμέλεια ή στην προστασία του ή ανήκει στο σπίτι του δράστη ή έχει μαζί του σχέση εργασίας ή υπηρεσίας ή που του το έχει αφήσει στην εξουσία του ο υπόχρεος για την επιμέλειά του επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών. Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος με κακόβουλη παραμέληση των υποχρεώσεών του προς τα προαναφερόμενα πρόσωπα γίνεται αιτία να πάθουν σωματική κάκωση ή βλάβη της σωματικής ή ψυχικής τους υγείας.»

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Tροφές που βοηθούν το συκώτι.

Υπάρχουν όμως ορισμένες τροφές που βοηθούν το συκώτι. Δείτε ποιες είναι αυτές:
 
1. Σκόρδο
 
Ακόμα και μια μικρή ποσότητα έχει τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει τα ηπατικά ένζυμα που βοηθούν το σώμα σας να απομακρύνει τις τοξίνες. Το σκόρδο έχει επίσης μεγάλες ποσότητες αλλικίνης και σεληνίου, δύο φυσικών ενώσεων που βοηθούν στον καθαρισμό του ήπατος.
 
2. Γκρέιπφρουτ
 
Με υψηλή περιεκτικότητα τόσο σε βιταμίνη C όσο και σε αντιοξειδωτικά, το γκρέιπφρουτ αυξάνει τις φυσικές διαδικασίες καθαρισμού του ήπατος. Ένα μικρό ποτήρι φρέσκου χυμού από γκρέιπφρουτ θα βοηθήσει στην παραγωγή των αποτοξινωτικών ενζύμων του ήπατος που βοηθούν καθαρίσει το συκώτι από καρκινογόνες ουσίες και άλλες τοξίνες.
 
3. Παντζάρια και καρότα
 
Και τα δύο είναι εξαιρετικά υψηλά σε φυτικά φλαβονοειδή και β-καροτένιο. Τα παντζάρια και τα καρότα μπορούν να βοηθούν στην τόνωση και βελτίωση της συνολικής λειτουργίας του ήπατος.
 
4. Πράσινο τσάι
 
Είναι γεμάτο αντιοξειδωτικά, γνωστά ως κατεχίνες, μια ένωση που είναι γνωστό ότι βοηθάει στην καλή λειτουργία του ήπατος.
 
5. Πράσινα φυλλώδη λαχανικά
 
Ένας από τους πιο ισχυρούς συμμάχους μας στον καθαρισμό του ήπατος, τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, μπορούν να καταναλωθούν ωμά, μαγειρεμένα, ή να γίνουν χυμός. Είναι πλούσια σε φυτικές χλωροφύλλες και απορροφούν τις τοξίνες από το αίμα. Επίσης, εξουδετερώνουν τα βαρέα μέταλλα, τα χημικά και τα φυτοφάρμακα, τα οποία συσσωρεύονται στον οργανισμό και συμβάλλουν στην αύξηση της δημιουργίας και της ροής της χολής, την ουσία που απομακρύνει τα απόβλητα από τα όργανα και το αίμα.
 
6. Αβοκάντο
 
Αυτή η "υπερτροφή" βοηθά στην παραγωγή της γλουταθειόνης, μιας ένωσης που είναι απαραίτητη για το συκώτι, για να μπορεί αυτό να καθαρίζει τις βλαβερές τοξίνες.
 
7. Μήλα
 
Με υψηλή περιεκτικότητα σε πηκτίνη, τα μήλα παίζουν σημαντικό ρόλο στο να καθαρίσει και να απελευθερώσει το σώμα τις τοξίνες από το πεπτικό σύστημα. Αυτό, με τη σειρά του, καθιστά ευκολότερο για το συκώτι να χειριστεί το τοξικό φορτίο κατά την διάρκεια της διαδικασίας καθαρισμού του οργανισμού.
 

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

ΟΙ ΡΟΘΤΣΑΪΛΝΤ (Rothschild) ΚΑΙ Η «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

