Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Ροκφέλερ.

Ροκφέλερ. Πούλαγε καραμέλες στα αδέλφια του και δανείστηκε με τόκο για να δημιουργήσει την αυτοκρατορία του. Αδίστακτος και πρωτοπόρος


Η ίδρυση της Standard Oil συμπίπτει με το τέλος της αγροτικής αμερικανικής κοινωνίας, την ώθηση στη βιομηχανία, ενώ σηματοδότησε τη χρήση ενός νέου προϊόντος: του πετρελαίου. 
Οι κινήσεις και οι ελιγμοί του Rockefeller σε συνδυασμό με το επιχειρηματικό του δαιμόνιο δημιούργησαν την πανίσχυρη Standard Oil η οποία έμελλε να εξελιχθεί σε παγκόσμιο κολοσσό μέσα σε λίγα μόλις χρόνια.....

Ο John D. Rockefeller, γνωστός και ως «John D.» γεννήθηκε το 1839 στη βόρεια Νέα Υόρκη σε οικισμό φανατικών Ευαγγελιστών ωστόσο η καταγωγή της οικογένειά του ήταν γερμανοεβραϊκή. 
Από μικρός έτρεφε αδυναμία στο χρήμα ενώ λέγεται πως όταν ήταν παιδί συνήθιζε να αγοράζει καραμέλες και να τις πουλά στη συνέχεια ακριβότερες στα αδέλφια και τους συμμαθητές του για να βγάλει κέρδος! 
Στην εφηβεία του εργάστηκε σε μαγαζιά και επιχειρήσεις και παρόλο που δεν είχε καλές σχέσεις με τον πατέρα του, τον θαύμαζε για το επιχειρηματικό του δαιμόνιο και την ικανότητά του να κερδίζει από παντού χρήματα. 
Στα 18 του, εφόσον δεν ήθελε να σπουδάσει, αποφάσισε να ιδρύσει μια δική του επιχείρηση. Δανείστηκε με τόκο 1.000 δολλάρια από τον πατέρα του και διαισθάνθηκε ότι η πιο κερδοφόρα επιχείρηση θα ήταν σ’ ένα νέο προϊόν το οποίο κέρδιζε συνεχώς έδαφος: στο πετρέλαιο. 
Το ένστικτο του Rockefeller κινήθηκε σωστά. Το 1870 ίδρυσε στο Οχάιο με συνεργάτες τον αδελφό του και τον Μόρις Κλαρκ την εταιρεία Standard Oil η οποία σε σύντομα χρονικό διάστημα «κατάπιε» όλους τους πετρελαιοπαραγωγούς της περιοχής. Σύμφωνα με τον David Landes «Ο John D. δεν έψαχνε για πετρέλαιο. Το πετρέλαιο πήγε σ’ αυτόν».

 Ωστόσο, επρόκειτο για έναν δύστροπο και αδίστακτο άνθρωπο ο οποίος δεν δίσταζε ακόμη και να απειλεί τους ανταγωνιστές του προκειμένου να τους υπερκεράσει. Μέσα σε δέκα χρόνια, ο Rockefeller κατείχε το 90% των διυλιστηρίων των ΗΠΑ, ήλεγχε το 1/10 της βιομηχανίας καυσίμων, ενώ το 1889 η περιουσία του ξεπερνούσε τα 40 εκατομμύρια δολλάρια. Η Standard Oil ήταν πλέον πανίσχυρη και έγινε η πρώτη και μεγαλύτερη πολυεθνική εταιρεία στον κόσμο. Μία έκφραση της εποχής έλεγε χαρακτηριστικά πως «Η μισή Αμερική ήθελε να λιντσάρει τον Rockefeller και η άλλη μισή να του ζητήσει δάνειο». 

Προς το τέλος της ζωής του, ο Rockefeller στράφηκε στις φιλανθρωπίες. Η ίδρυση του Πανεπιστημίου του Σικάγο οφείλεται σ’ αυτόν, ενώ δεν δίστασε να βοηθήσει οικονομικά θρησκευτικές και φυλετικές μειονότητες, καθώς επίσης και να υποστηρίξει ιατρικές και πανεπιστημιακές έρευνες. Ακόμα, ίδρυσε το περίφημο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη (ΜοΜΑ). Το γνωστότερο ωστόσο επίτευγμά του αποτελεί αναμφισβήτητα το περίφημο Rockefeller Center στην καρδιά του Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Οι επίσημες διαδικασίες κατασκευής άρχισαν το 1930, εν μέσω της Mεγάλης Ύφεσης και για το χτίσιμο του Rockefeller Center εργάστηκαν 75.000 εργάτες, αριθμός ασύλληπτος για την εποχή. 

