Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Ετυμολογία της "Κρήτης".

Κρήτη: Το όνομά της σημαίνει κραταιή, αυτή που είναι κράτος. Κραταιή σημαίνει ισχυρή, δυνατή. Η Κρήτη υπήρξε η μεγαλύτερη θαλασσοκράτειρα του κόσμου και οι πρώτοι της φύλακες ήταν οι Κουρήτες από τους οποίους πήραν το όνομά τους οι Κρήτες.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ.


ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ


Στις μέρες μας, περισσότερο από ποτέ, μεγάλη ποσότητα στρατηγικά ευαίσθητων πληροφοριών ανταλλάσσονται καθημερινά, χωρίς προστασία, μέσω συμβατικών τηλεφωνικών γραμμών, κινητών τηλεφώνων ή κατά τη διάρκεια προσωπικών συναντήσεων στο γραφείο, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο κλπ. Τέτοιου είδους πληροφορίες, οι οποίες υποπίπτουν στα χέρια κάποιου αντιπάλου ή ανταγωνιστή θα μπορούσαν να αποβούν μοιραίες για εσάς, την επιχείρηση σας ή τον οργανισμό σας. Τι συσκευές υπάρχουν στην αγορά; Πώς μπορεί κανείς να συλλέξει πληροφορίες για τον ανταγωνισμό; Τι τρόποι προστασίας υπάρχουν; Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι στο χώρο του electrinic surveillance με τους κλασσικούς "κοριούς".

Look who's talking

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών, οι συσκευές υποκλοπής που είναι εγκατεστημένες σε όλο τον κόσμο, ανέρχονται σε αρκετά εκατομμύρια. Οι εφημερίδες, τα ειδικά περιοδικά και το Internet είναι γεμάτα από μικρές αγγελίες και διαφημίσεις και η προμήθειά τους είναι εύκολη υπόθεση. Οποιοσδήποτε ηλεκτρονικός μπορεί να κατασκευάσει έναν πομπό τηλεφώνου μέσα σε μισή ώρα, συναρμολογώντας δέκα βασικά ηλεκτρονικά εξαρτήματα που βρίσκονται σε αφθονία στην αγορά. Η εγκατάσταση είναι εξίσου εύκολη (ανοίγετε το τηλέφωνο, κόβετε το ένα από τα δύο καλώδια της γραμμής και παρεμβάλλετε σε σειρά τον κοριό). Για τους λιγότερο τολμηρούς, ειδικά γραφεία αναλαμβάνουν να "τελειώσουν" τη δουλειά για λογαριασμό τους. Οι "κοριοί" που χρησιμοποιούνται σήμερα διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες.

Συσκευές παγίδευσης τηλεφωνικών γραμμών

Στην αγορά διατίθεται μεγάλη ποικιλία ηλεκτρονικών συσκευών παγίδευσης τηλεφωνικών γραμμών, οι οποίες, λόγω των ιδιαίτερα μικρών διαστάσεών τους (μικρότερες και από ένα γραμματόσημο), μπορούν να συνδεθούν σε σειρά, παράλληλα ή και επαγωγικά, σχεδόν οπουδήποτε στις τηλεφωνικές γραμμές, εσωτερικά στα ΚΑΦΑΟ, ακόμη και μέσα στην ίδια την τηλεφωνική συσκευή, χωρίς να γίνουν αντιληπτές από το χρήστη.

Συσκευές παγίδευσης χώρου

Και εδώ διατίθεται μεγάλη ποικιλία συσκευών με μικρές διαστάσεις που μπορούν να τοποθετηθούν εύκολα οπουδήποτε μέσα στο γραφείο, το δωμάτιο, το σκάφος, το αυτοκίνητο για να κατασκοπεύσουν ή να καταγράψουν τις επαγγελματικές και προσωπικές σας συναντήσεις. Οι συσκευές παγίδευσης χώρου μπορούν να τοποθετηθούν σε οποιαδήποτε συσκευή ή αντικείμενο που βρίσκεται στο χώρο σας (ρολόι, σταχτοδοχείο, press papier κ.ά) ή ακόμη και μέσα στην πρίζα των 220V.
Οι τεχνικές και οι συσκευές που χρησιμοποιούνται για την υποκλοπή ποικίλλουν και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το αν πρόκειται για επαγγελματικές ή ερασιτεχνικές.

Υπάρχουν οκτώ βασικοί τρόποι υποκλοπής:


1. Ενσύρματα Μικρόφωνα

Η εγκατάσταση ενσύρματων μικροφώνων είναι μια από τις πιο κλασικές τεχνικές υποκλοπής και, εφόσον υλοποιηθεί σωστά, είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί. Αποτελείται από ένα μικρόφωνο εγκατεστημένο στο χώρο "στόχο" με το καλώδιο σύνδεσής του να απλώνεται μέχρι το σημείο ακρόασης. Επειδή το καλώδιο του μικροφώνου μπορεί να οδηγήσει στην αποκάλυψη του σημείου ακρόασης και του υποκλοπέα, συνήθως τοποθετείται στο σημείο ακρόασης πομπός μετάδοσης μέσω R.F.

2. Πομποί μετόδοσης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας R.F.

Η κατηγορία αυτή συνήθως αναφέρεται ως "κοριοί" (bugs) ή μεταδότες ανοιχτού χώρου (Free space transmitters). Κυκλοφορούν σε πολύ μικρό μέγεθος στο οποίο περιλαμβάνεται το κύκλωμα του πομπού, το μικρόφωνο και η κεραία. Τροφοδοτούνται συνήθως από μπαταρία αλλά μπορούν να συνδεθούν και σε γραμμή τροφοδοσίας συνεχούς ή εναλλασσόμενου ρεύματος. Οι περισσότερες συσκευές της κατηγορίας εκπέμπουν σήμα R.F. με το φέρον διαμορφωμένο αναλογικά κατά ΑΜ ή FM. Λειτουργούν όπως οι συμβατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί μετάδοσης, με τη διαφορά ότι μεταδίδουν σε συχνότητες που δεν μπορούν να ληφθούν από κοινούς ραδιοφωνικούς δέκτες. Πριν την έλευση της ιδιωτικής ραδιοφωνίας, χρησιμοποιείτο κατά κόρον η μπάντα των FM. Τώρα, οι απαιτήσεις αλλά και οι συχνότητες έχουν ανέβει στην περιοχή πάνω από τους 108 ΜΗΖ ή και πιο ψηλά όπου χρησιμοποιούνται συσκευές με ΡLL ή με κρύσταλλο. Υψηλότερης κλάσης μεταδότες που χρησιμοποιούνται από επαγγελματίες κάνουν χρήση ψηφιακών τεχνικών διαμόρφωσης όπως PCM, phase modulation, spread spectrum, frequency hopping, προσφέροντας καλύτερα αποτελέσματα ενώ, παράλληλα, ελαχιστοποιείται η πιθανότητα εντοπισμού τους.

3. Πομποί μετάδοσης μέσω γρομμών ρεύμοτος

Οι μεταδότες αυτής της κατηγορίας (carrier current transceivers) χρησιμοποιούν ως μέσο μετάδοσης τις γραμμές του εναλλασσόμενου ρεύματος A.C ή τις τηλεφωνικές γραμμές αντί του ελεύθερου χώρου. Η μετάδοση γίνεται συνήθως σε χαμηλές συχνότητες και η ισχύς εκπομπής είναι πολύ μικρή. Η τεχνική αυτή αναπτύχθηκε ως εναλλακτική της ασύρματης παρακολούθησης και, αν κάποιος μετασχηματιστής δε διακόπτει την ωμική συνέχεια του δικτύου, το σήμα μπορεί να φτάσει πολύ μακριά. Στην ίδια τεχνική βασίζονται τα συστήματα ενδοεπικοινωνίας ή επιτήρησης βρεφών που κυκλοφορούν σε αφθονία στην αγορά!
Μία άλλη μέθοδος είναι η τοποθέτηση πομπού χώρου μέσα στην πρίζα. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται τροφοδοσία -και ως εκ τούτου επιτήρηση του χώρου- σε 24ωρη βάση. 'Ετσι, λύνεται ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των πομπών χώρου, αυτό της τροφοδοσίας αφού όντας τοποθετημένοι σε... εχθρικό περιβάλλον η πρόσβαση σε αυτούς για αλλαγή της μπαταρίας δεν είναι πάντα εύκολη.

4. Κατασκευαστικές ατέλειες

Οι τοίχοι έχουν αυτιά! Αρκετά κτίρια λόγω σχεδίασης και κατασκευής παρουσιάζουν σε ορισμένα σημεία ατέλειες, κάνοντας εύκολη τη ζωή των ωτακουστών.Οι ακουστικές συχνότητες μεταδίδονται από τα εν λόγω σημεία σε παρακείμενους χώρους με αποτέλεσμα να καθίσταται δυνατή η παρακολούθηση.
Κατασκευαστικές ατέλειες, λεπτοί τοίχοι, αγωγοί κλιματισμού, καμινάδες, πατώματα, κλπ. μπορούν να μεταφέρουν ηχητική πληροφορία από το ένα σημείο στο άλλο. Στην αγορά κυκλοφορούν ειδικές συσκευές με ευαίσθητα μικρόφωνα "τοίχου" που πολλαπλασιάζουν το... ηχητικό αποτέλεσμα.