ΟΙ ΡΟΘΤΣΑΪΛΝΤ ΚΑΙ Η «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΩΣ ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΟΥΣ Νικόλαος Λάος Εταίρος της R‐Techno private intelligence company Ιδρυτής και Διευθυντής του Research Institute for Noopolitical and Geopolitical Studies (RINGS) Η τοπική εφημερίδα Κέθρος τον Σεπτέμβριο του 2005 δημοσίευσε ρεπορτάζ από τη βράβευση του λόρδου Ρόθτσαϊλντ (ή Ρότσιλντ) από τον Δήμο Κασσωπαίων. Στις φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο εν λόγω ρεπορτάζ φαίνεται εμφανώς ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Δένδιας δίπλα στον λόρδο Ρόθτσαϊλντ. Επίσης, το ειδησεογραφικό μπλογκ http://kourdistoportocali.com/, στις 15 Μαρτίου 2012, έγραψε τα εξής για τον Δένδια, ο οποίος τότε, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ., έκανε δηλώσεις εναντίον των πολιτικών άκρων: «Ο δικηγόρος των Ρότσιλντ που σαν δικηγόρος δεν έκοψε ποτέ γραμμάτιο, ο κολλητός του Βορίδη στην ΕΝΕΚ τολμά να μιλά γιά άκρα», επισημαίνοντας τη σχέση του Δένδια με την οικογένεια Ρόθτσαϊλντ, η οποία, ούτως ή άλλως, έχει, από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους, ισχυρή θέση στο ελλαδικό τραπεζικό σύστημα (βλ. http://kourdistoportocali.com/post/10291/nikos-dendias-o-dikhgoros-twn-rotsilnt). Σύμφωνα με το ιστορικό αρχείο της Τράπεζας της Ελλάδος, η οικογένεια Ρόθτσαϊλντ αποτελεί πρωταρχικό μεγαλομέτοχό της. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ιστορικό αρχείο, από τους ιδρυτικούς μετόχους της Εθνικής Τράπεζας το 1841, ήταν το ελληνικό κράτος με 1.000 μετοχές, ο Νικόλαος Ζωσιμάς με 500 μετοχές, ο Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος με 300, ο βασιλιάς Λουδοβίκος Β’ της Βαυαρίας με 200, ο Κωνσταντίνος Βράνης με 150, ο Θεόδωρος Ράλλης με 100, o Ιούλιος Έσσλιν, οι τραπεζίτες Ρότσιλντ, κ.ά. Το πλειοψηφικό πακέτο, δηλαδή οι 2750 μετοχές που αντιστοιχούν περίπου στο 55% των μετοχών, ήταν των Ρόθτσαϊλντ. Η υποτέλεια της κυβέρνησης Σαμαρά (ή μάλλον του καθεστώτος Σαμαρά, διότι περί ειδικού καθεστώτος επρόκειτο) στο σύστημα της «τραπεζοκρατορίας» αποτελεί έμπρακτη απόδειξη της κατάκτησης μεγάλου μέρους του ελλαδικού πολιτικού συστήματος, ειδικώς δε της Νέας Δημοκρατίας, από το σύστημα που εκπροσωπούν οι Ρόθτσαϊλντ και το City του Λονδίνου, του οποίου «μικρός αδελφός» είναι η Wall Street. Επιπλέον, η προβολή του Νίκου Δένδια ως υποψηφίου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί μια περαιτέρω αποκάλυψη για την ταυτότητα και την ιστορική εξέλιξη της Νέας Δημοκρατίας, όχι τόσο διότι ο Δένδιας υποστήριξε νομικά και πολιτικά τον Καραμανλή και τον Ρουσόπουλο στην επαίσχυντη υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, αλλά διότι ο Δένδιας εκφράζει και προωθεί την πλήρη μετατροπή της Νέας Δημοκρατίας σε λόμπι του συστήματος, των συμφερόντων και των ιδεολογικών αρχών των Ρόθτσαϊλντ, ως εμβληματικών εκπροσώπων και πρωταγωνιστών της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας. Καθώς ο Καραμανλισμός καταρρέει υπό το βάρος των δικών του εγγενών αδυναμιών και οι παραδοσιακοί εκπρόσωποί του περνούν στη σφαίρα της πολιτικής ασημαντότητας, μια νέα γενιά του «καραμανλικού μπλοκ», με προεξάρχοντα τον Δένδια, επιχειρεί μια αλλαγή καθεστώτος στην Ελλάδα, ή, ακριβέστερα, επιχειρεί τη μετάβαση από το παραδοσιακό καθεστώς που εξέφραζε η καραμανλική αρχή «ανήκομεν εις την Δύσιν», σε ένα καθεστώς πολιτικού μονόλογου, ο οποίος θα αυτοπροσδιορίζεται ως «κεντρώος» (ώστε κάθε άλλος πολιτικός λόγος να μπορεί να διωχθεί ή απαξιωθεί ως «ακραίος») και θα εκπορεύεται από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική ολιγαρχία και τις ελίτ του ευρωατλαντικού πόλου. Ας δούμε λοιπόν συνοπτικά, στη συνέχεια, κομιστής ποιας πολιτικής και οικονομικής κουλτούρας και ποιων συμφερόντων είναι ο Δένδιας και το κόμμα του, αναλύοντας συνοπτικά την ιστορία του Οίκου Ρόθτσαϊλντ. Ο Οίκος Ρόθτσαϊλντ Η οικογένεια των Ρόθτσαϊλντ (Rothschild) άρχισε να ανέρχεται στο διεθνές οικονομικό σύστημα όταν, στη Φρανκφούρτη, το 1743, ο Γερμανοεβραίος τοκογλύφος Άμσελ Μόζες Μπάουερ (Amschel Moses Bauer) άνοιξε ένα κατάστημα εμπορίας χρυσού. Το λογότυπο της εταιρείας του ήταν ένας ρωμαϊκός αετός τοποθετημένος επάνω σε μια κόκκινη ασπίδα. Το κατάστημα του Άμσελ Μόζες Μπάουερ έγινε γνωστό ως η εταιρεία της κόκκινης ασπίδας, ή, στα γερμανικά, Ρόθτσαϊλντ. Όταν ο υιός του, ονόματι Μάγερ Άμσελ Μπάουερ (Mayer Amschel Bauer), κληρονόμησε αυτήν την επιχείρηση, αποφάσισε να αλλάξει το επώνυμό του σε Ρόθτσαϊλντ. Ο Μάγερ Ρόθτσαϊλντ συνειδητοποίησε σύντομα ότι το να δανείζει κεφάλαιο σε κυβερνήσεις και βασιλείς ήταν πολύ πιο επικερδής δραστηριότητα από τον δανεισμό απλών ιδιωτών. Τα δάνεια προς κυβερνήσεις και βασιλείς είναι μεγαλύτερα και επιπλέον είναι διασφαλισμένα μέσω της κρατικής φορολογικής πολιτικής. Ο Μάγερ είχε πέντε υιούς, και τους εκπαίδευσε όλους στην τέχνη του εμπορίου κεφαλαίου. Στη συνέχεια, τους απέστειλε στις πέντε κυριότερες πόλεις της Ευρώπης για να ανοίξουν εκεί θυγατρικές εταιρείες της οικογενειακής χρηματοπιστωτικής επιχείρησης. Ο Νέιθαν Μάγερ Ρόθτσαϊλντ (Nathan Mayer Rothschild) ίδρυσε τράπεζα στο City του Λονδίνου, ο Τζέικομπ Μάγερ Ρόθτσαϊλντ (Jacob Mayer Rothschild) ίδρυσε τράπεζα στο Παρίσι, ο Καρλ Μάγερ Ρόθτσαϊλντ (Carl Mayer Rothschild) ίδρυσε τράπεζα στη Νάπολη, ο Σάλομον Μάγερ Ρόθτσαϊλντ (Salomon Mayer Rothschild) ίδρυσε τράπεζα στη Βιέννη και ο Άμσελ Μάγερ Ρόθτσαϊλντ (Amschel Mayer Rothschild) διοικούσε την τράπεζα των Ρόθτσαϊλντ στη Φρανκφούρτη. Έτσι, η οικογένεια Ρόθτσαϊλντ δημιούργησε ένα ισχυρό τραπεζικό δίκτυο σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη και μπορούσε να κερδοσκοπεί επάνω στους ευρωπαϊκούς πολέμους, εφόσον, μέσω αυτού του διεθνούς τραπεζικού δικτύου, μπορούσε να δανείζει διαφορετικές εμπόλεμες πλευρές συγχρόνως, ενώ επιπλέον ασκούσε εκτεταμένη κερδοσκοπία στις αγορές ξένου συναλλάγματος και ομολόγων. Το σύστημα παγκόσμιου χρηματοοικονομικού ελέγχου, το οποίο έχει δομηθεί από ένα τραπεζικό καρτέλ με κέντρο το Λονδίνο και πρωταγωνιστές, μεταξύ άλλων, τους Ρόθτσαϊλντ, αποτελεί μια μείζονα παγκόσμια δύναμη η οποία κυριολεκτικά μπορεί να κρίνει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Λίγοι έχουν αντισταθεί σε αυτό το σύστημα παγκόσμιου χρηματοοικονομικού ελέγχου, όπως ο Αλεξάντερ Χάμιλτον (Alexander Hamilton, 1755-1804), ο οποίος ήταν υπουργός