Η Standard Oil έμελλε να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο κολοσσό των ΗΠΑ. Μέσα σε 7 χρόνια ήλεγχε πάνω από το 1/10 της βιομηχανίας καυσίμων των ΗΠΑ, ενώ απασχολούσε πάνω από 100.000 εργαζομένους. 
Από τη Standard Oil προέκυψαν οι μεγαλύτερες μετέπειτα εταιρείες πετρελαίων όπως οι Mobil και η BP. 

Τα τραστ 

Η επιρροή της Standard Oil επεκτάθηκε και σε άλλους τομείς της βιομηχανίας και της επεξεργασίας καύσιμης ύλης. 
Η εταιρεία ακολουθούσε την πολιτική του trust δηλαδή της συγχώνευσης. Το τραστ ήταν το πρώτο εμπορικό στην ιστορία επιβεβαιώνοντας τη φήμη της εταιρείας περί σκοτεινού υποβάθρου. Τα κέρδη διαχειρίζονταν από τους μετόχους (ο κύριος μέτοχος όμως ήταν ο Rockefeller) και η τακτική απέφερε πρωτοφανή κέρδη. 
Την τακτική του τραστ ακολούθησαν και άλλες εταιρείες (σιδηροδρόμων, άνθρακα-χάλυβα, ζάχαρης, καπνού, κρεάτων) όμως καμία δε μπόρεσε να ξεπεράσει σε δύναμη τη Standard Oil. Ειδικά το μονοπώλιό της στον τομέα του πετρελαίου ήταν πανίσχυρο. 
Οι τακτικές του Ροκφέλερ 

Το 1901 ωστόσο, μία σειρά από ανατριχιαστικές αποκαλύψεις σχετικά με τις τακτικές του Rockefeller τράνταξε τα θεμέλια της πανίσχυρης πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα, ο Τύπος αποκάλυψε ότι οι πετρελαιοπαραγωγοί εκβιάστηκαν προκειμένου να πουληθούν στην εταιρεία- έως τότε τα γεγονότα αυτά ήταν άγνωστα- ενώ τέθηκε το ζήτημα του μονοπωλίου. Η αρθρογράφος Ida M.Tarbell δημοσίευσε μία σειρά 19 άρθρων σχετικά με τον Rockefeller, τον αδίστακτο χαρακτήρα του και την κατάχρηση φυσικών πόρων. 

Επρόκειτο για την πρώτη «οικονομική συνωμοσία» στις ΗΠΑ. Το 1911 μετά από απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου η Standard Oil έπρεπε να διαλυθεί. Το μονοπώλιο του John D. δαιμονοποιήθηκε και η εταιρεία κομματιάστηκε σε 33 μικρότερες, διατηρώντας ωστόσο ορισμένα από τα παλιά προνόμιά της. Δύο από αυτές ήταν οι Standard Oil Company of New Jersey και η Socony (Standard Oil Company of New York), η μετέπειτα Mobil. 

Η Standard Oil υπήρξε η πρώτη πολυεθνική εταιρεία. Μέσα σε διάστημα σαράντα ετών μέσω των ελιγμών του ιδιοκτήτη της, Rockefeller, κατάφερε να ελέγχει ολόκληρη την πετρελαϊκή βιομηχανία των ΗΠΑ και όχι μόνο. Επέφερε επανάσταση στον τομέα της διύλισης, της μεταφοράς του πετρελαίου και της διείσδυσης της εταιρείας σε ολόκληρο τον τομέα καυσίμων των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του φυσικού αερίου και του ηλεκτρισμού. 

Οι τακτικές του Rockefeller για την εξαγορά των ανταγωνιστών, την εξάπλωση και το άνοιγμα των αγορών πέρα από τα όρια των ΗΠΑ, η άσβεστη δίψα για χρήμα και επιβολή, αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά των πολυεθνικών εταιρειών σήμερα. Τζέμα Δεσύλλα Ιστορικός-ερευνήτρια... 