5. Απευθείος οκρόοση

Οι ακουστικές συχνότητες μπορούν να υποκλαπούν από απόσταση, με τη χρήση "βιονικών" κατευθυντικών μικροφώνων, μέσα από ανοιχτά παράθυρα κτιρίων ή εξωτερικούς χώρους. Η τεχνική αυτή απαιτεί την οπτική επαφή του μικροφώνου και της περιοχής που υποκλέπτεται ενώ περιβαλλοντικοί θόρυβοι επιδρούν αρνητικά επηρεάζοντας το αποτέλεσμα.
'Ενας άλλος ηλεκτρονικός τρόπος, που βασίζεται επίσης στη φυσική, είναι οι παθητικοί συντονιζόμενοι ανακλαστές μικροκυματικής ακτινοβολίας. Λίγο -πολύ είναι γνωστή η ιστορία της παρακολούθησης της αμερικάνικης πρεσβείας στη Μόσχα. Κατά τη διάρκεια μίας επιχείρησης "απολύμανσης", βρέθηκε στον αμερικάνικο θυρεό που διακοσμούσε το γραφείο του πρεσβευτή μία συσκευή που ανταποκρινόταν σε σήματα 1800ΜΗz εκπέμποντας ένα αδιαμόρφωτο σήμα. Μετά από έρευνες -και με τη συνεργασία του MΙ5- αποκαλύφθηκε ότι το σύστημα συντονιζόταν μηχανικά στην ανθρώπινη ομιλία. Όταν δεχόταν μικροκυματική ακτινοβολία κατάλληλης συχνότητας -πολλαπλάσια της συχνότητας συντονισμού- η μηχανική ταλάντωση διαμόρφωνε την ακτινοβολία μεταβάλλοντας τη φάση. Το μόνο που απέμενε ήταν η ανίχνευση της διαφοράς φάσεως και η αποδιαμόρφωση του σήματος!

6. Συσκευές μαγνητοφώνησης

Οι συσκευές μαγνητοφώνησης μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως συσκευές υποκλοπής. Το εξαιρετικά μικρό μέγεθος ορισμένων από αυτές τις καθιστά ιδανικές για απόκρυψη σε χαρτοφύλακες, τσάντες, ντοσιέ, κλπ. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο υποκλοπέας μαγνητοφωνεί τις συνομιλίες, χωρίς να γίνεται αντιληπτός από τους συνομιλητές του. Επίσης με τη χρήση κατάλληλων κυκλωμάτων προσαρμογής μπορούν εύκολα να τοποθετηθούν στην τηλεφωνική γραμμή καταγράφοντας τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις (tapping).

7. Συστήματα Laser

Τα συστήματα αυτά κατευθύνουν μια δέσμη Laser στο παράθυρο του κτιρίου που πρόκειται να γίνει η υποκλοπή. Κάθε ήχος από το . δωμάτιο προκαλεί δονήσεις στο τζάμι του παραθύρου, αντίστοιχες του πλάτους και της συχνότητας του ήχου που τις προκάλεσε. Η δέσμη Laser διαμορφώνεται από τις δονήσεις και ανακλάται πίσω στο δέκτη, όπου και αποδιαμορφώνεται.
Τα συστήματα Laser απαιτούν οπτική επαφή και καλές καιρικές συνθήκες για να λειτουργήσουν ικανοποιητικά. Το σύστημα αυτό αντικατέστησε σε μεγάλο βαθμό τους συντονιζόμενους παθητικούς ανακλαστές, δεδομένου ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας κατέστησε ιδιαίτερα εύκολη την ανίχνευση των μικροκυμάτων.

8. Τηλέφωνα

Τα τηλέφωνα είναι οι περισσότερο ευπαθείς συσκευές σε ένα δωμάτιο, από την πλευρά της ασφάλειας, ειδικά όταν πρόκειται για τη νέα γενιά ηλεκτρονικών τηλεφωνικών συσκευών. Οι τηλεφωνικές συσκευές μπορούν είτε να παγιδευτούν μέσω των τηλεφωνικών γραμμών είτε να παγιδεύσουν το χώρο που είναι τοποθετημένες (infinity transmitter). Καταρχήν, για να χρησιμοποιηθεί ένα τηλέφωνο σαν συσκευή υποκλοπής χώρου, ο υποκλοπέας πρέπει συχνά -ανάλογα με τη συσκευή που θα χρησιμοποιηθεί- να τροποποιήσει το κύκλωμα που σχετίζεται με το διακόπτη αγκίστρου και το μικρόφωνο του ακουστικού. Σε αυτή την περίπτωση το τηλέφωνο μεταδίδει τους ήχους που προέρχονται από το χώρο που βρίσκεται εγκατεστημένο, ακόμα και με το ακουστικό κατεβασμένο.
Οι πομποί απεριόριστης δράσης, μελωδικοί κοριοί ή infinity transmitters (διαλέγετε όποια ορολογία σάς αρέσει) εφευρέθηκαν πριν από αρκετές δεκαετίες από το FBI για να χρησιμοποιηθούν κατά της Μαφίας. Μετά την τοποθέτηση της συσκευής, ο υποκλοπέας καλεί τον συγκεκριμένο αριθμό, ζητάει κάποιο τυχαίο όνομα, δηλώνει ότι έκανε λάθος και ζητάει συγνώμη. Παράλληλα όμως έχει φροντίσει να αποστείλει ένα ηχητικό σήμα που ενεργοποιεί το σύστημα. 'Ετσι, η γραμμή δεν κλείνει αλλά περιέρχεται στον έλεγχό του, δίνοντάς του τη δυνατότητα να ελέγχει ακουστικά τον παρακολουθούμενο χώρο. Πρόβλημα τροφοδοσίας δεν υπάρχει, δεδομένου ότι η συσκευή λειτουργεί με το ρεύμα της τηλεφωνικής γραμμής.
Για να παγιδευτεί η τηλεφωνική γραμμή και αντίστοιχα η τηλεφωνική συσκευή που συνδέεται με αυτή, υπάρχουν αρκετοί τρόποι. Οι δύο πιο κοινοί είναι εκείνοι της τοποθέτησης σε σειρά, παράλληλα ή επαγωγικά στην γραμμή του ΟΤΕ είτε πομπών R.F, είτε ειδικών κυκλωμάτων (line interfaces) προσαρμογής της τηλεφωνικής γραμμής με συσκευές καταγραφής τηλεφωνικών συνδιαλέξεων. Οι περισσότερες από τις συσκευές που προαναφέραμε δεν απαιτούν τροφοδοσία αλλά λειτουργούν με το ρεύμα της γραμμής. Το μέγεθός τους και το καμουφλάρισμά τους ποικίλλει. Παλιότερα που υπήρχαν τηλέφωνα με κάψες, οι... παρακολουθούντες άνοιγαν την κάψα και τοποθετούσαν τον πομπό μέσα. Σήμερα, που οι κοινότεροι πομποί έχουν μέγεθος φακής μπορούν να τοποθετηθούν οπουδήποτε, ακόμη και μέσα στο jack της τηλεφωνικής συσκευής. Το μειονέκτημα των περισσότερων συσκευών του είδους είναι ότι, απορροφώντας ρεύμα από τη γραμμή, μεταβάλλουν τα χαρακτηριστικά της και μπορούν να γίνουν εύκολα αντιληπτοί ακόμη και από αντιπαρακολουθητικές συσκευές που κοστίζουν ελάχιστα χρήματα.
Τελευταία, έχουν κάνει την εμφάνιση τους στην αγορά επαγωγικά κυκλώματα προσαρμογής (Iine interfaces) τα οποία εντοπίζονται πολύ δύσκολα αφού δεν προκαλούν καμιά μεταβολή των ηλεκτρικών χαρακτηριστικών της γραμμής.
Υπάρχουν, βέβαια, ακόμα πιο επαγγελματικοί τρόποι παρακολούθησης. Το σύστημα που έφερε πραγματική επανάσταση στο χώρο ήταν μία σχεδίαση του Peter Wright, ειδικού επιστήμονα του ΜΙ5 (της αγγλικής αντικατασκοπίας). Όλα τα συστήματα μέχρι τότε απαιτούσαν πρόσβαση στον προς παρακολούθηση χώρο, προκειμένου να τοποθετηθεί ο κοριός ή οποιαδήποτε άλλη συσκευή παρακολούθησης. Ο Wright διοχέτευσε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία υψηλής συχνότητας στη γραμμή η οποία μπορούσε να διαπεράσει το άγκιστρο, ώστε να ενεργοποιήσει το μικρόφωνο που μετέδιδε όλα όσα συνέβαιναν σε ακτίνα 4 μέτρων.

Fax

'Οσον αφορά την παρακολούθηση fax, μπορεί να μην είναι τόσο εύκολη όσο η υποκλοπή τηλεφωνημάτων αλλά... τίποτα δεν είναι αδύνατο στα ηλεκτρονικά. Δεν μπορούμε π.χ. να συνδέσουμε ένα τρίτο fax παράλληλα στη γραμμή προκειμένου να λάβουμε και εμείς αντίγραφο, δεδομένου ότι τα fax ανταλλάσσουν αρχικά κάποιο πρωτόκολλο επικοινωνίας (handshaking) με σκοπό το συντονισμό τους και συνεχίζουν να ανταλλάσσουν πληροφορίες σε κάθε αλλαγή σελίδας. Στην αγορά υπάρχουν ειδικές συσκευές υποκλοπής fax -φημίζονται ιδιαίτερα όσες είναι κατασκευασμένες στο Ισραήλ- αλλά ο απλούστερος τρόπος είναι να ηχογραφήσετε π.χ. σε μία συσκευή DΑΤ (Digital Audio Tape) στο ένα κανάλι το ηχητικό σήμα που παράγεται από τις συσκευές fax και στο άλλο, ένα σταθερό τετραγωνικό σήμα συγχρονισμού 1000Hz. Κατά την αναπαραγωγή είναι απαραίτητο ένα fax/modem encoder.
Είναι προφανές, από όλα όσα προαναφέραμε, ότι το τηλέφωνο είναι ένας αδύνατος κρίκος στην αλυσίδα της ασφάλειας μίας επιχείρησης. Στην αγορά υπάρχουν συσκευές εντοπισμού πομπών, ενώ πολύ καλή δουλειά θα έκανε και ένα spectrum analyzer. Στην πράξη, καλό θα ήταν να απομακρύνετε το τηλέφωνο από την αίθουσα συσκέψεων (στην ανάγκη βγάλτε το από την πρίζα), ενώ ένα άλλο αντίμετρο είναι η τοποθέτηση ενός πυκνωτή 0,01μF παράλληλα στην τηλεφωνική γραμμή στο σημείο σύνδεσης με το τηλέφωνο. Τέλος, θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε κωδικοποιητές -scramblers- που θα διασφάλιζαν σε κάποιο βαθμό την επικοινωνία π.χ. των κεντρικών γραφείων της εταιρείας με το υποκαταστημα της.