Οικονομικών του Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Ουάσινγκτον (George Washington) και προσπάθησε να δημιουργήσει ένα εθνικό τραπεζικό σύστημα στις ΗΠΑ, και ο Αμερικανός πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν (Abraham Lincoln, 1809-1865), ο οποίος είχε προειδοποιήσει τους Αμερικανούς για τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης ανάπτυξης της δύναμης των τραπεζιτών, λέγοντας: «Η δύναμη του χρήματος κατατρώγει το έθνος σε καιρό ειρήνης και συνωμοτεί εναντίον του σε καιρό αντιξοότητας... Βλέπω στο εγγύς μέλλον να έρχεται κρίση η οποία με ενοχλεί και με κάνει να τρέμω για την ασφάλεια της χώρας μου. Επιχειρήσεις παίζουν ρόλο βασιλέων, μια εποχή διαφθοράς θα επακολουθήσει και η δύναμη του χρήματος στη χώρα θα παρατείνει αναπόφευκτα τη βασιλεία της εκμεταλλευόμενη τις προκαταλήψεις των ανθρώπων μέχρις ότου ο πλούτος συσσωρευθεί σε λίγα χέρια και καταστραφεί η πολιτεία». Επίσης, πράκτορες της Τράπεζας της Αγγλίας είχαν προσπαθήσει, σε διάφορες περιπτώσεις, να δολοφονήσουν τον Αμερικανό πρόεδρο Άντριου Τζάκσον (Andrew Jackson) επειδή αντιστεκόταν στην ίδρυση μιας ιδιωτικής κεντρικής τράπεζας στις ΗΠΑ, δηλαδή αντιστεκόταν στη δημιουργία αυτού που σήμερα είναι το σύστημα της FED. Στα τέλη του 18ου αιώνα, το κύριο πρόβλημα του κατεστημένου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν οι ΗΠΑ, το μόνο έθνος που, καθώς είχε προκύψει εξ ολοκλήρου από επαναστατικές διαδικασίες, μπορούσε να αμφισβητήσει αποτελεσματικά το σύστημα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και της ευρωπαϊκής Realpolitik. Μετά από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, που ήταν ένα αποτυχημένο σχέδιο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για να αποδομήσει και να υποτάξει τις ΗΠΑ, το κατεστημένο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας αποφάσισε να επιβληθεί στις ΗΠΑ με πιο ‘ήπια’ και ‘ειρηνικά’ μέσα, δηλαδή μέσω σχεδίων πολιτικής/οικονομικής/πολιτιστικής υπονόμευσης και μέσω της διαφθοράς. Ο βασικός στόχος του κατεστημένου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν να εξαλείψει με κάθε τρόπο τις αρχές της Αμερικανικής Επανάστασης και να μην επιτρέψει αυτές οι αρχές να παίξουν τον κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση των συνειδήσεων των πολιτών των ΗΠΑ. Ρόθτσαϊλντ και Βρετανική Αυτοκρατορία εναντίον της Αμερικανικής Επανάστασης και της τσαρικής Ρωσίας Στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Αβραάμ Λίνκολν ζήτησε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Β’ να στείλει τον ρωσικό Στόλο στην Αμερική για να αποτρέψει μια συνωμοσία των Ρόθτσαϊλντ, συνωμοσία η οποία είχε σκοπό να προκαλέσει παρέμβαση της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας υπέρ των Νοτίων. Έτσι και έγινε. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Β’ βοήθησε τον Λίνκολν εναντίον των Ρόθτσαϊλντ. Για τον τσάρο της Ρωσίας, η Ένωση (Union) την οποία επιχειρούσε να οικοδομήσει στην Αμερική ο Λίνκολν (σε αντιδιαστολή προς την αποσχιστική πολιτική των Συνομοσπόνδων Πολιτειών της Αμερικής), ήταν ένα απαραίτητο στοιχείο για την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας πολιτικής ισορροπίας. Η Ρωσία συμμεριζόταν τη φιλοδοξία των Πατέρων της Αμερικανικής Συμπολιτείας για τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς πολιτικού συστήματος, διαφορετικού από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των Γάλλων και γενικά των παλαιών Μεγάλων Δυνάμεων της Δυτικής Ευρώπης. Μάλιστα, ο Ρώσος τσάρος δεν έμεινε στα λόγια και στις ελπίδες, αλλά έκανε και πράξεις. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Β’ έστειλε τον ρωσικό Στόλο του Ειρηνικού στο Σαν Φρανσίσκο και τον ρωσικό Στόλο της Βαλτικής στη Νέα Υόρκη, δίδοντας επίσημες γραπτές και σφραγισμένες εντολές στους ναυάρχους αυτών των δύο στόλων να αναφέρονται στον Αμερικανό πρόεδρο Λίνκολν και να υποστηρίξουν την κυβέρνηση Λίνκολν σε περίπτωση που αυτή εμπλακεί σε πόλεμο με τη Μεγάλη Βρετανία ή τη Γαλλία. Το παλαιό ιμπεριαλιστικό κατεστημένο της Δυτικής Ευρώπης, ειδικά δε η Βρετανική Αυτοκρατορία και η Γαλλία, καθώς και το μεγάλο τραπεζικό κεφάλαιο, ειδικά δε οι Ρόθτσαϊλντ και ο Σιφ, αντέδρασαν δυναμικά απέναντι στη ρωσική γεωπολιτική και βεβαίως εναντίον των πολιτικών σχεδίων και οραμάτων του Λίνκολν και άλλων Πατέρων της Αμερικανικής Συμπολιτείας, με τους εξής τρόπους: έθεσαν τις ΗΠΑ υπό τη στρατηγική πολιτική επιρροή της Μεγάλης Βρετανίας και σιωνιστικών δυνάμεων που δρούσαν μέσω της Μεγάλης Βρετανίας (μεταλλάσσοντας το αρχικό ήθος της αμερικανικής Διπλωματίας), υπέταξαν την οικονομία των ΗΠΑ στη δυτικοευρωπαϊκή και σιωνιστική τραπεζική ολιγαρχία (με παραδειγματικό και κορυφαίο εκπρόσωπο τον Οίκο των Ρόθτσαϊλντ), μέσω του συστήματος της Federal Reserve και γενικά του χρηματοοικονομικού καπιταλισμού, επεδίωξαν μεθοδικά και συστηματικά να αποδομήσουν την ισχύ και την παρουσία του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού, ώστε το νέο αγγλοαμερικανικό υποκείμενο να κυριαρχεί στα παγκόσμια ύδατα, ενώ επίσης επεδίωξαν και πέτυχαν την αλλαγή καθεστώτος στην τσαρική Ρωσία. Στον πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και της Ιαπωνίας, ο τραπεζίτης και διακεκριμένος σιωνιστής Τζέικομπ Σιφ (Jacob Schiff), μέλος της οικονομικής αυτοκρατορίας των Ρόθτσαϊλντ, απέκλεισε τη Ρωσία από πηγές δανεισμού, ενώ μάλιστα χρηματοδότησε την Ιαπωνία, με αποτέλεσμα η Ρωσία να μην έχει τους αναγκαίους χρηματοοικονομικούς πόρους και να υποστεί ήττα από τους Ιάπωνες (Η φιλονικία μεταξύ της Ρωσίας και της Ιαπωνίας για τη Μαντσουρία κλιμακώθηκε σε πόλεμο, στις 9 Φεβρουαρίου 1904, όταν, το προηγούμενο βράδυ, οι Ιάπωνες, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία επίσημη κήρυξη πολέμου μεταξύ της Ιαπωνίας και της Ρωσίας, πραγματοποίησαν αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον του ρωσικού Στόλου ο οποίος ήταν αγκυροβολημένος σε εκείνη την ισχυρά οχυρωμένη ναυτική βάση). Το μεγάλο και μοιραίο κτύπημα εκ μέρους των Δυτικών μεγαλοτραπεζιτών (ιδίως των Ρόθτσαϊλντ και του Σιφ) και εκ μέρους των σχεδιαστών της γεωπολιτικής της Μεγάλης Βρετανίας εναντίον της Ρωσίας, ήταν η Ρωσική Επανάσταση του 1917 και η σφαγή του Τσάρου Νικολάου Β’ και της οικογένειάς του το 1918, από την ηγεσία των Μπολσεβίκων. Ο Τζέικομπ Σιφ ήταν ο επικεφαλής της εδρεύουσας στη