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Τί είναι η Πολιτική.

Πολιτική

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πολιτική διαδήλωση στο κέντρο τουΧαλανδρίου το 2013
Με τον γενικό όρο πολιτική εννοείται το σύνολο των μέτρων που λαμβάνονται και των μεθόδων και διαδικασιών που ακολουθούνται, μέσω των οποίων, ομάδες ανθρώπων οργανώνονται και λειτουργούν, προκειμένου να πετύχουν κατά τον καλύτερο τρόπο και με το μικρότερο δυνατό κόστος τους σκοπούς που επιδιώκουν σε διάφορους τομείς δραστηριοτήτων. Ο όρος εφαρμόζεται τόσο σε κοινωνικές ομάδες ανθρώπων (κόμματα, οργανώσεις, συνδικάτα, συνελεύσεις κατοίκων κλπ), όσο και σε κυβερνήσεις κρατών για τον τρόπο διακυβέρνησης και χειρισμού των διαφόρων υποθέσεων. Ή επίσης αφορά οργανισμούς, εταιρείες και άλλες οργανώσεις, λαμβάνοντας ανάλογα ιδιαίτερο χαρακτηρισμό π.χ. Ναυτιλιακή Πολιτική,Αγροτική πολιτική, βιομηχανική πολιτική κ.λ.π. Η πολιτική είναι συνυφασμένη με την εξουσία και τη δύναμη που πηγάζει από αυτή.
Η άσκηση της πολιτικής αποτελεί τέχνη[1][εκκρεμεί παραπομπή] και επιστήμη και αφορά σε ιδέες και στον τρόπο εφαρμογής τους, τόσο σε ζωτικά ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και υπόστασης (ελευθερίαασφάλειαδικαιοσύνηπολιτισμός, κτλ), καθώς επίσης και σε όλα τα υπόλοιπα θέματα που αφορούν στο κοινωνικό σύνολο, στον πολίτη, στον εργαζόμενο, κτλ. Όταν η πολιτική μετατρέπεται στην τέχνη για να διατηρηθεί ή να κατακτήσει ένα κόμμα την εξουσία ως αυτοσκοπός, τότε υπεισέρχεται η διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας, το "χρήμα" και οι περισσότεροι πολίτες απογοητεύονται και παύουν να ενδιαφέρονται για αυτά που τους αφορούν, με κίνδυνο τα αποτελέσματα να είναι ολέθρια σε όλους τους τομείς. :*

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Αποτέφρωση νεκρών κατά την Εκκλησία της Ελλάδος.