Κινητή τηλεφωνία

Όσο η τεχνολογία στις τηλεπικοινωνίες εξελίσσεται, άλλο τόσο, αντίστοιχα, εξελίσσονται οι τεχνικές και οι συσκευές υποκλοπής. Συχνά, βλέπουμε στον τύπο αναφορές για υποκλοπές κινητών τηλεφώνων, οι οποίες ωστόσο αναφέρονται κατά κανόνα σε χώρες που χρησιμοποιούν αναλογικά συστήματα. Τα συστήματα αυτά ευνοούν την ηλεκτρονική απάτη -με την κατασκευή κλώνων- η οποία στην Αμερική ξεπέρασε το1994 τα 500 εκατομμύρια δολάρια!
Το 1988, ένας υποκλοπέας κινητών τηλεφώνων υπέκλεψε συνομιλία του προέδρου της εταιρείας Popeye's Fried chicken. Στη συνομιλία ο πρόεδρος της εταιρείας συζητούσε τα σχέδια ανάληψης εμπορικού ελέγχου έναντι της ανταγωνίστριας εταιρείας Church's Fried chicken. Είναι προφανές ότι ο υποκλοπέας είχε -εκ των έσω- στοιχεία για τα σχέδια της εταιρείας, τα οποία θα μπορούσε να πουλήσει στον ανταγωνιστή.
Ακόμη και υψηλού επιπέδου κυβερνητικά στελέχη δεν εξαιρούνται από τις υποκλοπές των κινητών τηλεφώνων τους. Το 1990, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών George Bush είχε μια τηλεφωνική επικοινωνία, μέσω κινητού τηλεφώνου, με τον Robert Byrd σχετικά με τον πόλεμο στον κόλπο. Η συνομιλία υπεκλάπη "κατά λάθος" όπως ανακοινώθηκε εκ των υστέρων- από ένα δημοσιογράφο των Daily Times στο Glouster της Massachusetts, ο οποίος αργότερα δημοσίευσε τη σχετική ιστορία

Στην Ελλάδα, όπως είναι γνωστό, έχει υιοθετηθεί το GSM (Global Mobile System), μία από τις βασικές παραμέτρους σχεδίασης του οποίου είναι η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών. Η μέθοδος κρυπτογράφησης που χρησιμοποιείται βασίζεται στη χρήση συμμετρικού αλγορίθμου κρυπτογράφησης ροής (stream cipher)
Προκειμένου να επιτευχθεί το maximum της ασφάλειας για την κρυπτογράφηση -αποκρυπτογράφηση απαιτούνται τα εξής:

Οι μοναδικές κλείδες ασφαλείας -Κί- που υπάρχουν για κάθε συνδρομητή.

Οι τυχαίοι αριθμοί -R- που παράγει το δίκτυο

Η δημιουργία, με τη βοήθεια του Κί και του R, του απαντητικού αριθμού SRES (Signed RESpOnse)

Οι αλγόριθμοι κρυπτογράφησης Α3 (αλγόριθμος πιστοποίησης), Α5 (αλγόριθμος κρυπτογράφησης φωνής) και Α8 (αλγόριθμος παραγωγής του κλειδιού Kc). Η μοναδικότητα των κλειδιών και η συμμετοχή των τυχαίων αριθμών R εγγυώνται -κάθε φορά- τη μοναδικότητα του κωδικού.

(Σε προσεχές άρθρο θα αναφερθούμε αναλυτικά στον τρόπο κρυπτογράφησης που χρησιμοποιείται στο GSM)

Είναι λοιπόν απόλυτα ασφαλές το κινητό τηλέφωνο; Στην ουσία ναι! Θεωρητικά θα μπορούσε κάποιος να παρακολουθήσει, όχι τα κινητά τηλέφωνα, αλλά τις μικροκυματικές ζεύξεις μεταξύ των σταθμών βάσεως και του κεντρικού συστήματος. Οι υψηλές συχνότητες (23 ή 38 GHz), η μεγάλη κατευθυντικότητα των συγκεκριμένων μεταδόσεων και αρκετές άλλες τεχνικές λεπτομέρειες καθιστούν πρακτικά αδύνατο το συγκεκριμένο τρόπο παρακολούθησης, δεδομένου ότι απαιτείταί εξοπλισμός πολλών εκατομμυρίων για αμφίβολα αποτελέσματα. Γι ' . αυτό, άλλωστε, σε περιπτώσεις θεμάτων εθνικής ασφάλειας ή δίωξης κοινού εγκλήματος (όπως η περίπτωση του αλβανού απαγωγέα), ακόμη και οι κρατικές υπηρεσίες καταφεύγουν στα δίκτυα για βοήθεια.
Του λόγου -που μεταδίδεται απο κινητό τηλέφωνο- το... ασφαλές επιβεβαιώνεται και από το πόρισμα της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας του Απορρήτου των Επικοινωνιών που συνέρχεται βάσει του νόμου 2225/1994. Το πόρισμα επισημαίνει ότι "η παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων από κινητό σε κινητό είναι δύσκολη έως αδύνατη".
Όλα τα παραπάνω αφορούν κοινές περιπτώσεις απλής βιομηχανικής κατασκοπίας ή κρεβατοκάμαρας, διότι, αν αποφασίσει π.χ. να ασχοληθεί μαζί σας η NSA (National Security Agency), το πράγμα είναι τελειωμένο.
Ο "παγκόσμιος κοριός" της που αποτελείται από 52 δορυφόρους και 25 επίγειες βάσεις μπορεί και επεξεργάζεται με λέξεις "κλειδιά" και χρήση computerized voice recognition systems εκατομμύρια συνδιαλέξεις καθημερινά! Στο πόρισμα της Επιτροπής αναφέρεται: "η χρήση ασυρμάτων τηλεπικοινωνιών έχει καταστήσει εφικτή την καταγραφή μη κρυπτογραφημένων επικοινωνιών ανά τον πλανήτη από παγκόσμια συστήματα ανίχνευσης και υποκλοπής".
Αν πιστεύετε ότι ο μεγάλος αδερφός της NSA δεν έχει λόγο να ασχοληθεί μαζί σας και ότι αυτά που συζητάτε στο τηλέφωνο δεν τον αφορούν, τότε μπορείτε σχεδόν άφοβα να μιλάτε από κινητό σε κινητό, αφού είναι ο ασφαλέστερος τρόπος συνομιλίας σήμερα.
Παραμένει βέβαια σε εκκρεμότητα η περίπτωση συνομιλίας από κινητό σε σταθερό. Εκεί καλό θα είναι να προσέχετε τι λέτε δεδομένου ότι το μεν κινητό μπορεί να παρέχει ασφάλεια, αλλά για το σταθερό ισχύουν όλα όσα είπαμε παραπάνω...

Video Παρακολούθηση

Σε αρκετές περιπτώσεις είναι δυνατή η παρακολούθηση και καταγραφή όχι μόνο του ήχου αλλά και της εικόνας. Σήμερα, υπάρχουν στην ελληνική αγορά βιντεοκάμερες μεγέθους σπιρτόκουτου, ενώ ανάλογο μέγεθος έχει και ένας πομπός.
Αυτά βέβαια για τους "ερασιτέχνες" γιατί οι επαγγελματίες του είδους έχουν προχωρήσει πολύ. Είναι γνωστή η περίπτωση μυστικής υπηρεσίας που είχε τοποθετήσει την κάμερα στην κεραία ενός αυτοκινήτου. Η αστυνομία γειτονικής χώρας είχε τοποθετήσει τηλεχειριζόμενη κάμερα στον καθρέφτη ενός αυτοκινήτου. Οι αστυνομικοί βρίσκονταν στο κέντρο επιχειρήσεων, 500 χιλιόμετρα μακριά και με τη βοήθεια αναμεταδοτών έλεγχαν όχι μόνο τη γωνία λήψεως αλλά και το zoom!
Προσοχή λοιπόν στα αυτοκίνητα που έχουν παρκάρει επί μέρες έξω από το σπίτι ή το γραφείο σας. Μιλώντας για αυτοκίνητα καλό θα ήταν να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχει, ίσως, συναγερμός που να μπορεί να αντισταθεί στη σύγχρονη... διαρρηκτική τεχνολογία. Είναι περιττό να επισημάνουμε τι θα μπορούσε να τοποθετήσει κανείς ανοίγοντας το αυτοκίνητο σας.
Από απλούς πομπούς μετάδοσης φωνής μέχρι κάμερες και συσκευές εντοπισμού.
Οι δαιμόνιοι κατασκευαστές τοποθετούν κάμερες παντού. Σε γυαλιά, καρφίτσες γραβάτας, καρφίτσες πέτου, beeper, κινητά τηλέφωνα, ρολόγια τοίχου, τσαντάκια μπανάνα που μπαίνουν στη μέση κ.ά. Προσοχή λοιπόν στα δώρα που σας φέρνουν για το γραφείο σας. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας! Μπορεί αυτός που σας το προσφέρει να σας "αγαπά" τόσο πολύ που να επιθυμεί μία απευθείας τηλεοπτική σύνδεση μαζί σας.