Νέα Υόρκη επενδυτικής εταιρείας Kuhn, Loeb and Co. (η οποία ανήκε στο δίκτυο των Ρόθτσαϊλντ) και ένας από τους κύριους υποστηρικτές της επανάστασης των Μπολσεβίκων. Χρηματοδότησε μάλιστα ο ίδιος το ταξίδι του Λέοντα Τρότσκι από τη Νέα Υόρκη στη Ρωσία. Επίσης, ο Σιφ υποστήριζε την ψήφιση μιας νομοθεσίας για την εγκαθίδρυση του συστήματος της Federal Reserve (ενώ οι Πατέρες της Αμερικανικής Συμπολιτείας ήταν, παραδοσιακά, καχύποπτοι απέναντι στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά τραστ και απέναντι στην ίδια την κεντρική τραπεζική) και ακόμη ήταν ένας από τους κύριους χρηματοδότες της προεκλογικής εκστρατείας του Γούντροου Ουίλσον (Woodrow Wilson) για την προεδρία των ΗΠΑ, δεδομένου ότι ο Ουίλσον προωθούσε ένα μοντέλο φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης βασισμένο στην Κοινωνία των Εθνών. Ρόθτσαϊλντ, Μαρξισμός και Μπολσεβικισμός Η κυριαρχία των Μπολσεβίκων στη Ρωσία, υπό την ηγεσία του Βλαντίμιρ Λένιν και του Τρότσκι, εξυπηρετούσε πολλαπλά τη δυτική ολιγαρχία, τις δυνάμεις του σιωνιστικού ιμπεριαλισμού και βεβαίως το σύστημα της τραπεζοκρατορίας. Εξ ου και η ηγεσία των Μπολσεβίκων χρηματοδοτήθηκε από το δυτικό-σιωνιστικό κεφάλαιο. Μέσω του καθεστώτων Λένιν-Μπολσεβίκων, το δυτικό-σιωνιστικό κεφάλαιο και ο γεωπολιτικός πόλος της θάλασσας πέτυχαν τα εξής: (α) εξαλείφθηκαν οι τσάροι, (β) διαλύθηκε η Ρωσική Αυτοκρατορία, (γ) αποκλείστηκε γεωπολιτικά η Ρωσία τόσο από την περιοχή της «Εσωτερικής ή Περιφερειακής Ημισελήνου», ή Rimland, όσο και από τα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής, (δ) ο παραδοσιακός ρωσικός πολιτισμός υπέστη ένα κρίσιμο πλήγμα, (ε) ‘σφραγίστηκαν’ και αποκλείστηκαν από την παγκόσμια αγορά επί μακρόν τα τεράστια ρωσικά κοιτάσματα φυσικού αερίου (ώστε να κυριαρχήσει ένα ελεγχόμενο από τη Δύση οικονομικό σύστημα βασισμένο στο πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής) και (στ) παράγοντες του σιωνιστικού συνασπισμού και του συστήματος παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κυριαρχίας πραγματοποίησαν στρατηγική διείσδυση στη Ρωσία μέσω της πολιτικής Λένιν-Τρότσκι. Παράγοντες της δυτικής ολιγαρχίας, ιδίως δε το δίκτυο Ρόθτσαϊλντ, χρησιμοποίησαν τον Μαρξισμό ως εργαλείο για να επιφέρουν αλλαγή καθεστώτος σε παραδοσιοκρατικές, μη δυτικές κοινωνίες, όπως η Ρωσία, και να ανατρέψουν το τσαρικό καθεστώς, το οποίο ήταν ισχυρό, δεν χειραγωγούνταν εύκολα από τη δυτική χρηματοπιστωτική ολιγαρχία και είχε έντονα προνεωτερικά χαρακτηριστικά. Ο Μιχαήλ Μπακούνιν (Mikhail Alexandrovich Bakunin, 1814-1876), ένας από τους θεμελιωτές της κολεκτιβιστικής αναρχίας, αλλά και Σλάβος πατριώτης, έχει επισημάνει ότι Εβραίοι που λειτουργούσαν σαν μια «κερδοσκοπική σέκτα» επεβλήθησαν επί της επανάστασης των Μπολσεβίκων, με αποτέλεσμα αυτή να μην εξυπηρετήσει τελικά τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά τα συμφέροντα παραγόντων της εμπορικής και τραπεζικής τάξης (βλ. M. Bakunin, Gesammelte Werke, Band 3, Berlin, 1924, σελ. 204-216). Οι αρχές του Μπακούνιν βασίζονταν σε ένα υψηλό ιδεώδες περί ελευθερίας και ήταν εμπνευσμένες από τις αξίες και τη δομή του ορθόδοξου χριστιανικού μοναστικού κοινόβιου καθώς και από την ελευθεροφροσύνη των Κοζάκων. Ως εκ τούτου, ο Μπακούνιν αποσκοπούσε σε μια λαϊκή επανάσταση που θα απελευθέρωνε ριζικά τη Ρωσία από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και από το καπιταλιστικό μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας, στο οποίο κυρίαρχο ρόλο παίζει το εμπόριο χρήματος (τοκογλυφία). Αντίθετα, στην Α’ Κομμουνιστική Διεθνή, κυριάρχησε ο Καρλ Μαρξ (Karl Marx), αντίπαλος του Μπακούνιν και υπογείως συνεργαζόμενος με το εβραϊκό κατεστημένο της Δύσης. Ο Μπακούνιν, στο βιβλίο του με τίτλο Κρατισμός και Αναρχία, γράφει ότι ο Μαρξ ήταν «εξαιρετικά φιλόδοξος και ματαιόδοξος, εριστικός, μισαλλόδοξος και απολυταρχικός όπως και ο Ιεχωβά, ο Κύριος Θεός των προγόνων του, ο οποίος είναι, όπως ο ίδιος ο Μαρξ, εκδικητικός σε σημείο παραφροσύνης» (βλ. M. Shatz, ed., Statism and Anarchy by Mikhail Bakunin, Εκδ. Cambridge University Press, 2005). Επίσης, ο Μπακούνιν, στο βιβλίο του Διακήρυξη των Πιστεύω μιας Ρωσικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Κατόπιν μιας Μελέτης των Γερμανοεβραίων, γράφει ότι «ο Μαρξ είναι Εβραίος και είναι περικυκλωμένος από ένα πλήθος... ραδιούργων, ευέλικτων, κερδοσκόπων Εβραίων... με το ένα πόδι στην Τράπεζα και το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα και με τα οπίσθιά τους καθισμένα στον γερμανικό Τύπο... αυτός ο εβραϊκός κόσμος είναι στις ημέρες μας, κατά μεγάλο μέρος, στη διάθεση του Μαρξ ή του Ρόθτσαϊλντ» (βλ. Μ. Bakunin, Profession de foi d’un démocrate socialiste russe précédé d’une étude sur les juifs allemands, Paris, 1869). Ειδικότερα, ο Μπακούνιν, στο βιβλίο του Διακήρυξη των Πιστεύω μιας Ρωσικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας Κατόπιν μιας Μελέτης των Γερμανοεβραίων, επισημαίνει ότι ο «κομμουνισμός του Μαρξ επιζητεί ένα συγκεντρωτικό κράτος και όπου αυτό υφίσταται, πρέπει αναπόφευκτα να υπάρχει μια κεντρική κρατική τράπεζα». Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον Μπακούνιν, το Μαρξιστικό κίνημα στη Ρωσία, με πρωτεργάτη τον Λένιν, αποσκοπούσε στην εδραίωση της κεντρικής τραπεζικής με μοχλό την εδραίωση ενός ισχυρού και συγκεντρωτικού κράτους. Για να κατανόησουμε το γενικό σκεπτικό του Καρλ Μαρξ, την ουσία του Μαρξισμού, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το εξής: Στην Πολιτεία του Πλάτωνα, στα Πολιτικά του Αριστοτέλη και στην εργογραφία των Ελλήνων Εκκλησιαστικών Πατέρων, βρίσκει κανείς πληθώρα επισημάνσεων, κανόνων και προτάσεων που έχουν κομμουνιστικό χαρακτήρα (καταδίκη της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας και της τοκογλυφίας, περιορισμός της ιδιοκτησίας, οικονομική ισότητα κ.ο.