Πρωτ. 5055 Ἀριθμ. Διεκπ. 2415 Ἀθήνῃσι 29ῃ Ὀκτωβρίου 2014 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 2 9 5 9 
Πρός Τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Εἰς τάς Ἕδρας των Ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, μέ ἀφορμή τό νέο νομοθετικό καθεστώς γιά τήν ἀποτέφρωση νεκρῶν, σύμφωνα μέ τά ἄρθρα 48 καί 49 τοῦ Νόμου 4277/2014 «Νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας – Αττικής και άλλες διατάξεις» (Φ.Ε.Κ. 156/1-8-2014, τ. Α΄), κατά τήν Συνεδρία Αὐτῆς τῆς 14ης μηνός Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ., ἐπελήφθη καί τοῦ ζητήματος τούτου καί ἀπεφάσισε νά σᾶς ἐνημερώσει περί τῶν κανονικῶν συνεπειῶν ἀπό τήν ἀποτέφρωση τοῦ σώματος. Μέ τά ἄρθρα 48 καί 49 τοῦ Νόμου 4277/2014 ὁ νομοθέτης δέν λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν τίς θρησκευτικές πεποιθήσεις τοῦ νεκροῦ. Ἐάν ὁ θανών δέν εἶχε ἐκφρασθεῖ ἐν ζωῇ περί τῆς μετά θάνατον ἐπιθυμίας ταφῆς ἤ ἀποτεφρώσεως τοῦ σώματός του, ἡ ἀποτέφρωση δύναται νά λάβει χώρα μέ μόνη τή δήλωση τοῦ/τῆς συζύγου ἤ «συντρόφου», μετά τοῦ/τῆς ὁποίου/ας ἔχει συνάψει «σύμφωνο συμβίωσης», ἤ τή δήλωση τῶν συγγενῶν πρώτου ἤ δευτέρου βαθμοῦ. Τοῦτο, κύημα τοῦ συγχρόνου μηδενιστικοῦ τρόπου ζωῆς καί τῆς τάσεως πρός ἀποθρησκευτικοποίηση κάθε πτυχῆς καί ἐκφάνσεως τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτελεῖ ἐκ προοιμίου καταστρατήγηση τῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεων τοῦ κεκοιμημένου μέλους τῆς Ἐκκλησίας, ἔλλειψη σεβασμοῦ καί φροντίδος πρός τό ἀνθρώπινο σῶμα. Ἡ Ἐκκλησία δέν δέχεται γιά τά μέλη Της τήν ἀποτέφρωση τοῦ σώματος, διότι τοῦτο εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. 6, 19), στοιχεῖο τῆς ὑποστάσεως τοῦ κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντος ἀνθρώπου (Γεν. 1, 24), καί περιβάλλει αὐτό μέ σεβασμό καί τιμή ὡς ἔκφραση ἀγάπης πρός τό κεκοιμημένο μέλος Της καί ὡς ἐκδήλωση πίστεως στήν κοινή πάντων ἀνάσταση. Κατόπιν τούτου, ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος ἀπεφάσισε νά ἐνημερώσει, στό πλαίσιο τῆς ἀγρύπνου ποιμαντικῆς φροντίδος Της, τό εὐσεβές Αὐτῆς πλήρωμα, κληρικούς καί λαϊκούς, γιά τίς ἀκόλουθες κανονικές συνέπειες τῆς ἀποτεφρώσεως τοῦ σώματος: -Ἡ ἀποτέφρωση τοῦ σώματος δέν εἶναι σύμφωνη πρός τήν πράξη καί παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γιά θεολογικούς, κανονικούς καί ἀνθρωπολογικούς λόγους. -Πρός ἀποφυγήν οἱασδήποτε θεολογικῆς, κανονικῆς καί ἀνθρωπολογικῆς ἐκτροπῆς, ἀπαραίτητος εἶναι ὁ σεβασμός τῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεων καί ἡ διακρίβωση τῆς οἰκείας βουλήσεως τοῦ κεκοιμημένου καί ὄχι ἡ βούληση ἤ ἡ δήλωση τῶν οἰκείων του. -Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀποδεδειγμένως οἰκειοθελῶς ἐδήλωσε τήν ἐπιθυμία περί καύσεως τοῦ σώματός του, δηλώνει τήν αὐτονόμησή του καί ὡς ἐκ τούτου δέν τελεῖται Νεκρώσιμος Ἀκολουθία καί Ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ αὐτοῦ. Παρά ταῦτα, ἐπαφίεται στήν ποιμαντική σύνεση καί τήν διακριτική εὐχέρεια τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου ἡ τέλεση ἁπλῶς Τρισαγίου. Ἐπί δέ τούτοις, κατασπαζόμενοι τήν ὑμετέραν Σεβασμιότητα ἐν Κυρίῳ, 
διατελοῦμεν μετ” ἀγάπης. 
† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος † Ὁ Σταγῶν καί Μετεώρων Σεραφείμ † Ὁ Περιστερίου Χρυσόστομος † Ὁ Κεφαλληνίας Σπυρίδων † Ὁ Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος † Ὁ Τρίκκης καί Σταγῶν Ἀλέξιος † Ὁ Καρπενησίου Νικόλαος † Ὁ Λήμνου καί Ἁγίου Εὐστρατίου Ἱερόθεος † Ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως καί Πολυκάστρου Δημήτριος † Ὁ Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας Παντελεήμων † Ὁ Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου Δαμασκηνός † Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης Ἀνδρέας † Ὁ Ξάνθης καί Περιθεωρίου Παντελεήμων Ὁ Ἀρχιγραμματεύς † Ὁ Μεθώνης Κλήμης 

Ψηλά το κεφάλι Έλληνες! Boost your ego Hellenes (Greeks)!