Είναι προφανές, με όλα όσα αναφέραμε, ότι δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια στις επικοινωνίες, δεδομένου ότι κάθε σήμα που μεταδίδεται ασύρματα ή ενσύρματα μπορεί να ληφθεί παράλληλα και από κάθε... ενδιαφερόμενο επίδοξο James Bond. Ο βασικότερος κανόνας προστασίας είναι να προσέχετε τι λέτε. Στο άρθρο σάς προτείναμε και μερικούς επιπλέον τρόπους προστασίας. Εφαρμόζοντάς τους θα είστε καλυμμένοι από το 90% των περιπτώσεων παρακολούθησης. Για το υπόλοιπο 10% υπάρχουν και οι ειδικοί...

Αποχαιρετισμός Δημάρχου Γιάννη Κουράκη.

«Στις μέρες μας λέγεται συχνά ότι ο Πολιτικός χρόνος είναι εξαιρετικά πυκνός.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι το ίδιο συμβαίνει και με τον φυσικό χρόνο, που στη σημερινή πολυάσχολη καθημερινότητα, φαίνεται να κυλά απίστευτα γρήγορα.
Έκανα αυτές τις σκέψεις αναλογιζόμενος πόσο γρήγορα, έχουν περάσει σχεδόν δώδεκα χρόνια από τότε που αποφάσισα να απομακρυνθώ από την κεντρική πολιτική σκηνή  -παρότι επικεφαλής του κρίσιμου για εκείνη την εποχή Υπουργείου Αθλητισμού- και να ασχοληθώ με την πόλη μας το Ηράκλειο και τα προβλήματα του.
Ήταν μια απόφαση ζωής, που είχε αφετηρία την αγάπη μου για τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα και την βαθειά πεποίθηση μου ότι αυτή η πόλη είχε πολλά περιθώρια και δυνατότητες να αλλάξει ΡΙΖΙΚΑ.
Να αλλάξει λειτουργικά, αισθητικά και περιβαλλοντικά ή όπως είπαμε τότε στους Ηρακλειώτες, να γίνει“Πρωτεύουσα Πόλη” για την Κρήτη,  για την Ελλάδα και τη Μεσόγειο, όπως η ιστορική και πολιτισμική της διαδρομή  στους αιώνες επιβάλλει.
Με μια ομάδα πρόθυμων και αποφασισμένων να αναλάβουν το ρίσκο συνεργατών, Οραματιστήκαμε,Σχεδιάσαμε, Τολμήσαμε, Αφουγκραστήκαμε τους πολίτες και καταφέραμε με συνεχή σκληρή δουλειά, να αλλάξουμε την πόλη μας.
Μάλιστα, σε Πανελλήνιο επίπεδο, όταν κάποιοι μιλάνε για Δήμους που άλλαξαν πρόσωπο, στο μυαλό όλων , αυτόματα, έρχεται, ο Δήμος Ηρακλείου.
Το Ηράκλειο άλλαξε πρόσωπο, και οι πολίτες διάθεση, αναδείχτηκε η φυσιογνωμία του και η ιστορική του κληρονομιά, με σεβασμό στην παράδοση, στην ιστορία, στις ηθικές και πολιτιστικές του αξίες.
Αν κάνει κανείς ένα “φλάς-μπακ” στο Ηράκλειο του πριν το 2003, είναι σαν να βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια εντελώς άλλη πόλη.
Τα Ενετικά Τείχη με τις πανέμορφες πύλες και τις χαμηλές πλατείες που οι Ηρακλειώτες χαίρονται σήμερα και απολαμβάνουν  δράσεις Πολιτισμού, η Λεωφόρος Κνωσού, η Πεταλοειδής, η Λεωφόρος Παπαναστασίου, η Λεωφόρος Παρασκευοπούλου, η Παραλιακή Λεωφόρος, η Λεωφόρος Ούλαφ Πάλμε, η Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι μερικά από τα πιο “χτυπητά” έργα που έχουν σφραγίσει την εικόνα της πόλης.
Υπάρχουν βέβαια και πολλά άλλα που θα αναφέρω ενδεικτικά, όπως το Πολιτιστικό Κέντρο με την Πλατεία Φανερωμένης -όπου πρόσφατα απολαύσαμε την πρώτη Μουσική Εκδήλωση- το κτίριο της Πλατείας Δασκαλογιάννη,  τη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, που από επικίνδυνο, ετοιμόρροπο, και χωρίς προσωπικότητα κτίριο, μεταμορφώθηκε σε ένα μεγαλοπρεπές κτίσμα στην καρδιά της πόλης, αντάξιο του έργου και της παράδοσης της σπουδαίας αυτής πνευματικής κιβωτού.
Και βέβαια στις πολυάριθμες διανοίξεις, τις  αναπλάσεις, τις πεζοδρομήσεις, τις κοινωνικές δράσεις, τα δίκτυα, τη στήριξη των κοινωνικών δομών και των κοινωνικών κινημάτων της πόλης μας.
Όλα αυτά βέβαια και πολλά άλλα που δεν θα αναφέρομαι σεβόμενος το χρόνο σας, δεν έγιναν πατώντας κουμπιά.
Απαιτήθηκαν ατελείωτες ώρες σκληρής δουλειάς, επίβλεψης, προετοιμασίας μελετών, συγκρούσεων και διεκδικήσεων σε όλα τα επίπεδα.
Δεν είναι τυχαίο που το Ηράκλειο βρίσκεται στις πρώτες θέσεις των χρηματοδοτήσεων πανελλαδικά.
Ακόμα κι όταν βρεθήκαμε μπροστά στα τελευταία πολύ δύσκολα χρόνια, με τις δραματικές περικοπές των πόρων, τις αυξημένες ανάγκες λόγω “Καλλικράτη” και της συνένωσης Δήμων διαφόρων ταχυτήτων, το Ηράκλειο όχι μόνο στάθηκε όρθιο, αλλά και συνέχισε το ρυθμό των έργων και των παρεμβάσεων του, χωρίς επιβάρυνση των Δημοτών διατηρώντας τα χαμηλότερα Δημοτικά Τέλη στη χώρα.
Θα σας δώσω τώρα μερικά στοιχεία κατά τομείς, για να αντιληφθείτε το τεράστιο έργο που έχει γίνει σ’ αυτή την πόλη, που, είμαι βέβαιος πως όχι μόνο οι απλοί πολίτες, αλλά και πολλοί από μας τους ίδιους αγνοούν.
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΕΝΤΑΓΜΕΝΑ ΣΕ ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ:
-   3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης (Γ΄ΚΠΣ): 99
-    ΕΣΠΑ (την περίοδο 2007 – 2013): 68 + 4 (στο Πρόγραμμα Αλέξανδρος Μπαλτατζής)
-   Εκατοντάδες διανοίξεις, έργα, δράσεις (την περίοδο 2003 – 2014) από ίδιους πόρους.
-   Από ίδιους Πόρους και με Αυτεπιστασία (την περίοδο 2011-2014) πάνω από 150.
-   Μελέτες ώριμες και σε εξέλιξη για την επόμενη περίοδο: 97.
Στη Δημοκρατία, κυρίαρχο συστατικό στοιχείο αποτελεί το Δικαίωμα στην Επιλογή. Αυτό το στοιχείο την καθιστά βεβαίως μη προβλέψιμη, αλλά της προσδίδει γοητεία και μυστήριο, που την κάνει ελκυστική.
Η επιλογή βέβαια, μπορεί να αποβεί τελικά καλή ή κακή, χρήσιμη ή όχι για κείνους που αποφασίζουν. Πολύ περισσότερο όταν στη διαμόρφωση της επικρατεί το συναίσθημα, που διαμορφώνεται, ενίοτε μέσα σε συνθήκες σκληρής αντιπαράθεσης, στρέβλωσης και υποβάθμισης του έργου, συκοφαντίας, λάσπης και μεθοδεύσεων, που βρίσκουν εύκολα πρόσφορο έδαφος, ιδιαίτερα στην Ηλεκτρονική εποχή μας.
Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής, είναι πάντα σεβαστό και βεβαίως κρίνεται από τη ζωή και το χρόνο, που αποτελούν τη “Λυδία λίθο” κάθε πολιτικής πράξης.
Εμείς πάντως, και στη νέα θέση που μας κατέταξε ο Ηρακλειώτικος λαός, δηλώνουμε όρθιοι και παρόντες. Και θέλουμε να τον διαβεβαιώσουμε ότι θα είμαστε εδώ, πάντα με το βλέμμα στον πολίτη, στους ίδιους κοινούς αγώνες, με το ίδιο πάθος, και την ίδια αποφασιστικότητα.
Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τους πολίτες του Ηρακλείου, τους συνεργάτες μου, τη Δημοτική μας ομάδα, το Δημοτικό Συμβούλιο το σημερινό και όλα τα προηγούμενα. Ιδιαίτερα ευχαριστώ,  τα στελέχη και τους εργαζόμενους του Δήμου, καθώς και όλους τους εκπροσώπους των φορέων που συνεργαστήκαμε.
Επίσης ευχαριστώ, τα Μ.Μ.Ε., και όλους εσάς που παρακολουθούσατε και προβάλλατε τις δραστηριότητες του Δήμου μας.
Τέλος, όπως με ξέρετε όλα αυτά τα χρόνια, θα συνεχίσω να είμαι πάντα παρών,  στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες για τους ανθρώπους και τα προβλήματα τους».