κ.). Όμως, σε αντιδιαστολή προς την πολιτική οικονομία του Μαρξ, οι κομμουνιστικές ρυθμίσεις που εισηγούνται ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και οι Έλληνες Εκκλησιαστικοί Πατέρες γίνονται για το ευ ζην και την αρετή, έχουν πνευματικό σκοπό (βλ. το βιβλίο Nicolas Laos, The Metaphysics of World Order, Oregon: Pickwick Publications / Wipf and Stock Publishers, 2015, κεφάλαια 2 και 4). Αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση του Μαρξ. Ο Μαρξ προτείνει ένα κομμουνιστικό μοντέλο επειδή τον ενδιαφέρει μόνο να αποκαταστήσει αυτήν που θεωρεί ως φυσική ισορροπία των πραγμάτων και η οποία είχε, κατά τη γνώμη του, διαταραχθεί από την ανεξέλεγκτη ελευθρία των ανθρώπων. Η κεντρική ιδέα του κομμουνισμού του Μαρξ είναι μια ιδέα γενικής ισορροπίας, ενώ η κεντρική ιδέα των κομμουνιστικών προτάσεων του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Ελλήνων Εκκλησιαστικών Πατέρων είναι η πνευματική απελευθέρωση του ανθρώπου. Ο Μαρξ ζητεί απλώς να επιβληθεί μια τάξη στη συνεχή αλλαγή των ιστορικών μορφών, δηλαδή θέλει να οργανώσει το ιστορικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό, συνέλαβε και διατύπωσε την ιδέα της φυσικής ιστορίας της κοινωνίας. Στον Α’ τόμο του Κεφαλαίου του, ο Μαρξ εκθέτει την επιστημολογία και μεθοδολογία του, που δεν είναι άλλη από τον ιστορικό υλισμό. Επίσης, σε μια επιστολή του προς τον Φέρντιναντ Λασάλ (Ferdinand Lassalle), με ημερομηνία 16 Ιανουαρίου 1866, και σε μια επιστολή του προς τον Ένγκελς με ημερομηνία 7 Αυγούστου 1866, ο Μαρξ γράφει ότι, στην πολιτική οικονομία και στην ιστορία, εφαρμόζει το σκεπτικό του βιολογικού εξελικτισμού του Δαρβίνου και του βιολογικού ντετερμινισμού του Πιέρ Τρεμό (Pierre Trémaux). Ο φυσικαλισμός και ο ντετερμινισμός της σκέψης του Μαρξ εκφράζονται μέσω της βαθιάς πίστης του στη λογική και στη μηχανή. Γι’ αυτό, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο του, ο Μαρξ εκθειάζει τις επιτεύξεις της καπιταλιστικής τάξης. Καθώς είναι θαυμαστής των επιτεύξεων του καπιταλισμού, ο Μαρξ αναγνωρίζει ως μόνο αδύναμο σημείο και μειονέκτημα του καπιταλισμού το γεγονός ότι η καπιταλιστική τάξη δεν μπόρεσε να οργανώσει με τέτοιον τρόπο την κοινωνία ώστε να εξασφαλίζεται η συνεχής πρόοδος της τεχνικής. Έτσι, στο πλαίσιο της πολιτικής οικονομίας του Μαρξ, ο κομμουνισμός, ουσιαστικά, είναι μια τεχνολογία, μια τεχνική δυνατότητα, του καπιταλισμού υπό διαφορετικό καθεστώς παραγωγικών σχέσεων. Με άλλα λόγια, ο κομμουνισμός του Μαρξ εκπίπτει σε γραφειοκρατικό σοσιαλισμό, ή, σύμφωνα με την ορολογία του Κορνήλιου Καστοριάδη, σε «κρατικό καπιταλισμό» (βλ. Κ. Καστοριάδης, Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, Εκδ. Ράππα, 1999). Αν το θεμέλιο της φιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας είναι μια ιδέα φυσικής ελευθερίας, όπου πρωταγωνιστούν τα ένστικτα και οι ιδιοτελείς σκοπιμότητες του επιχειρηματία, το θεμέλιο της πολιτικής οικονομίας του Μαρξ είναι μια ιδέα φυσικής ισορροπίας, όπου οι τιμές αντικατοπτρίζουν έναν τέλειο συντονισμό της οικονομικής δραστηριότητας. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, λαμβάνει χώρα ένας οντολογικός υποβιβασμός του ανθρώπου, διότι, και στον φιλελευθερισμό και στον Μαρξισμό, η πολιτική οικονομία ανάγεται στη λογική και στις γενικεύσεις που διέπουν την άψυχη ύλη. Έτσι, στον μεν φιλελευθερισμό, η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στην υπακοή του σε φυσικές ωθήσεις και προσταγές, αποβαίνοντας έτσι σκιά του εαυτού της, στον δε Μαρξισμό, η ελευθερία του ανθρώπου συνίσταται στην υπακοή του στο κεντρικώς επιβαλλόμενο μοντέλο γενικής ισορροπίας, οπότε και πάλι η ελευθερία του ανθρώπου αποβαίνει σκιά του εαυτού της. Ειδικά δε ως προς τη Ρωσία, ο Μαρξ έτρεφε αρνητικά αισθήματα, διότι η Ρωσία δεν είχε προτεσταντική ηθική, που ήταν η βάση του καπιταλισμού, αλλά ήταν μια παραδοσιοκρατική, μη ρασιοναλιστική, Ορθόδοξη Χριστιανική κοινωνία. Γι’ αυτό, ο Μαρξ ήταν ροσώφοβος. Μάλιστα, ο Μαρξ ήταν αντίθετος στην κατάργηση της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, στα άρθρα του για το Ανατολικό Ζήτημα, χαρακτήρισε τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου ως μέγα πολιτικό λάθος, επειδή, όπως επεσήμανε, έθετε σε κίνδυνο την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έτσι έδιδε την ευκαιρία στους Ρώσους να κατέβουν προς το Αιγαίο. Στο Ανατολικό Ζήτημα και στις θέσεις του για τον Φόυερμπαχ, οι απόψεις του Μαρξ απηχούν τις θέσεις του Νεοεγελιανού σοσιαλιστή Μοσέ Ες (Moshe Hess, 1812-1875), ο οποίος ήταν ένας από τους θεμελιωτές του Εργατικού Σιωνισμού (αριστερό σιωνιστικό κίνημα) και συνδεόταν με τον Μαρξ με προσωπική φιλία. Ο Ες, στο βιβλίο του με τίτλο Ευρωπαϊκή Τριαρχία (Die europäische Triarchie, Leipzig, 1841), προσπαθούσε να ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας να συμμαχήσουν μεταξύ τους εναντίον της Ρωσίας. Από την άλλη πλευρά, ο Ιωσήφ Στάλιν, όταν πήρε την εξουσία από τον Λένιν και εξουδετέρωσε τον εσωκομματικό αντίπαλό του, Λέοντα Τρότσκι, ανέπτυξε, σταδιακά, μια μορφή ρωσικής πατριωτικής συνείδησης η οποία τον οδήγησε στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας Ναπολεοντείου τύπου αυτοκρατορίας, δηλαδή της Ε.Σ.Σ.Δ. Ο Στάλιν, ειδικά στη δεκαετία του 1930, προσπάθησε να κάνει μια πατριωτική πολιτική ‘στροφή’ και –εξαλείφοντας τον Τρότσκι, που ήταν αυθεντικός εκπρόσωπος του διεθνιστικού Μαρξισμού– επεχείρησε να συνδυάσει το σοβιετικό σύστημα με τη ρωσική πολιτιστική παράδοση και τη λαϊκή ψυχή. Εθνομπολσεβίκοι διανοούμενοι, όπως ο Νικολάι Ουστριάλοφ (Nikolay Vasilyevich Ustryalov), μπόρεσαν επί Στάλιν να γίνουν αποδεκτοί στη Σοβιετική Ένωση και τελικά έγιναν επισήμως μέλη της σοβιετικής πνευματικής ελίτ με τον χαρακτηρισμό «μη-κομματικοί» Μπολσεβίκοι, δεδομένου ότι ο Στάλιν και ο ιδεολογικός του σύμβουλος Αντρέι Ζντάνοφ (Andrei Alexandrovich Zhdanov) συνέβαλαν στην αναβίωση του ρωσικού πατριωτισμού στη δεκαετία του 1930, έστω και στο πλαίσιο προπαγανδιστικών επιχειρήσεων. Ωστόσο, ο ίδιος ο Στάλιν ήταν δέσμιος του ιστορικού υλισμού, και μέσα στο ίδιο το σοβιετικό σύστημα, δημιουργήθηκαν διάφορες αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις, ενώ δυτικοί παράγοντες επιχειρούσαν μεθοδικά και υπόγεια να επηρεάζουν την εκλογή των ηγετών της Σοβιετικής Ένωσης και να έχουν τους ‘δικους τους ανθρώπους’ μέσα στο σοβιετικό σύστημα. Σημείωση: Το παρόν άρθρο βασίζεται σε αποσπάσματα από τα εξής βιβλία που έχει συγγράψει ο Νικόλαος Λάος: Γεωπολιτικό Εγχειρίδιο, το οποίο εκδόθηκε το 2014 στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον (βλ. http://www.lexitipon.gr/product/249/gewpolitiko-egxeiridio.html), και The Metaphysics of World Order, το οποίο εκδόθηκε το 2015 στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Pickwick Publications / Wipf and Stock Publishers (βλ. http://wipfandstock.com/the-metaphysics-of-world-order.html).