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Οι "πρώην" συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Ονομασία Ιδεολογία Ένταξη
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά ΑΚΟΑ κομμουνιστές (ευρωκομμουνιστές), οικολόγοι 2004
Διεθνιστική Εργατική Αριστερά ΔΕΑ κομμουνιστές (τροτσκιστές) 2004
Ενεργοί Πολίτες αριστεροί (δημοκρατικοί, πατριωτικοί) 2004
Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς ΚΕΔΑ κομμουνιστές (ενωτικοί), αριστεροί 2004
Κόκκινο κομμουνιστές (τροτσκιστές) 2004
Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων ΣΥΝ ευρωκομμουνιστές (μαρξιστές) 2004
και της Οικολογίας
Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα ΔΗΚΚΙ σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες 2007
Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας ΚΟΕ κομμουνιστές (μαοϊκοί) 2007
Οικοσοσιαλιστές Ελλάδας αριστεροί οικολόγοι 2008
Ρόζα αριστεροί (ριζοσπαστικοί) 2008
Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα ΑΠΟ αριστεροί (αντικαπιταλιστές) 2011
Ριζοσπάστες αριστεροί 2011
Ενωτικό Μέτωπο σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες 2012

Η Δράση του Έλγιν.Elgins actions.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

80 ανεκτίμητες φωτογραφίες της Κρήτης 1911 - 1949.

 Mια σπάνια συλλογή 80 φωτογραφιών από το Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και τα αρχεία Borel-Boissonnas. Ένα ψηφιδωτό της ζωής του τοπίου και των μνημείων της Κρήτης, φτιαγμένο από περιηγητές του νησιού, που με μια φωτογραφική μηχανή, κατέγραψαν τα ανύποπτα καθημερινά στιγμιότυπα για πάντα. Και τα μετέτρεψαν με τη βοήθεια του χρόνου σε Ιστορία.   © Αρχεία Borel-Boissonnas  και © Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη Πηγή: www.lifo.gr

80 ανεκτίμητες φωτογραφίες της Κρήτης 1911 - 1949

Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2014

Mea Culpa.