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Άρθουρ Έβανς: «Οι Φοίνικες πήραν το αλφάβητο από τους Κρητικούς»

Παλαιότερα επικρατούσε η θεωρία ότι οι αρχαίοι Έλληνες παρέλαβαν το αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι κατοικούσαν στις ακτές της Συρίας – Παλαιστίνης.
 
Ενώ συνέβη ακριβώς το αντίθετο: Οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από τους Κρήτες αποίκους, οι οποίοι κατά τον 13ον π.Χ. αιώνα αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι, όπως μας είναι γνωστοί, από την Παλαιά Διαθήκη.
 
Ο Άρθουρ Έβανς, Άγγλος αρχαιολόγος υποστηρίζει: «Η Γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής».
 
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
 
Τον Ιούνιο του 1952 ο Άγγλος αρχιτέκτονας, ο Μάικλ Βέντρις ανακοίνωσε δημόσια ότι μπόρεσε να αποκρυπτογραφήσει μια άγνωστη μέχρι τότε γραφή, την Κρητικομυκηναϊκή γραμμική γραφή τύπου Β΄, στην οποία βρίσκονται γραμμένες πολλές πινακίδες από την Κρήτη, τις Μυκήνες, την Πύλο κ.ά. και, το κυριότερο, ότι η γλώσσα των πινακίδων αυτών είναι η Ελληνική.
 
Η σπουδαιότητα της ανακοίνωσης του Βέντρις για την επιστήμη γενικότερα (που έλυνε, επιτέλους, το μυστήριο, το μυστήριο των πινακίδων της γραμμικής γραφής Β’), αλλά ιδίως για τον ελληνικό πολιτισμό, που η γραπτή του παράδοση μεταφερόταν επτά περίπου αιώνες νωρίτερα (από τον 8ο αιώνα π.Χ. στον 15ον), ήταν ανυπολόγιστης σημασίας.
 
Άλλαζαν, άρδην τα δεδομένα της ιστορίας μας, αφού αυτή εξαρτάται και προσδιορίζεται χρονικώς, κατά κύριο λόγο, από τις γραπτές μαρτυρίες.
 
Είχε προηγηθεί η έρευνα του Άγγλου αρχαιολόγου Έβανς, ο οποίος έκαμε ανασκαφές στην Κρήτη.
 
Είχε παρατηρήσει ότι από τους κατασπαρμένους στα διάφορα μουσεία της Ευρώπης σφραγιδόλιθους, εκείνοι που η προέλευσή τους ήταν γνωστή προέρχονταν από την Κρήτη.
 
Έτσι, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι κοιτίδα της γραφής αυτής ήταν η Κρήτη. Γι’ αυτό το 1893 άρχισε τις έρευνες στην Κρήτη.
 
Ευθύς εξ αρχής ο Έβανς υποστήριξε ότι τα συλλαβογράμματα της γραμμικής γραφής Β’ δεν εκφράζουν γλώσσα ανατολικής προελεύσεως (όπως επιστεύετο πριν από την αποκρυπτογράφηση), αλλά μόνο ελληνικά.
 
Ο Έβανς ακόμη είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, βασιζόμενος σε παρατηρήσεις του επί της εξελίξεως των διαφόρων συλλαβογραμμάτων, ότι οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από Κρήτες αποίκους, οι οποίοι μετά τον 13ον π.Χ. αιώνα αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης ως Φιλισταίοι.
 
Έτσι, ο Έβανς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: Η Γραφή της Κρήτης είναι η μήτηρ της Φοινικικής γραφής!..
 
Περίπου την ίδια εποχή ο Ρενέ Ντυσσώ διετύπωσε ανάλογη άποψη: «Οι Φοίνικες είχον παραλάβει πρωιμότατα το αλφάβητόν των παρά των Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει τούτο εκ της Κρητομυκηναϊκής γραφής».
 
Η διαφορά είναι ότι το φοινικικό σύστημα γραφής παρέμεινε συλλαβάριο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους Έλληνες, ενώ η ελληνική φυσιολογική εξέλιξη κατέληξε στο σημερινό γνωστό αλφαβητικό σύστημα γραφής, το πρώτο δηλαδή αλφαβητάριο στον κόσμο.
 
Αυτήν την γραφή Β’ επέτυχε να αποκρυπτογραφήσει το 1952 ο Άγγλος αρχιτέκτονας Ventris με την συνεργασία του μεγάλου Ελληνιστή Τσάντγουικ, ο οποίος έχει γράψει σχετικά:
 
«Όλοι οι Έλληνες πρέπει να σέβονται το κομμάτι αυτό του μαυρισμένου πηλού, γιατί αυτό κατ’ εξοχήν έπεισε τον κόσμο ότι οι δημιουργήσαντες τον μυκηναϊκόν πολιτισμό ήσαν Έλληνες. Η γλώσσα που μιλούσαν 1.700 χρόνια πριν να γεννηθεί ο Χριστός, είναι με μερικές διαφορές η ίδια γλώσσα με την Ελληνική που μιλιέται σήμερα.
 
Και υπάρχουν ακόμη πολλά που δεν τα ξέρουμε για τις απαρχές της Eλληνικής γλώσσας…».
 
Ο Μάικλ Βέντρις, που πέτυχε την αποκρυπτογράφηση, ήταν χαρισματικό πνεύμα.
 
Μπορούσε να μαθαίνει εύκολα ξένες γλώσσες, είχε μια σπάνια συνδυαστική φαντασία, ήταν ικανός να ξεχωρίζει τις κανονικότητες μέσα στην ποικιλία και γενικά, όπως γράφει ένας συνεργάτης του, «είχε τη δύναμη να διακρίνει την τάξη μέσα στο φαινομενικό χάος, το χάρισμα δηλαδή που χαρακτηρίζει το έργο όλων των μεγάλων ανδρών».
 
Γι’ αυτό και επέτυχε να λύσει ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα.
 
Έτσι, έλυσε τη μεγάλη απορία χιλιάδων μελετητών της ελληνικής ιστορίας, τους οποίους απασχολούσε το ερώτημα: «Πώς συμβαίνει οι Έλληνες με τόσο υψηλό επίπεδο πολιτισμού να πάρουν το αλφαβητάριο από τους Φοίνικες;..».
 
Ο θάνατός του το 1956, σε ηλικία 34 ετών σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, άφησε πολλά ερωτήματα, τα οποία παραμένουν αναπάντητα μέχρι σήμερα.
 
Χάρη στον Βέντρις αποδείχτηκε ότι η ελληνική, η αρχαιότερη γλώσσα απ’ όσες ομιλούνται και γράφονται σήμερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι εντυπωσιακά αρχαιότερη από όσο εθεωρείτο στις αρχές του 20ού αιώνα. 
 
Τα ελληνικά και πρωτοελληνικά φύλα διέθεταν διάφορα συστήματα γραφής. Αυτό έγινε γνωστό από τις πήλινες πινακίδες που τα «αρχεία» της ελληνικής γης διαφύλαξαν επί χιλιετίες και ήρθαν στο φως κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, «γράμμα λίθων γαίας παναληθέος».
 
Τα γραπτά αυτά μνημεία παρουσιάζουν κανονική εξέλιξη: Πρώιμο εικονογραφικό στάδιο (ιερογλυφικό), συλλαβογραφικό, τέλος φθογγογραφικό. Δύο από αυτά τα συστήματα, το Κυπριακό συλλαβογραφικό και η Γραμμική γραφή Β’, έχουν ήδη αποκρυπτογραφηθεί και εκφράζουν ολοκάθαρα την ελληνική γλώσσα με αδιάσπαστη ενότητα μέχρι σήμερα.
 
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και μεγάλος Ελληνιστής G. Murray γράφει: «Η ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα. Μια σκέψη μπορεί να διατυπωθεί με άνεση και χάρη στην Ελληνική, ενώ γίνεται δύσκολη και βαρειά στη Λατινική, Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική κ.λπ.. Η Ελληνική είναι η τελειότερη γλώσσα, επειδή εκφράζει τις σκέψεις τελειότερων ανθρώπων».
 
Οι Ευρωπαίοι ειδικοί περί τα γλωσσικά στο σύνολό τους υποστηρίζουν ότι «η αρχαία ελληνική γλώσσα έχει υψηλή μορφοποιητική ικανότητα, που διαμορφώνει τη σκέψη και κάνει τους μαθητές που γνωρίζουν αρχαία Eλληνικά, να διαπρέπουν στις θετικές επιστήμες».
 
Στην Ελλάδα, όμως, πανεπιστημιακός καθηγητής επιθυμεί διακαώς την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο… Και υπάρχουν, δυστυχώς, ουκ ολίγοι ομονοούντες…
 
Ο Γερμανός φυσικός επιστήμων Μax Von Laye (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής) γράφει: «Οφείλω χάριτας στη Θεία Πρόνοια, διότι ευδόκησε να διδαχθώ τα αρχαία Ελληνικά, που με βοήθησαν να διεισδύσω βαθύτερα στο νόημα των θετικών επιστημών».
 
Τη δήλωση αυτή την έκαμε, όταν διαπίστωσε ότι η ελληνική γλώσσα είναι μια τέλεια μαθηματική δημιουργία, διαπίστωσε τη μαθηματική δομή της.
 