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Η Δραχμή σε επιλεκτική χρεοκοπία.

1)Η διαδικασία μετάβασης της Ελλάδος από το ευρώ στην δραχμή (και δεν αναφερόμαστε μόνο στο σκέλος της εκτύπωσης των νέων δραχμών) θα είναι η περίοδος της απόλυτης φτωχοποίησης του έλληνα. Ξαφνικά η χρηματοδότηση από το εξωτερικό θα μηδενιστεί και η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δεσμεύσει καταθέσεις για να πληρώσει μισθούς συντάξεις ή να επιβάλλει έκτακτο φόρο στις καταθέσεις. 2)Η επιστροφή της Ελλάδος στην δραχμή και η αποχώρηση από το ευρώ θα οδηγήσει σε μια μαζική έξοδο των ξένων από το ελληνικό χρηματιστήριο και τα ελληνικά ομόλογα. Το χρηματιστήριο, οι μετοχές των τραπεζών και των εταιριών θα καταρρεύσουν. Οι τιμές των ομολόγων θα πέσουν στα επίπεδα χρεοκοπίας και οι αποδόσεις θα εκτιναχθούν σε επίπεδα χρεοκοπίας. 3)Η Ελλάδα θα υποβαθμιστεί σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας από όλους τους οίκους πιστοληπτικής διαβάθμισης. 4)Η Ελλάδα θα δεχόταν δύο ισχυρότατα σοκ της άμεσης αποεπένδυσης, της μαζικής και καθολικής αποχώρησης των ξένων και ταυτόχρονα η νέα δραχμή – με όποια συναλλαγματική ισοτιμία εμφανιζόταν έναντι του ευρώ και του δολαρίου – θα δεχόταν ακραίες κερδοσκοπικές πιέσεις ιστορικών διαστάσεων. Η ΤτΕ χωρίς να διαθέτει συναλλαγματικά διαθέσιμα θα ήταν πανεύκολος στόχος. Η χώρα θα ζούσε σκηνές πανικού καθώς οι επιθετικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής θα μηδένιζαν το όφελος της εκτύπωσης νέου χρήματος. Ότι θα κέρδιζε η Ελλάδα από την νέα δραχμή θα το έχανε από τις επιθετικές υποτιμήσεις. 5)Η ΕΚΤ ακόμη και αν αποδεχόταν μια κλειδωμένη συναλλαγματική ισοτιμία με την νέα δραχμή….η ΤτΕ δεν θα μπορούσε να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές πιέσεις. 6)Τα επιτόκια της νέας δραχμής θα εκτοξεύονταν στο 20% με 30%. Η Ελλάδα δεν θα ήταν απλά απομονωμένη από τις αγορές θα αντιμετώπιζε συνθήκες μεσοπολέμου λόγω του πληθωρισμού που θα εκτοξευόταν. 7)Ο βασικός μισθός των ελλήνων θα ήταν αποτιμημένος σε ευρώ στα 180 ευρώ από 586 ευρώ σήμερα. 8)Η Ελλάδα θα διαθέτει χρέος το οποίο είναι σε αγγλικό δίκαιο που σημαίνει τεράστιες υποχρεώσεις. Το χρέος δεν θα μπορούσε να διαγραφεί.... αμέσως όλα τα διεθνή δικαστήρια θα δέσμευαν την περιουσία του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό. Τα συναλλαγματικά αποθέματα θα έχουν καταστραφεί από την προσπάθεια της ΤτΕ να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. 9)Οι τράπεζες θα καταστρέφονταν και με όρους ρευστότητας και με όρους κεφαλαίων. Τα NPLs θα έφθαναν σε επίπεδα ρεκόρ, το σύστημα θα δεχόταν ένα κραχ ιστορικών διαστάσεων. 10)Οι πολίτες θα προσπαθούσαν άρον άρον να διαφυλάξουν τα ευρώ τους σκληρό νόμισμα έναντι του ασθενικού και αδύναμου ελληνικού της νέας δραχμής. 11)Τα ελληνικά προϊόντα θα αποκτούσαν μια αυξημένη ανταγωνιστικότητα σε σχέση με το σήμερα αλλά το όφελος από αυτό θα ήταν πενιχρό εμπρός στην ζημία που θα προκαλούσε η επιστροφή στην νέα δραχμή. 12)Με όρους ΑΕΠ θα μειωνόταν έως 20% που σημαίνει θα χανόταν σε ελάχιστους μήνες 36 δισεκ. ευρώ αξίας εθνικού πλούτου. 13) Ο πληθωρισμός θα εκτόξευε στα ύψη τιμές και επιτόκια. Ο τραπεζικός δανεισμός απλά θα ήταν μια ιστορία που θα δίδασκαν οι γονείς στα παιδιά τους. 14)Η αγορά ακινήτων θα κατέρρεε. Με βάση ορισμένα στατιστικά μοντέλα που προσομοιάζουν της Αργεντινής μια πρόσθετη πτώση στις τιμές των ακινήτων περίπου 35% με 40% από τις υφιστάμενες τιμές δεν θα αποτελούσε έκπληξη. 15)Το χρέος ως προς το ΑΕΠ λόγω της μεγάλης μείωσης του ΑΕΠ και της δραματικής υποτίμησης της περιουσίας της Ελλάδος από 177% του ΑΕΠ θα εκτοξευόταν στο 230% με 240%. 16) Η Ελλάδα με την νέα δραχμή τουλάχιστον για τα πρώτα δύο χρόνια δεν θα ήταν γη της επαγγελίας αλλά ένα απολειφάδι μιζέριας, φτώχειας και κακομοιριάς. Η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ θα είχε συνέπειες στην ελληνική κοινωνία όσο ακόμη 3-4 ακραίας λιτότητας μνημόνια μαζί.