Ανδρέας Παπανδρέου – Τουργκούτ Οζάλ
Ελευθέριος Βενιζέλος – Κεμάλ Ατατούρκ
30.10.1930, Αγκυρα, Τουρκία
  • Ο Βενιζέλος είχε χαρακτηρίσει το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, Ουδετερότητας, Συνδιαλλαγής και Διαιτησίας του 1930 που υπεγράφη στην Τουρκία από τον ίδιο και τον Κεμάλ Ατατούρκ ως «το μεγαλύτερο πολιτικό έργο» του. Οι όροι του Συμφώνου ήταν σαφώς ευνοϊκοί για την Τουρκία, αλλά με δεδομένο το αιματηρό παρελθόν στη Μικρά Ασία, η Αθήνα επιχειρούσε μια αναγκαία και ρεαλιστική προσέγγιση.
  • Το Σύμφωνο έθεσε τη βάση για την υπογραφή του Συμφώνου Εγκάρδιας Συνεννόησης, το 1933, με το οποίο κατοχυρωνόταν το απαραβίαστο των κοινών συνόρων. Είχε ξεκινήσει η ελληνοτουρκική φιλία, η οποία ωστόσο έμελλε να διαταραχθεί κατ΄ επανάληψη εξαιτίας της τουρκικής επιθετικότητας, με αποκορύφωμα την εισβολή στην Κύπρο, το 1974. Η πρωτοβουλία του Βενιζέλου, αν και γνώρισε έντονη κριτική, υπήρξε το θεμέλιο της προσέγγισης των δύο χωρών και είχε ως βάση την επιδίωξη αποκατάστασης των σχέσεων με τους γείτονες.
Φραγκλίνος Ρούσβελτ – Ουίνστον Τσόρτσιλ – Ιωσήφ Στάλιν
Διάσκεψη Γιάλτας:  4-11.2.1945, Γιάλτα, ΕΣΣΔ
  • Οι ηγέτες των ΗΠΑ, της ΕΣΣΔ και της Βρετανίας ή αλλιώς «Οι Μεγάλοι Τρεις», συγκεντρώθηκαν στην μικρή παραθαλάσσια πόλη της Κριμαίας προκειμένου να αποφασίσουν για την τύχη του μεταπολεμικού κόσμου και κυρίως για την αποκατάσταση των κρατών που είχε καταλάβει η Γερμανία. Ο Ρούσβελτ είχε ζητήσει η συνάντηση να πραγματοποιηθεί στη Μεσόγειο, αλλά ο Στάλιν επέμεινε ότι οι γιατροί του δεν επέτρεπαν μεγάλο ταξίδι.
  • Η Διάσκεψη έχει αποτυπωθεί στην παγκόσμια ιστορική συνείδηση ως -ίσως- η σημαντικότερη αναμέτρηση δυνάμεων. Κάθε χώρα προσήλθε στις διαπραγματεύσεις με δική της ατζέντα, ενώ στο επίκεντρο βρέθηκε το μέλλον των ανατολικών χωρών και βεβαίως ο έλεγχος της Γερμανίας. Εκεί επισημοποιήθηκε η πρόθεση για τη δημιουργία του Ο.Η.Ε. Ανάλογη της κρισιμότητας και της ατμόσφαιρας μυστηρίου της Διάσκεψης υπήρξε και η φημολογία που την ακολούθησε. Μεταξύ άλλων λέγεται ότι ο Τσόρτσιλ σημείωσε σε χαρτοπετσέτα τις σφαίρες επιρροής του κόσμου και, σε μια σχεδόν τυχαία κίνηση του μολυβιού, ενέταξε την Ελλάδα στη Δύση.
Τζον Φ. Κένεντι – Νικiτα Χρουστσόφ
3-4.6.1961, Βιέννη, Αυστρία
  • Ο Κένεντι είχε μόλις κερδίσει τις εκλογές από τον Νίξον, ενώ ο συνομιλητής του είχε διαδεχθεί τον Στάλιν από το 1953. Ο Χρουστσόφ αντιμετώπισε, λοιπόν, τη συνάντηση ως ευκαιρία προκειμένου να επιβληθεί στον «άπειρο» Αμερικανό ομόλογό του, ο οποίος είχε ήδη δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα με το φιάσκο της εισβολής στον «Κόλπο των Χοίρων», στην Κούβα. Στην ατζέντα βρίσκονταν θέματα αμοιβαίου αφοπλισμού, η κατάσταση στην Ινδοκίνα, αλλά και οι ιδεολογικές διαφορές των δύο δυνάμεων.
  • Κυρίαρχο ζήτημα αποτέλεσε το καθεστώς του Βερολίνου και η συνάντηση έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πλέον αυτοκαταστροφικές ενέργειες των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, καθώς συνέβαλε στη δημιουργία της πιο επικίνδυνης πυρηνικής κρίσης όλων των εποχών. Οι συνεργάτες του Κένεντι κατόρθωσαν να πείσουν τον αμερικανικό Τύπο ότι ο Πρόεδρος τα πήγε πολύ καλά, αλλά αργότερα οι ίδιοι διπλωμάτες που τον συνόδευαν έλεγαν ότι είχαν σοκαριστεί από τις προσβολές που είχε εξαπολύσει ο Πρόεδρος της ΕΣΣΔ, ο οποίος είχε κάνει λόγο για έναν «πολύ ευφυή και πολύ αδύναμο» Κένεντι και άρχισε την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου.