Εμείς συνεχίζουμε την «απλοποίησή» της μέχρι να την κάνουμε αγνώριστη.Σ’ αυτό απαντά ο Γάλλος καθηγητής Masse Roger λέγοντας: «Κάθε απλοποίηση στη γλώσσα είναι απλά ένα χάσιμο σκέψεως».
 
Αλλά, είναι διδακτικότατη η προτροπή του Προέδρου της Διεθνούς Ακαδημίας προς διάδοση του Πολιτισμού Φραγκίσκου Λιγκόρα, ο οποίος τον Μάρτιο του 1997 έκαμε την παρακάτω δήλωση στο Πάντειο Πανεπιστήμιο:
 
«Έλληνες, να είστε υπερήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μη την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ζωντανέψτε τους αρχαίους σας συγγραφείς, κάνετε γνωστόν το συλλογισμό τους…».
 
 
 
(Αθανάσιος Δέμος, ellinikoarxeio, thecuriosityofcat)
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.g

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Προκαλώντας τις ΗΠΑ, η Αργεντινή στρέφεται προς την Κίνα πριν από την πτώχευση

Εκτύπωση

Λίγο πριν το πιθανό default (αθέτηση πληρωμών) της Αργεντινής στο τέλος αυτού του μήνα, η «εμπόλεμη» χώρα στρέφεται προς την Ρωσία και την Κίνα, σε μία προσπάθεια που δείχνει να περιφρονεί τα δικαστήρια των ΗΠΑ και τα «ληστρικά αμοιβαία κεφάλαια» (vulture funds), όπως αυτό του Paul Singer, που απαιτούν η Αργεντινή να αποπληρώσει το χρέος της στο ακέραιο.
Αφότου προειδοποίησε τη διεθνή κοινότητα ότι η νομική μάχη της χώρας με τον Singer και τους άλλους holdouts (ομολογιούχοι που έμειναν εκτός αναδιάρθρωσης) είναι πολιτικό ζήτημα, η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρχνερ έχει υπάρξει απασχολημένη με το να δρομολογεί εμπορικές συμφωνίες, επενδύσεις και γραμμές πίστωσης με τις δύο υπερδυνάμεις ώστε να βοηθήσει στη μετρίαση τυχόν επιπτώσεων από την πιθανή αθέτηση πληρωμών.
Η Κίρχνερ υπερηφανεύτηκε σχετικά με τη νέα διεθνή συνεργασία στο Twitter το Σαββατοκύριακο. Το σημαντικότερο είναι ότι η Αργεντινή είναι κοντά στο κλείσιμο μιας σύμβασης ανταλλαγής νομισμάτων (currency swap) αξίας $11 δισ. με την Κίνα, για να ενισχύσει τα φθίνοντα αποθέματα συναλλάγματος που χρησιμοποιεί για να πληρώσει τους πιστωτές και να στηρίξει το αργεντίνικο πέσο. 
Το στρατόπεδο του Singer δεν το περίμενε όλο αυτό, δήλωσε μία πηγή που εμπλέκεται στην δικαστική διαμάχη. «Αν η Αργεντινή πιστέψει ότι η Ρωσία και η Κίνα θα την βοηθήσουν να έχει μία πιο ομαλή προσγείωση, τότε αυτό αλλάζει την κατάσταση».
Η άρνηση της Αργεντινής να πληρώσει τον Singer και τις υπόλοιπες ομάδες ομολογιούχων το $1,65 δισ. επί του χρέους της Αργεντινής το οποίο κατέχουν, έχει βάλει τη χώρα στο χείλος της αθέτησης για περίπου επιπλέον 25 δισεκατομμύρια δολάρια σε αναδιάρθρωση του χρέους.
Ο ομοσπονδιακός δικαστής του Μανχάταν, Thomas Griesa, διέταξε την Αργεντινή να πληρώσει τους holdouts –οι οποίοι θέλουν την ονομαστική αξία των ομολόγων τους συν τους τόκους– την ίδια στιγμή που θα πληρώσει τους ομολογιούχους ανταλλαγής που συμφώνησαν σε ανταλλαγή χρέους ύψους περίπου 33 σεντς στο δολάριο. 
Ένα εφετείο επιβεβαίωσε την απόφαση αυτή, και το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αρνήθηκε να εκδικάσει την υπόθεση, αποκλείοντας το ενδεχόμενο περαιτέρω νομικής προσφυγής για την κυβέρνηση Κίρχνερ. Η χώρα έχει μέχρι τις 30 Ιουλίου για να πραγματοποιήσει μία πληρωμή προς τους ομολογιούχους ανταλλαγής –ειδάλλως κινδυνεύει με τεχνικό default. Με τον χρόνο να κυλάει εναντίον τους, οι αξιωματούχοι της Αργεντινής, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Οικονομίας Axel Kicillof, τελικά συμφώνησαν να συναντηθούν δύο φορές με έναν μεσολαβητή που όρισε το δικαστήριο, την εβδομάδα της 7ης Ιουλίου.
Ωστόσο, αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν με τους εκπροσώπους του Singer, ή ακόμα και να καθίσουν στο ίδιο δωμάτιο. Αντ’ αυτού, πίεσαν την υπόθεσή τους για αναστολή του δικαστηρίου μέχρι να είναι σε θέση να διαπραγματευτούν έναν διακανονισμό με όλους τους ομολογιούχους.
Η αναστολή ήρθη, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αρνήθηκε να εκδικάσει την έφεση της Αργεντινής. Ο Singer αντιτέθηκε στην αναστολή –η οποία ήρθη όταν η Αργεντινή εξάντλησε τις εφέσεις της– αλλά δήλωσε ότι θα το επανεξετάσει εάν τελικά η Αργεντινή κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η χώρα λέει ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί μέχρι να αποκατασταθεί η αναστολή.
Μέχρι αυτή την εβδομάδα, πολλοί επενδυτές πίστευαν ότι η Αργεντινή τελικά θα πλήρωνε. Ο Dan Loeb, ένας ακόμη μεγιστάνας των hedge-funds και φίλος του Singer, είπε στους επενδυτές του την Παρασκευή ότι άρχισε να επενδύει σε κρατικά ομόλογα της Αργεντινής το τελευταίο τρίμηνο, δηλώνοντας ότι αναμένεται συμφωνία πριν από το τέλος του έτους.  Τότε λήγει και η απαίτηση για πληρωμή των ομολογιούχων ανταλλαγής όσο για την πληρωμή του Singer –την οποία η Αργεντινή υπολογίζει σε επιπλέον $120 δισεκατομμύρια.
Ωστόσο, δεν έχουν προγραμματιστεί νέες διαπραγματεύσεις, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένες αμφιβολίες σχετικά με το αν η Αργεντινή και ο Singer θα καταλήξουν σε μία συμβιβαστική λύση πριν από την προθεσμία της 30ης Ιουλίου. Χωρίς την αναστολή του δικαστηρίου, οι κάτοχοι CDS είναι πιθανό να ασκήσουν πιέσεις, οδηγώντας σε αναγκαστική αθέτηση πληρωμών.

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

O μύθος της "έντιμης" Χούντας του 1967.