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Stratfor: "Έρχεται η δεκαετία του αίματος"

ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
11:17
28/02/2015
Έκθεση-πρόβλεψη για μια δεκαετία με πολύ αίμα έβγαλε το αμερικανικό γεωπολιτικό ινστιτούτο Stratfor, που προμηνύει άσχημα "μαντάτα" για την ΕΕ, την Ρωσία και γενικότερα για όλους τους αντιπάλους των ΗΠΑ.
Η έκθεση έχει σημασία διότι το γεωπολιτικό ινστιτούτο Stratfor είναι παρακλάδι της CIA και περισσότερο εκφράζει τις ευχές των Αμερικανών για διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίς και αποδυνάμωση όλων των υπόλοιπων κρατικών οντοτήτων που θα μπορούσαν να απειλήσουν την πρωτοκαθεδρία τους.
Σαν "ευχολόγιο" μπορεί να μην έχει ιδιαίτερο βάρος, αλλά σαν σχεδιασμοί των Αμερικανών για το πως θα ήθελαν να πάνε τα πράγματ στον πλανήτη έχει ιδιαίτερη σημασία.
Σύμφωνα με το αμερικανικό γεωπολιτικό ινστιτούτο Stratfor, είχε  προβλεφθεί  ότι η Τουρκία θα αναδύονταν ως μια περιφερειακή δύναμη στα επόμενα 10 χρόνια, αναφέρει  η πρόσφατα δημοσιευμένη «Πρόγνωση της επόμενης Δεκαετίας», σχετικά με τον παγκόσμιο  μελλοντικό χάρτη της παγκόσμιας γεωπολιτικής κατάστασης, αναφέρει σε άρθρο της η τουρκική εφημερίδα dailysabah.com.
Η Τουρκία θα επεκτείνει το πεδίο επιρροής της στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, αλλά , ο ανταγωνισμός μεταξύ της Τουρκίας και του Ιράν, αναμένεται να αυξηθεί κατακόρυφα , αναφέρει το φημισμένο ινστιτούτο.
Στην  αξιολόγηση της κάθε περιοχής, καθώς και στην εμφάνιση  των κύριων παγκόσμιων δυνάμεων, προβαίνει η έκθεση του Stratfor, υποστηρίζοντας  ότι η επόμενη δεκαετία, θα κυριαρχείται από το χάος σε όλο τον κόσμο. 
Οι Αμερικανοί αναλυτές προβλέπουν  ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να είναι κυρίαρχος παίκτης στην επόμενη δεκαετία, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποδυναμωθεί  σημαντικά, αλλά και η  Ρωσία θα χάσει την δύναμη της.
Επίσης προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι, η  εσωτερική κατάσταση ασφαλείας  στα έθνη-κράτη της Μέσης Ανατολής, και της Βόρειας Αφρικής, θα επιδεινωθεί επικίνδυνα . 
Η Τουρκία θα είναι η ικανή να επιφέρει σταθερότητα σε αυτές τις ευαίσθητες περιοχές σύμφωνα με την έκθεση, η οποία προτείνει, ότι η   στήριξη των ΗΠΑ είναι ζωτικής σημασίας για την Τουρκία, διότι  βασίζεται σε πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους. Συνεπώς γινεται κατανοητό ότι ανεξάρτητα με το ποιος βρίσκεται στην κορυφή της τουρκικής ηγεσίας, οι Αμερικανοί θα επιλέγουν πάντοτε την Τουρκία αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα όποια ελληνικά συμφέροντα.
Αυτό είναι κατι που πρέπει να λαμβάνει πάντοτε υπόψιν η ελληνικη διπλωματία πριν αν ορίζει αυθαίρετα τις ΗΠΑ ως "συμμάχους"
Η σύγκρουση των  Η.Π.Α. και του τζιχάντ, σταδιακά θα υποχωρήσει . Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός θα εξαλειφθεί. Οι απρόκλητες  επιθέσεις θα συνεχιστούν, και κάποιες θα πετύχουν. 
Ωστόσο, οι δύο μεγάλοι πολέμοι στην περιοχή δεν θα  υποχωρήσουν, και θα επέλθουν   δραματικά γεγονότα , αν δεν συναφθεί συμφωνία ειρήνης έως  το 2020.
Μπορούμε επίσης να πούμε ότι το ιρανικό πρόβλημα  θα τεθεί υπό έλεγχο. Είτε αυτό θα είναι λόγω στρατιωτικής δράσης, είτε  απομόνωσης του Ιράν, ή λόγω πολιτικής διευθέτησης με το  τρέχον ή ένα πιθανό διάδοχο καθεστώς. Αυτό  είναι ασαφές, αλλά και άσχετο με το ευρύτερο γεωπολιτικό ζήτημα, τονίζει το αμερικανικό ινστιτούτο .
Η ποικιλία των συστημάτων και τα δημογραφικά στοιχεία, που αφορούν την  Ευρώπη,  θα θέσουν τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπό  σοβαρές πιέσεις. Υποψιαζόμαστε, λένε οι Αμερικανοί ειδικοί ότι,  τα  ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα θα επιβιώσουν. Αμφιβάλλουμε όμως πραγματικά το εάν αυτά θα λειτουργήσουν πολύ αποτελεσματικά. 
Η κύρια πολιτική τάση θα είναι μακριά από πολυεθνικές λύσεις, προς έναν μεγαλύτερο εθνικισμό, ο οποίος θα οδηγήσει σε  αποκλίνουσες  οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές δυνάμεις. Οι ελίτ που έχουν δημιουργήσει την ΕΕ , θα βρεθούν κάτω από την αυξανόμενη πίεση από τον ευρύτερο ευρωπαϊκό πληθυσμό. Η ένταση μεταξύ των οικονομικών συμφερόντων και της πολιτιστικής σταθερότητας θα καθορίσουν την δημιουργία μιας νέας Ευρώπης. Κατά συνέπεια, οι ευρωπαϊκές  εσωτερικές σχέσεις  θα είναι όλο και πιο απρόβλεπτες και ασταθείς.
Η Ρωσία που επιδιώκει να εξασφαλίσει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία , θα έχει σοβαρό πρόβλημα λόγω της    δημογραφικής παρακμής, ζήτημα το οποίο θα αποτελέσει  μείζον θέμα για την αχανή αυτή χώρα το επόμενο διάστημα . 
Η Μόσχα , θα προσπαθήσει να πραγματοποιήσει μαζικές εξαγωγές βασικών προϊόντων, για να ενισχύσει  την οικονομία της, ενώ τα δημογραφικά στοιχεία θα της το επιτρέπουν ακόμα. 
Η Ρωσία θα επιδιώξει επίσης να επανεντάξει όλες τις  πρώην σοβιετικές δημοκρατίες , με την μορφή κάποιας συνεκτικής οντότητας, προκειμένου να καθυστερήσει τα δημογραφικά προβλήματα της, διευρύνοντας την αγορά της, και πάνω απ “όλα απορροφώντας  εκ νέου κάποια εδαφική περιοχή .
 Αυτό ίσως την αναγκάσει να φανεί  πιο επιθετική και επικίνδυνη από ό, τι θα είναι μακροπρόθεσμα. Ωστόσο, στην δεκαετία του 2010, οι ενέργειες της Ρωσίας θα προκαλέσουν σημαντική ανησυχία στους γείτονες της, τόσο από την άποψη εθνικής ασφάλειας, όσο και από  την ασκούμενη  οικονομική πολιτική της.
Τα μέλη που ενδιαφέρονται περισσότερο,  και επηρεάζονται , θα είναι τα  πρώην  κράτη δορυφόροι της πρώην ΕΣΣΔ , στην Κεντρική Ευρώπη. Πρωταρχικό μέλημα της Ρωσίας παραμένει η Βόρεια ευρωπαϊκή πεδιάδα, που αποτελεί την  παραδοσιακή διαδρομή για μια πιθανή εισβολή στην Ρωσία. Αυτή η εστίαση θα μεγεθύνει τα προβλήματα στην Ευρώπη, τα οποία θα γίνουν  πιο απρόβλεπτα και πιο επικίνδυνα. 
Οι ρωσικές πιέσεις στην  Κεντρική Ευρώπη δεν θα έχουν  την μορφή  μιας συντριπτικής στρατιωτικής πίεσης, αλλά θα κατευθύνονται στην «ψυχή» της Κεντρικής Ευρώπης, μέσω εξαιρετικά συντονισμένων απειλών. Πιστεύουμε ότι αυτή η σταθερή και αυξανόμενη πίεση, θα τονώσει την Κεντρική ευρωπαϊκή οικονομική, κοινωνική και στρατιωτική ανάπτυξη.
Η οικονομία της Κίνας, όπως και οι οικονομίες της Ιαπωνίας και των άλλων χωρών της Ανατολικής Ασίας, θα μειώσουν  το σημερινό υπερμέγεθες ποσοστό της αύξησης τους , δραματικά, προκειμένου να ρυθμίσουν  την ανάπτυξη με το ποσοστό απόδοσης του κεφαλαίου, και να φέρουν το χρηματοπιστωτικό τους  σύστημα σε ισορροπία. Για να το κάνουν  αυτό, θα πρέπει να ασχοληθούν πρώτα  με τις συνακόλουθες κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις, που θα δημιουργηθούν μέσα στις χώρες τους.
Η επόμενη  δεκαετία θα αποτελεί μια περίοδο με πολύ πόνο, χάος , και αίμα λόγω των συγκρούσεων, οι οποίες θα λαμβάνουν χώρα σε όλον τον πλανήτη . 
Βλέπουμε ότι στην έκθεση του Stratfor προβέπεται πολύ αίμα για όλους πλην των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί περισσότερο γράφουν αυτά που θέλουν να γίνουν, και όχι την πραγματικότητα, και εδώ ακριβώς κρύβεται η ανησυχία. Είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί δεν εύχονται, αλλά κάνουν κινήσεις για να πραγματοποιηθούν αυτά που θέλουν. Ο πλανήτης θα περάσει περίοδο αίματος ακριβώς γιατί αυτό έχουν στο μυαλό τους. Μένει να φανεί πως θα εξουδδετερώσουν τους σχεδιασμούς τους οι γεωπολιτικοί τους αντιπαλοι.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Το τεκτονικό μυστικό του Παρθενώνα.