Ρίτσαρντ Νίξον – Λεονίντ Μπρέζνιεφ
22-31.5.1972, Μόσχα, ΕΣΣΔ
  • Η επιδείνωση των σχέσεων ΕΣΣΔ – Κίνας και η εξομάλυνση των σχέσεων Πεκίνου -Ουάσιγκτον προκάλεσαν στο Κρεμλίνο έντονη ανησυχία για το ενδεχόμενο σινοαμερικανικού συνασπισμού εναντίον της Μόσχας. Υπό αυτές τις συνθήκες ο Μπρέζνιεφ επεδίωξε την επανέναρξη συνομιλιών με τις Η.Π.Α.
  • Ο Νίξον έγινε ο πρώτος Αμερικανός Πρόεδρος που επισκέφθηκε τη Μόσχα και οι δύο ηγέτες, έπειτα από συνομιλίες διάρκειας 105 λεπτών, υπέγραψαν τη Συνθήκη Περιορισμού Στρατηγικών Οπλων, η οποία προέβλεπε ότι κάθε μία από τις δύο χώρες μπορούσε να διατηρεί έως 200 αντιβαλλιστικούς πυραύλους. Η συνάντηση σηματοδότησε τη «χαλαρή» περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Την επόμενη χρονιά, η Συμφωνία Ειρήνης των Παρισίων τερμάτισε και επίσημα την ανάμειξη των Η.Π.Α. στο Βιετνάμ, απομακρύνοντας ένα σοβαρότατο εμπόδιο από τις αμερικανορωσικές σχέσεις. Ετσι, το 1973 ο Μπρέζνιεφ ανταπέδωσε την επίσκεψη.
Ρόναλντ Ρέϊγκαν – Μιχαήλ Γκορμπατσόφ
11-12.10.1986, Ρέικιαβικ, Ισλανδία
  • Η οικία «Χοφέι», ένα σπίτι που παλαιότερα χρησίμευε ως κατοικία του Γάλλου πρόξενου στην Ισλανδία, έγινε ο τόπος της πρώτης συνάντησης των Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και Ρόναλντ Ρέιγκαν. Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, για να συζητήσουν θέματα πυρηνικού αφοπλισμού, υπό την πίεση και του ατυχήματος στο εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας του Τσέρνομπιλ που είχε συμβεί τον Απρίλιο του ίδιου έτους.
  • Ο Ρέιγκαν επεδίωξε να προσθέσει στην ατζέντα τη σοβιετική επίθεση στο Αφγανιστάν, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα θέματα που αφορούσαν τους Εβραίους σοβιετικής καταγωγής. Η προσπάθειά του έπεσε στο κενό, όπως και το σχέδιό του για κατάργηση όλων των βαλλιστικών πυραύλων. Η συνάντηση χρησίμευσε τελικά ως προετοιμασία για την υπογραφή της Συνθήκης για όπλα μεσαίου βεληνεκούς που υπεγράφη μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων το 1987. Ο τόπος της συνάντησης έχει μετατραπεί σε μουσείο, στο οποίο δεσπόζουν διασταυρούμενες η αμερικανική και η ρωσική σημαία.
Ανδρέας Παπανδρέου – Τουργκούτ Οζάλ
30-31.1.1988, Νταβός, Ελβετία
  • Η Ελλάδα πληροφορήθηκε τη διεξαγωγή του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός μόλις το 1988, χάρη στην ιστορική συνάντηση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Τούρκο ομόλογό του Τουργκούτ Οζάλ στο περιθώριο των εργασιών του. Την προηγούμενη χρονιά, η πρόθεση του Ελληνα πρωθυπουργού να διερευνήσει την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο προκαλεί την αντίδραση των Τούρκων, που απειλούν με πόλεμο. Το τουρκικό ωκεανογραφικό σκάφος «Σισμίκ», συνοδευόμενο από φρεγάτες και αντιτορπιλικά, φθάνει ανοιχτά της Λέσβου και τίθεται σε ετοιμότητα η 4η Αποβατική Στρατιά της Σμύρνης.
  • Η σύρραξη αποτρέπεται την τελευταία στιγμή με την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων, οι οποίες βρέθηκαν ενώπιον σοβαρού κινδύνου εξευτελισμού. Στο Νταβός η Ελλάδα αποδέχεται επίσημα ότι τα πετρέλαια του Αιγαίου αποτελούν διεθνή υπόθεση και όχι ελληνική. Παπανδρέου και Οζάλ συμφωνούν να σταματήσουν τις έρευνες στην περιοχή της Θάσου και να βάλουν στο ράφι το Κυπριακό, εγκαινιάζοντας την πολιτική του «μη πόλεμος». Αργότερα, ο Ανδρέας Παπανδρέου αποκηρύσσει το «Νταβός», εκστομίζοντας το περίφημο «mea culpa».
Γιασέρ Αραφάτ – Ιτζχάκ Ράμπιν – Μπιλ Κλίντον
20.8.1993, Οσλο, Νορβηγία