· 
ΤΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΤΗΣ «ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ»
Εφτά χρόνια αρπαχτή
Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.
Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».
Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα ν’ απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.
Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα, όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο Τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24.5.74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:
«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ήταν μια ‘συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής’, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».
Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.
Απολαβές και «ασυλία»
Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας, ήταν να αυγατίσουν τα εισοδήματά τους –σε σχέση όχι μόνο με τους ώς τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5.10.73).
Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8.2.75).
Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30.12.1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των ...συναδέλφων τους. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής, θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!
Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της Μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.
Τα μαύρα κρέατα
Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας, αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και το Γεν. Διευθυντή του Υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.
Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος –με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού – αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21.9.72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21.1.74, για να συμπληρώσει στις 5.2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά τέλος «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κά)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ.123, 129 & 161).
Η «νέα φαυλοκρατία»
Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα, ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κοκ)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος, σ.50).
Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν του έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κλπ). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ.203-5).
Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14.10.68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28.10.72).
Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27.8.71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ.116-7).
Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:
* Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
* Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο Γ.Γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
* Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων –από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
* Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, Γ.Γ. του Υπ. Προεδρίας, Περιφερειακός Διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει Γ.Γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν ‘μπον φιλέ’ γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ.118).
Ειδική κατηγορία σκανδάλων συνιστούν οι ανεξέλεγκτες δανειοδοτήσεις «ημετέρων». Τον πρώτο καιρό μετά τη μεταπολίτευση το θέμα απασχόλησε επανειλημμένα τα ΜΜΕ, για προφανείς όμως λόγους οι σχετικές κατηγορίες ουδέποτε ερευνήθηκαν σε βάθος. Αποκαλυπτικά είναι δυο έγγραφα του τότε αρχηγού της ΚΥΠ Μιχαήλ Ρουφογάλη που αποκάλυψε ο «Ταχυδρόμος» (29.8 και 12.9.74), με το ενδοκαθεστωτικό φακέλωμα «δανείων άτινα θεωρούνται χαριστικά ή επισφαλή», καθώς και των παραγόντων που «παρενέβησαν» για τη χορήγησή τους. Το συνολικό ύψος των «χορηγηθέντων» δανείων ήταν 1.519.000.000 δρχ. και των «υπό έγκρισιν» 1.644.000.000 δρχ.
Ενδιαφέρουσα και η εμπιστευτική ενημέρωση του Χαρίλαου Χατζηγιάννη, προσωπικού φίλου του δικτάτορα, προς τον αυλάρχη του εξόριστου βασιλιά Κωνσταντίνου (25.11.70): «Αυξάνεται η επιρροή της Δέσποινας [Παπαδοπούλου], του Ρουφογάλη και του Φραγκίστα. Η Δέσποινα ανακατεύεται σε όλα και, αναμφισβήτητα, επηρεάζει τον άντρα της. Ακόμη και η κόρη της παίζει ρόλο. Μιλούν και για οικονομικά συμφέροντα. Ο Λαδάς φώναξε τον Χατζηγιάννη και του συνέστησε, φιλικά, να διαφωτίσει τον Παπαδόπουλο» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977», Αθήνα 1999, σ.296).
Η Ντόλτσε Βίτα
Την εικόνα συμπληρώνουν, από διαφορετική οπτική γωνία, οι αναμνήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, φωτομοντέλου που το 1973 παντρεύτηκε το διοικητή της ΚΥΠ: «Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κοπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους κανούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (σ.85-6).
Στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Βέροια, «έρχονται πολλοί να με δουν. Γνωστοί και άγνωστοι. Ο πατέρας μου μου δίνει πακέτο τα σημειωματάκια με τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι γνωστοί του όλο αυτό τον καιρό και εγώ του υπόσχομαι ότι κάτι θα προσπαθήσω να κάνω». Μεταξύ των αιτημάτων που ικανοποίησε, γράφει, ήταν και η απονομή χάριτος (απ’ τον Παπαδόπουλο) σ’ ένα συντοπίτη της εξαγωγέα, πρώην «μεγάλο ποδοσφαιριστή της τοπικής ομάδας», που είχε καταδικαστεί «με αποδείξεις» για κατασκοπεία υπέρ της Βουλγαρίας (σ.89).
Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν «επιλεγμένοι εξωκυβερνητικοί παράγοντες», όπως οι επιχειρηματίες Λάτσης και Κιοσέογλου. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω» (σ.88).
Στο γάμο τους, πάλι, παραβρέθηκαν «ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία» (σ.95).
Εύγλωττη για τις στενές σχέσεις χουντικής ηγεσίας και μεγαλοκαπιταλιστών είναι η περιγραφή ενός ιδιωτικού ταξιδιού της Ντέλλας με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου στο Παρίσι: «Μένουμε σε μεγάλες σουΐτες στο Intercontinental. Ερχονται να μας επισκεφθούν με το τραίνο από τη Γενεύη ο Γιάννης Λάτσης και η σύζυγός του Εριέτα. Είναι πολύ φίλοι της Δέσποινας. [...] Πηγαίνουμε σε όλα τα καλά μαγαζιά της Φομπούρ Σεντ Ονορέ. Η Δέσποινα έχει αφεθεί στο γούστο μου. [...] Λόγω της παρατεταμένης κακοκαιρίας, πηγαίνουμε οδικώς στις Βρυξέλλες με λιμουζίνα που μας έστειλε ο Ωνάσης» (σ.87).
Οι επαφές αυτές δεν ήταν αυστηρά κοινωνικές. Λίγο μετά το Πολυτεχνείο, π.χ., το ζεύγος Ρουφογάλη τρώει στο σπίτι του με το Λάτση. Αρχηγός της ΚΥΠ κι εφοπλιστής «συζητούν για τα διϋλιστήρια και τα προβλήματα που έχει». Μετά το τέλος της κουβέντας, ο δεύτερος προθυμοποιείται να συνοδεύσει τη γυναίκα του πρώτου στο Λονδίνο, για κάποιες ιατρικές εξετάσεις (σ.100).
Μια στιχομυθία του Ρουφογάλη φωτίζει, τέλος, καλύτερα την τυχοδιωκτική διαχείριση του δημόσιου πλούτου από τα ηγετικά στελέχη της χούντας:
«Ενα βράδυ ο Χρήστος Μίχαλος, τότε υπουργός, μισοαστειευόμενος, του λέει ότι τώρα που παντρεύτηκε θα πρέπει να κάνουν καμιά δουλειά να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ο Μιχάλης, ατάραχος, του λέει να μην ανησυχεί. ‘Οσο είμαστε στα πράγματα δεν μας χρειάζονται λεφτά και, αν πέσουμε, τα λεφτά δεν θα μας σώσουν’. Ξεσπάει σε γέλια. Εγώ παγώνω, μαζί μου κι ο Μίχαλος» (σ.98).
Οι συμβάσεις
Το φιλέτο των σκανδάλων της «επταετίας» υπήρξαν ωστόσο οι μεγάλες «αναπτυξιακές» συμβάσεις της περιόδου.
* Η πρώτη υπογράφηκε με την αμερικανική πολυεθνική Litton (15.5.67), για «παροχήν υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως ορισμένων περιοχών εις Κρήτην και Δυτικήν Πελοπόννησον» (ΦΕΚ 1972/Α/88). Είχε προταθεί το 1966 απ’ την κυβέρνηση των αποστατών (κυρίως τον Μητσοτάκη), αλλά η Βουλή δεν τόλμησε να την ψηφίσει. Η Litton θα εισέπραττε όλα τα έξοδα που έκανε «βοηθώντας» το δημόσιο (συν κέρδος 11%) και προμήθεια 2% επί των κεφαλαίων (ή των δανείων) που θα έφερνε, θεωρητικού ύψους 800.000.000 δολαρίων. Ως «προκαταβολή», το δημόσιο της κατέβαλε 1.200.000 δολάρια.
Στην πράξη, η εταιρεία αρκέστηκε να ξεκοκκαλίζει τα ποσοστά επί των ...εξόδων της: «Το κέρδος μας είναι φυσικά δυσανάλογα μεγάλο», παραδεχόταν (στις ΗΠΑ) ο υπεύθυνος του προγράμματος, «επειδή δεν έχουμε κάνει βασική επένδυση. Η επένδυση είναι το καλό μας όνομα». Τελικά η σύμβαση λύθηκε στις 15.10.69, με καταβολή από το κράτος των δαπανών της εταιρείας -συν 11%- ακόμη και κατά την ...«περίοδο τερματισμού» (ΦΕΚ 1969/Α/268). Επίσημη δικαιολογία: «αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής εξωτερικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν» (Βήμα, 16.10.69).