πα5

Το μυστικό αποκαλύπτεται μετά από μελέτες που δείχνουν ότι, παρά το γεγονός πως ο ναός του Παρθενώνα στην Ακρόπολη δεν έχει καν θεμέλια, έχει τριπλή αντισεισμική θωράκιση.
Σύμφωνα με την πολιτικό μηχανικό Νίκη Τιμοθέου, μελέτες της αρχιτεκτονικής και δομικής του φόρμας κατέδειξαν πως οι Αρχαίοι είχαν από τότε ανακαλύψει αυτό που σήμερα ονομάζουμε «σεισμική μόνωση».
Ο ναός, σύμφωνα με την κυρία Τιμοθέου, κοντράρει επιτυχώς τη θεωρία της σύγχρονης πολιτικής μηχανικής, διότι χωρίς να έχει καν θεμέλια, είναι τριπλά μονωμένος σεισμικά.
Αυτή η τριπλή μόνωση, όπως μας εξήγησε, εντοπίζεται σε διαφορετικά σημεία του οικοδομήματος.
Το πρώτο σημείο βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων, πάνω στα οποία πατάει ο Παρθενώνας.
Το δεύτερο παρατηρείται στους μεταλλικούς ελαστικούς συνδέσμους οι οποίοι συνδέουν τις πλάκες κάθε στρώματος, και που στο κέντρο τους εντοπίζονται μικροί σιδηροπάσσαλοι, γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μολύβι (το μολύβι έχει την ιδιότητα να προστατεύει τον σίδηρο από τη σκουριά και να εξασθενεί με την ελαστικότητά του το όποιο κύμα, αφού μέρος της κινητικής του αυτής ενέργειας μετατρέπεται σε θερμική).
Και το τρίτο εντοπίζεται στις κολώνες του κτίσματος, οι οποίες δεν τοποθετήθηκαν μονοκόμματες, αφού οι αρχαίοι Έλληνες ήξεραν πως για να αντέξουν στους κραδασμούς της γης, θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε φέτες, τέλεια εφαρμοσμένες η μία πάνω στην άλλη.
Το αποτέλεσμα αυτής της τριπλής μονωτικής φόρμουλας, όπως σημείωσε η κυρία Τιμοθέου, ήταν τα επιφανειακά σεισμικά κύματα να κινούν το ένα στρώμα των μαρμάρινων πλακών, επάνω στο άλλο, την ίδια ώρα που οι σύνδεσμοι εκτόνωναν την κινητική ενέργεια που ανέπτυσσε ο εγκέλαδος!
Οι κολώνες, τέλος, όπως διαβάζουμε στο hellasnow.com,με τον τρόπο που ήταν τοποθετημένες επέτρεπαν στο όλο οικοδόμημα να ταλαντώνεται, αλλά να μην καταρρέει.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying

Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying



Greece Should Not Give In to Germany’s Bullying
Ever since the initial bargain in the 1950s between post-Nazi West Germany and its wartime victims, European integration has been built on compromise. So there is huge pressure on Greece’s new Syriza government to be “good Europeans” and compromise on their demands for debt justice from their European partners — also known as creditors. But sometimes compromise is the wrong course of action. Sometimes you need to take a stand.
Let’s face it: no advanced economies in living memory have been as catastrophically mismanaged as the eurozone has been in recent years, as I document at length in my book, European Spring. Seven years into the crisis, the eurozone economy is doing much worse than the United States, worse than Japan during its lost decade in the 1990s and worse even than Europe in the 1930s: GDP is still 2 percent lower than seven years ago and the unemployment rate is in double digits. The policy stance set by Angela Merkel’s government in Berlin, implemented by the European Commission in Brussels, and sometimes tempered — but more often enforced — by the European Central Bank (ECB) in Frankfurt, remains disastrous. Continuing with current policies — austerity and wage cuts, forbearance for banks, no debt restructuring or adjustment to Germany’s mercantilism — is leading Europe into the ditch; the launch of quantitative easing is unlikely to change that. So settling for a “compromise” that shifts Merkel’s line by a millimeter would be a mistake; it must be challenged and dismantled.
While Greece alone may not be able to change the entire monetary union, it could act as a catalyst for the growing political backlash against the eurozone’s stagnation policies. For the first time in years, there is hope that the dead hand of Merkelism can be unclasped, not just fear of the consequences and nationalist loathing.
More immediately, Greece can save itself. Left in the clutches of its EU creditors, it is not destined for the sunlit uplands of recovery, but for the enduring misery of debt bondage. So the four-point plan put forward by its dashing new finance minister, Yanis Varoufakis, is eminently sensible. This involves running a smaller primary surplus — that is a budget surplus, excluding interest payments — of 1.5 percent of GDP a year, instead of 3 percent this year and 4.5 percent thereafter. Some of the spare funds would be used to alleviate Greece’s humanitarian emergency. The crushing debts of more than 175 percent of GDP would be relieved by swapping the loans from eurozone governments for less burdensome obligations with payments tied to Greece’s GDP growth. Last but not least, Syriza wants to genuinely reform the economy, with the help of the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD), notably by tackling the corrupt, clientelist political system, cracking down on tax evasion, and breaking the power of the oligarchs who have a stranglehold over the Greek economy.
Had the Varoufakis plan been put forward by an investment banker, it would have been perceived as perfectly reasonable. Yet in the parallel universe inhabited by Germany’s Finance Minister Wolfgang Schäuble, such demands are seen as “irresponsible”: Greece must be bled dry to service its foreign creditors in the name of European solidarity.
While the Greek government is certainly in the right, there is still fear that the might of the German government will prevail. The Greek government may run out of cash — perhaps as soon as next month. Faced with a run on Greek banks, the ECB could deny the country’s central bank the right to provide them with the emergency liquidity that they need to survive. At that point, compromise — surrender — could impose itself.
Or not. The belief that Greece has little leverage in its negotiations with eurozone authorities is false. If no agreement is reached and Greece is illegally forced out of the euro by Berlin and Frankfurt, it would doubtless default on all its debts to both eurozone governments and the ECB, as well as the Bank of Greece’s Target 2 liabilities. Speculation would soon start about which country might be next to exit the euro — Portugal? — and the single currency would suddenly look eminently revocable.
Do Berlin and Frankfurt really want to push Athens over the brink? I doubt it. Especially since, freed of its external debt and an overvalued exchange rate, Greece would doubtless be growing again once the immediate chaos subsided. After all, even an economy as badly managed as Argentina started growing again only a year after the government defaulted and junked its dollar peg in 2002.
Of course, eurozone authorities may miscalculate, or allow their emotions to trump economic logic. And since Athens does not want to leave the euro, it also has a fallback option, as Willem Buiter, chief economist of Citigroup, and John Cochrane of the University of Chicago have pointed out. The Greek government could meet its domestic obligations, such as pension payments, by issuing tradeable IOUs that could also be used to make tax payments — in effect, creating a parallel currency. This virtual money could also be used for other purposes: for instance, to recapitalize ailing banks. That would enable the Greek government to default on its EU creditors relatively painlessly, while remaining within the euro.
The eurozone establishment and much of the media think Greece is foolish to stand up to Germany. But what would be truly foolish is giving in. That would leave only the neo-Nazis of Golden Dawn in the anti-Merkelism camp, which might portend ill political omens. So long as the Greek government is willing to stand firm — as a vast majority of Greeks and many Europeans areurging it to — it can obtain a fairer deal for the Greek people and, with luck, the eurozone.
EMMANUEL DUNAND/AFP/Getty Images