  • Οι συμφωνίες του Οσλο αποτελούν σημείο καμπής στην αραβοϊσραηλινή διένεξη. Ηταν η πρώτη πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση ηγετών των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών και σκοπός ήταν να τεθεί το πλαίσιο το οποίο θα καθόριζε τις μετέπειτα σχέσεις του Ισραήλ με το παλαιστινιακό κράτος που επρόκειτο να ιδρυθεί. Οι Συμφωνίες κατέληξαν στη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία θα αναλάμβανε την ευθύνη για τη διοίκηση στα παλαιστινιακά εδάφη.
  • Προέβλεπαν δε την αποχώρηση των δυνάμεων του Ισραήλ από τμήματα της Γάζας και της Δυτικής Οχθης, ενώ ανέφεραν ότι το αργότερο εντός πέντε ετών θα έπρεπε να προετοιμαστεί η επίσημη συμφωνία, η οποία θα ρυθμίζει τα θέματα των Παλαιστινίων προσφύγων, του καθεστώτος της Ιερουσαλήμ και των Ισραηλινών εποίκων. Οσα αποφασίσθηκαν στο Οσλο οριστικοποιήθηκαν λίγες εβδομάδες αργότερα στο προεδρικό θέρετρο Καμπ Ντέιβιντ των ΗΠΑ με οικοδεσπότη τον Μπιλ Κλίντον. Αν και σήμερα οι δύο πλευρές βρίσκονται εκ νέου σε αδιέξοδο, το Οσλο διατηρεί την σημασία του, ως η πρώτη φορά που το Ισραήλ αποφάσισε να συναντηθεί με εκπρόσωπο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, την οποία παλαιότερα θεωρούσε τρομοκρατική οργάνωση.
Κιμ Γιονγκ-Ιλ – Κιμ Ντάε-Γιουνγκ
13-15.6.2000, Πιονγκγιάνγκ, Β. Κορέα
  • Η επίσκεψη του Νοτιοκορεάτη Προέδρου Κιμ Ντάε-Γιουνγκ στην Πιονγκγιάνγκ και η υπογραφή κοινής διακήρυξης με τον Βορειοκορεάτη ομόλογό του Κιμ Γιονγκ-Ιλ για την περαιτέρω βελτίωση των σχέσεων των δύο πλευρών αποτέλεσε ιστορικό σημείο για τις διμερείς επαφές. Ο ιστορικός χαρακτήρας της συνάντησης αφορά κυρίως την παντελή έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στη Β. και τη Ν. Κορέα, οι οποίες θεωρητικά βρίσκονται ακόμη σε εμπόλεμη κατάσταση.
  • Ο Πρόεδρος της Ν. Κορέας κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την πρωτοβουλία του και για την «Πολιτική της Ηλιαχτίδας» που εφάρμοσε, αλλά, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, είχε πληρώσει 500 εκ. δολάρια στους Βορειοκορεάτες προκειμένου να προσέλθουν στη συνάντηση. Οι διαρκείς παρεμβάσεις των Η.Π.Α. υπέρ της Σεούλ, το πολυετές εμπάργκο και τα πυρηνικά παιχνίδια της Πιονγκγιάνγκ είχαν ως αποτέλεσμα η επόμενη Σύνοδος Κορυφής να πραγματοποιηθεί ?με πενιχρά αποτελέσματα? μόλις το 2007.
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος – Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’
29.11.2006, Κωνσταντινούπολη
  • Σε μια εποχή εξαιρετικά κρίσιμη για τις σχέσεις Δύσης ? Ισλάμ πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ’ σε μουσουλμανική χώρα. Ο Ποντίφικας ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, αλλά ως Αρχηγός Κράτους, του Βατικανού, έπρεπε να προσκληθεί από τον Πρόεδρο της Τουρκίας.
  • Η επίσκεψη διήρκεσε 4 μέρες και ο Πάπας βρέθηκε στην Αγκυρα και την Εφεσο πριν φθάσει στο Φανάρι, για «ένα ακόμη ορόσημο στην βραδεία και επίπονη πορεία προς την επανένωση των Εκκλησιών», όπως σημείωσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Σημαντικά, όμως, ήταν και τα πολιτικά μηνύματα της επίσκεψης: ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι πνευματικός ηγέτης διεθνούς ακτινοβολίας, ισότιμος του Πάπα και η θέση του είναι αναμφισβήτητη, παρά τις συστηματικές προσπάθειες της Τουρκίας να τον υποβαθμίσουν σε Επίσκοπο της ελληνικής μειονότητας της Πόλης. Ο Πάπας πάντως φέρθηκε «πολιτικώς ορθά», επισκεπτόμενος το Μπλε Τζαμί και αποφεύγοντας να κάνει τον σταυρό του στην Αγία Σοφία…