* Απίστευτα επαχθής ήταν και η σύμβαση για την κατασκευή της Εγνατίας, που ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ (ΦΕΚ 1969/Α/15). Το δημόσιο έβαζε 45 απ’ τα 150 εκατομμύρια δολάρια του έργου, «διευκόλυνε» τον «επενδυτή» με ομόλογα 80.000.000 κι εγγυόταν για τα δάνειά του. Το έργο θα γινόταν από έλληνες υπεργολάβους, ενώ ο «ανάδοχος» θα φρόντιζε απλώς για μελέτες και δάνεια, εισπράττοντας αμοιβή 14% επί των εξόδων (συμπεριλαμβανόμενης της δημόσιας χρηματοδότησης!) – τα 4.500.000 δολάρια «εν είδει προκαταβολής». «Εάν κατά την διάρκειαν της μελέτης ήθελεν διαπιστωθή» από τον ίδιο πως 150 εκατομμύρια δεν αρκούν, μπορούσε είτε να ψάξει γι’ άλλα είτε απλά να «θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις δολλ. ΗΠΑ 150.000.000» (άρθρο 1§4). Τελικά, δε βρήκε ούτε τα προβλεπόμενα κι έφυγε, αφού το δημόσιο επιβαρύνθημε με 1 ½ δις δρχ.
* Ο ελληνοαμερικανός Τομ Πάππας ήταν ήδη παρών με το διϋλιστήριο της ESSO στη Θεσσαλονίκη, επένδυση του 1962 που είχε καταγγελθεί ως σκανδαλωδώς προνομιακή. Το Μάιο του 1972, η χούντα τον απάλλαξε από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις που είχε αναλάβει, για ανέγερση έξι αγροτοβιομηχανικών μονάδων σε διάφορα σημεία της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72). Του έδωσε και άδεια για τα εργοστάσια της Coca Cola, που οι κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις δεν ενέκριναν, ως ανταγωνιστικά προς τη ντόπια παραγωγή αναψυκτικών (ΦΕΚ 1968/Α/201).
Θερμός υποστηρικτής της χούντας, ο Πάππας πρωταγωνίστησε ως γνωστόν στο «ελληνικό Γουτεργκέιτ», ανακυκλώνοντας κονδύλια της CIA για το χρηματισμό του Νίξον απ’ τους δικτάτορες. Ενας προσωπάρχης του με σκανδαλώδες παρελθόν, ο Παύλος Τοτόμης, διορίστηκε το 1967 υπουργός Δημόσιας Τάξης και κατόπιν πρόεδρος της ΕΤΒΑ.
* Μητέρα όλων των μαχών υπήρξε ωστόσο το ντέρμπι των μεγιστάνων (Ωνάσης, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Ανδρεάδης, Λάτσης κ.ά) για το 3ο διϋλιστήριο της χώρας. Ο Παπαδόπουλος τάχθηκε αποφασιστικά υπέρ του Ωνάση, σε βίλα του οποίου (στο Λαγονήσι) έμενε αντί συμβολικού ενοικίου, ενώ ο Μακαρέζος υπέρ του Νιάρχου. Η σύγκρουση έφτασε στα άκρα, με απόπειρες πραξικοπημάτων κι έκτακτους ανασχηματισμούς. Τελικά ο Ωνάσης τα παράτησε, ακυρώνοντας τη «μεγαλειώδη» σύμβαση που είχε υπογράψει και παίρνοντας πίσω την εγγύησή του, το 3ο διϋλιστήριο μοιράστηκε μεταξύ Ανδρεάδη και Λάτση (ΦΕΚ 1972/Α/130) κι ένα 4ο παραχωρήθηκε στο Βαρδινογιάννη (ΦΕΚ 1972/Α/181).
Μια λεπτομέρεια αυτής της τιτανομαχίας, από την εμπιστευτική ενημέρωση Χατζηγιάννη προς τον Παπάγο (25.11.70), παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον με βάση τα σημερινά δεδομένα:
«Σε άλλο υπουργικό συμβούλιο, παραβρισκόταν ο Καρδαμάκης, ο οποίος εισηγήθηκε την αγορά μηχανημάτων από τη Siemens και την AEG χωρίς διαγωνισμό, για να μπορέσει να ανταποκριθεί η ΔΕΗ στο πρόγραμμά της, που καθυστερούσε λόγω των δυσκολιών εκτέλεσης των συμφωνιών Ωνάση. Ο Παπαδόπουλος έλυσε μόνος του το θέμα, αποδεχόμενος την αγορά από τη μια εταιρεία».
Το «Τάμα του Εθνους»
Υπήρξε ίσως το χαρακτηριστικότερο σκάνδαλο της χούντας: ο τέλειος συνδυασμός της επαγγελίας μιας «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών» με τη μεγαλομανία του δικτάτορα και το ξάφρισμα υπέρογκων δημόσιων κονδυλίων.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1968 ο Παπαδόπουλος εξήγγειλε την ανέγερση ενός μνημειώδους ναού του Σωτήρος στα Τουρκοβούνια –ως εκπλήρωση, υποτίθεται, της σχετικής υπόσχεσης της Δ΄ Εθνοσυνέλευσης του 1829 προς το Θεό σε περίπτωση απελευθέρωσης της Ελλάδας. Σύμφωνα άλλωστε με τη χουντική προπαγάνδα, η «επανάστασις» της 21ης Απριλίου 1967 δεν ήταν παρά η άμεση συνέχεια -και ολοκλήρωση- του 1821.
Το έργο εγκρίθηκε στις 5.1.69 σε κοινή συνεδρίαση υπουργικού συμβουλίου και αρχιεπισκόπου. Για την επίβλεψή του συστήθηκε το Μάιο μια «Ανώτατη Επιτροπή» με πρόεδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, τους υπουργούς Εσωτερικών Στ. Πατττακό, Συντονισμού Ν. Μακαρέζο, Παιδείας Θ. Παπακωνσταντίνου, Δημ. Εργων Κ. Παπαδημητρίου και τον υφυπουργό Προεδρίας Κ. Βοβολίνη. Ενα δεύτερο σώμα, το «Γνωμοδοτικό Συμβούλιο», αποτελούνταν από τον πρόεδρο της Ακαδημίας, τους πρυτάνεις του Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ, το δήμαρχο Αθηναίων, το Γενικό Διευθυντή Αρχαιοτήτων και τον κοσμήτορα της Αρχιτεκτονικής. Στο εγχείρημα μετείχε, με άλλα λόγια, σύμπασα η ανώτατη πολιτική και πνευματική ηγεσία του καθεστώτος.
Για το είδος της προπαγάνδας που συνόδευσε την εξαγγελία, αποκαλυπτικό είναι ένα απόσπασμα από την «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» (3.6.73): «Ο Ναός του Σωτήρος Χριστού, αφ’ ενός μεν υλοποιεί την υπόσχεσιν που έδωσε το Εθνος προς τον Θεό, και αφ’ ετέρου θ’ αποτελέση, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό».
Η επιστημονική κοινότητα των 1.857 ελλήνων αρχιτεκτόνων δεν φάνηκε πάντως να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό. Τρεις διαδοχικοί διαγωνισμοί «προσχεδίων» και «ιδεών» μεταξύ 1970 και 1973 κατέληξαν σε φιάσκο: παρά τα τεράστια «βραβεία» που τους συνόδευαν (από 300.000 μέχρι 5.000.000 δραχμές, όταν ο μέσος μισθός του ιδιωτικού τομέα ήταν γύρω στις 4.000 δραχμές), οι προτάσεις που υποβλήθηκαν ήταν αντίστοχια 7, 35 και 31. Τελικά και οι τρεις διαγωνισμοί κηρύχθηκαν άγονοι - μάλλον δίκαια, αν κρίνουμε από τις μακέτες που δημοσιεύθηκαν μεταδικτατορικά στο «Αντί» (30.11.74). Ακόμη κι έτσι, 3.650.000 δρχ διανεμήθηκαν σε ελάσσονες «επαίνους».
Απείρως μεγαλύτερη τέχνη επιδείχθηκε στη διασπάθιση των χρημάτων.
Τον Ιούνιο του 1969 ανακοινώθηκε η σύσταση «Ειδικού Ταμείου» για την οικονομική διαχείριση του «τάματος». Σύμφωνα με τον τελικό απολογισμό του που δημοσιεύθηκε μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου («Εστία» 19.1.1974), το «Ταμείο» εισέπραξε συνολικά 453.300.000 δρχ: 45,5 εκατομμύρια ως επιχορήγηση απ’ τον τακτικό προϋπολογισμό, 180 εκατομμύρια από «δωρεές, εισφορές, κλπ» και 230 εκατομμύρια σε δάνεια. Ενα μέρος των «εισφορών» ήταν επίσης δημόσιο χρήμα (η Αγροτική Τράπεζα «πρόσφερε» π.χ. 10 εκατομμύρια), ενώ το υπόλοιπο προήλθε από το υστέρημα του φιλοχρίστου και φιλοθεάμονος κοινού – όπως ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος που θυσίασε στο «Τάμα» ολόκληρο το εφάπαξ του (109.455 δρχ), εισπράττοντας «τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού δια του υπουργού Προεδρίας» («Νέα» 31.12.68).
Σύμφωνα ωστόσο με τον ίδιο απολογισμό, το 90% των εσόδων είχε ήδη καταναλωθεί σε απαλλοτριώσεις, «δαπάνες μελετών», προπαρασκευαστικά έργα και «δαπάνες διοικήσεως και λειτουργίας»!
«Φαίνεται ότι ο Ναός του Σωτήρος, που πρόκειται να ανεγερθή πάνω στα Τουρκοβούνια, θα είναι απ’ τους πιο θαυματουργούς στη χώρα μας», σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τα «Νέα» (26.1.74). «Γιατί, πριν ακόμα κτισθή, πριν καν γίνουν τα σχέδια για την κατασκευή του, δαπανήθηκαν -λες από θαύμα- τα 406 εκατομμύρια δραχμές από τα 453 εκατομμύρια που είχαν τελικά συγκεντρωθεί. Πάντως κι οι πιο ολιγόπιστοι θαύμασαν το γεγονός ότι με εντελώς κανονικό τρόπο αναλώθηκε ολόκληρο το τεράστιο αυτό ποσόν για ένα έργο του οποίου ακόμα δεν κατάφεραν οι υπεύθυνοι να έχουν ούτε το σχέδιο. [...] Αφού λεφτά δεν υπάρχουν πιά, αφού ούτε καν τα σχέδια του ναού δεν έχουν γίνει ακόμη, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να λήξη εδώ και όλοι θα φροντίσουμε να ξεχασθή».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Jean Meynaud
«Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα»
(Αθήνα 2002, εκδ. Σαββάλας)
Η σφαιρικότερη ανάλυση της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κατά τη δεκαετία του ’60. Ο 2ος τόμος είναι αφιερωμένος στα Ιουλιανά και τη δικτατορία.
Σταύρος Ζορμπαλάς
«Ο νεοφασισμός στην Ελλάδα (1967-1974)»
(Αθήνα 1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή)
Ανάλυση του δικτατορικού καθεστώτος, με έμφαση στη διαπλοκή του με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ξένο παράγοντα. Ενδιαφέρουσα πρωτογενής τεκμηρίωση.
Δ. Μπενάς
«Η εισβολή του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα»
(Αθήνα 1976, εκδ. Παπαζήση)
Εκτενής παρουσίαση των αμαρτωλών συμβάσεων της χούντας κι ακτινογραφία της διαπλοκής ντόπιου και ξένου κεφαλαίου κατά τη δεκαετία του ’70.
Γιώργης Κρεμμυδάς
«Οι άνθρωποι της χούντας μετά τη Δικτατορία»
(Αθήνα 1985, εκδ. Εξάντας)
Δημοσιογραφική καταγραφή προσώπων και πραγμάτων, αποτυπώνει τις πολλαπλές ταχύτητες (και, συχνά, την πλήρη απουσία) «κάθαρσης» των συνεργατών της δικτατορίας.
Ευάγγελος Κουλουμπής
«…71 …74: Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού»
(Αθήνα 2002, εκδ. Πατάκη)
Ημερολογιακή καταγραφή συνομιλιών και συναντήσεων του -εξ Αμερικής ορμώμενου- συγγραφέα με στελέχη, οπαδούς και αντιπάλους του καθεστώτος κατά την τελευταία τριετία του.
Ντέλλα Ρουφογάλη-Ρούνικ
«Να γιατί…»
(Αθήνα 2002, εκδ. Φερενίκη)
Γλαφυρή αυτοβιογραφία της πάλαι ποτέ συζύγου του χουντικού αρχηγού της ΚΥΠ. Αποκαλυπτική για τον τρόπο ζωής του ηγετικού πυρήνα της χούντας, αλλά και για τη στενή διαπλοκή του με μικρούς και (κυρίως) μεγάλους καπιταλιστές